ଋଷିମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ହିମାଲୟ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ, ହିମଶୃଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ କିଛି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ପିଣାକୀ ଦେବତା ସ୍ୱୟଂ ତୁମର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷା କରୁଛନ୍ତି। ତୁମେ ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅ, ସେପରି ଶୀଘ୍ର ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ବହୁଦିନ ଧରି ଚାଲିଆସୁଛି, ଏବେ ଏହି ଉଦ୍ୟମ ହେବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉଦ୍ଧାର ହେବ।" ଋଷିମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ହିମାଲୟ ପାହାଡ଼ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ, କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଶିବଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମେନା ନାମକ ମାତା, ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭଲପାଇବାରେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ, ନିଜ କନ୍ୟା ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ନମ୍ରତାରେ ଶରଣ ନେଇ କହିଲେ, “ଏଇ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯେଉଁଥିରେ ଜନନୀ ଏକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷା କରେ, ସେଠାରେ ବଡ଼ ଫଳ ଅଛି, ଏହି ସମୟ ଏବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି।" "ଯଦି କୌଣସି ବର ପରିବାର, ଜନ୍ମ, ବୟସ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ତେଜ ଓ ଧନଦାନ୍ୟରେ ଯୋଗ୍ୟ ଥାଏ, ଏବଂ ସେ ବର ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ କନ୍ୟା ଦେଇଯିବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ, ଏହି କନ୍ୟା ସମସ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଛି, ସେ କିପରି ଚାଲିଯିବେ? ସେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ତାହା ଅନୁଯାୟୀ କରାଯାଉ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ତୁଷାରାଚଳ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ, ଋଷିମାନେ ମଧୁର ଏବଂ ମହିଳା ହୃଦୟକୁ ଖୁସି କରିବା କଥା କହିଲେ, “ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଚରଣକୁ ଉପାସନା କରି ସାର୍ବଭୌମ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ରୂପ ତାଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ, ତାହିଁ ପାଇଁ ଏଇ କନ୍ୟା ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି, ତାହିଁ ରୂପରେ ସେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଯିଏ ସେଇ ଦିବ୍ୟ ବ୍ରତ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥାଏ, ସେଠିକି ସେ ତାଙ୍କର ହେବେ। ତେଣୁ, ସେଇ ବ୍ରତ ଶେଷ ହେଉଅନ୍ତୁ, କ୍ଷଣିକ ଅପେକ୍ଷା କର।" ଏହିପରି କଥା କହି, ହିମବନ୍ତଙ୍କ ସହ ଋଷିମାନେ ଉମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲେ। ଋଷିମାନେ ଉମାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ, “ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଓ ପ୍ରିୟା, ତୁମ ସୌନ୍ଦର୍ୟକୁ ଏତେ ତପସ୍ୟାରେ ଦହି ଦିଅନାହାଁ।" "ପ୍ରଭାତେ ଶଙ୍କର ତୁମ ହାତ ଧରିବେ, ଓ କନ୍ୟେ। ଆମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ଏହି ବିଷୟରେ ଆଗ୍ରହ କରିଛୁ। ଏବେ ତୁମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ସହ ଘରକୁ ଯାଅ, ଆମେ ଆମ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଯିବା।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଉମା ଭାବିଲେ, “ମୋର ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଏବେ ମିଳିବ," ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଶୀଘ୍ର ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ, ହରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ହିମବନ୍ତ କନ୍ୟା ଏକ ରାତିକୁ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷର ସମାନ ଦୀର୍ଘ ମନେ କରିଥିଲେ। ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦେବୀମାନେ ଉମାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପାଦନ କଲେ। ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ମହାଳରେ ଋତୁମାନେ ଦେହଧାରଣ କରି ହିମବନ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କ ସେବା କରିଥିଲେ। ପବନ ଓ ମେଘମାନେ ପାହାଡ଼ର ମହାଳକୁ ପରିଷ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଶ୍ରୀଦେବୀ ଉମାଙ୍କୁ ନାନା ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ରେ ତେଜ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ବଢ଼ିଯାଇଥିଲା, ଚୂଡାମଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନମାନେ ପାହାଡ଼କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ନାଗ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ, ମହାବୃକ୍ଷ ଓ ଦିବ୍ୟ ଔଷଧମାନେ ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ରସ ଓ ଧାତୁମାନେ ପାହାଡ଼ର ଆଞ୍ଜଳିକ ଦାସରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ନଦୀ, ସାଗର, ଚରାଚର ହିମବନ୍ତଙ୍କ ମହିମାକୁ ବଢ଼ାଇଥିଲେ। ଋଷି, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଦେବମାନେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ରେ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଅଳଙ୍କାର ତୟାରି ହୋଇଥିଲା; ଚନ୍ଦ୍ରମା ମଧ୍ୟ ଶର୍ବଙ୍କ ଜଟାରେ ଅଳଙ୍କାର ଭାବେ ରଖାଯାଇଥିଲେ। ଚାମୁଣ୍ଡା ଆନ୍ତରିକ ସ୍ନେହରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ବଡ଼ ଖପର ମାଳା ବାନ୍ଧି ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଓ ଶଙ୍କର, ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦିଅ, ଯିଏ ଦାନବ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ବଧ କରି, ତାଙ୍କର ରକ୍ତରେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରିବ।" ସୌରି, ତେଜସ୍ୱୀ ମୁକୁଟ ଓ ସର୍ପ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଦଁଡାଇଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ବଡ଼ ମୁହଁରେ ଘମ ଛୁଟି, ହାତୀ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ତାହାର କୋଣା କୋଣା ମେଦ ଲିପ୍ତ କରି, ଉତ୍ସାହରେ ଥିଲେ। ବାୟୁ ଶିବଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୀକ୍ଷ୍ଣଶୃଙ୍ଗ ଭୃଷଭକୁ ଶୋଭିତ କରିଥିଲେ, ଯାହା ହିମାଲୟ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରେ ବସି, ନିଜ ତେଜକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ, କାରଣ ସେଇ ଚକ୍ଷୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ। ଶିବ ନିଜ କପାଳକୁ ରୂପା ସଦୃଶ ଶ୍ମଶାନ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ନିଜ ହାତରେ ମଣିଷ ହାଡ଼ର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଯମ ଦ୍ୱାରରେ ଦଁଡାଇ, ଦଣ୍ଡ ଧରି, ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଓ ଧନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ଯାହା କୁବେର ଦ୍ୱାରା ଆଣାଯାଇଥିଲା। ଶିବ ନିଜ ହାତର ନାଗ ଅଳଙ୍କାରକୁ ଖୋଲି, ଭୂଜଙ୍ଗ ଓ ତକ୍ଷକଙ୍କୁ କଣଫୁଲ୍ ଭାବେ ପିନ୍ଧିଲେ। ତାପରେ, ଗଣପତିମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମୁଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ ତରଫରୁ ନବପୁଷ୍ପରେ ଶୋଭିତ ଭିରକଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ପୃଥିବୀକୁ ଘୋଷଣା କର, ପ୍ରଭୁ ଏବେ ଶୋଭା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" ସପ୍ତ ସାଗର ଆଇନା ଭାବେ ଦଁଡାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଶିବ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ମହାସାଗରର ଜଳରେ ଦେଖିଥିଲେ। ପୃଥିବୀକୁ ହାତ ଦେଇ, କେଶବ ଥିର ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଷ୍ଠାଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ଦେବ, ତୁମେ ଏପରି ଏକ ରୂପରେ ଶୋଭିତ ହେଉଛ, ଯାହା ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।