ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଦୁଇଟି ଚରଣକୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ଚରଣ ମହାପାପକୁ ଶାନ୍ତ କରିବାର ଏକମାତ୍ର କାରଣ, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ତୁମକୁ ଏକମାତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟକୁ କରୁଥିବା ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି, ଯଦିଓ ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଏକତ୍ୱରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂକ୍ତ । ଏହିପରି, ଆଜି ତୁମେ ନିଜେ କଥା କହିଛ, ନହେଲେ ତୁମ ଦୟା ନଥିବାରେ ଏହି ବିଶ୍ୱ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଯାଏ, କିମ୍ବା ତୁମେ ଏହି ଜୀବଗୁଡ଼ିକର ଦୁଃଖ ଜାଣିନଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ସବୁଠାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନଶ୍ୱର କରିଦେଉଛ। ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଜଗତର ଦୁଃଖକୁ ଅବହେଳା କର, ତେବେ ତୁମ ଦୟାକୁ କେମିତି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯିବ? ତୁମର ଯୋଗ ଓ ମାୟାର ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା କୌଣସି ଶୁଦ୍ଧ ମହିମା ଅଛି, ଯାହା ଅଜଣା ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଦେଖିବାରେ ଆମେ ଦେହଧାରୀ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ଆମେ ଏପରି ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିଛୁ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ନ ମିଳିଥାନ୍ତା, ତେବେ ଆମର ମନସ୍ଥ ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯାଏ। ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାରେ ଏକମାତ୍ର କର୍ତ୍ତା ହେବ; ଏହିପରି, ଆମେ ଋଷିମାନେ କଥାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ପାହାଡ଼ର ଶ୍ୱାମୀ ଓ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚାରଣର ମୂଳକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ମାଟିର ଉତ୍ତମ ଚାଷୀମାନେ ଯେପରି ଭଲ ମାନ୍ୟା ମାନ୍ୟା ବିଆ ଭିତରେ ଛଡ଼ି, ଫସଲ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେପରି ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ କରୁଛୁ। ତାଙ୍କର ଚମତ୍କାର ଓ ନୀତିମୟ କଥା ଶୁଣି, ବାଣୀର ମହାପତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ହସ୍ୟ ମୁହଁରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ବିଶ୍ୱର ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣେ; ହିମପର୍ବତର କନ୍ୟା ଉଚ୍ଚତମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଏହାର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଜଣାପଡ଼େ। ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ୍ତ, କିନ୍ତୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଣ?” “ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ବିଶେଷକ୍ରି ଜଗତର ନିୟମକୁ ଅନୁସରିବା ଉଚିତ; ସେମାନେ ଧର୍ମର ସେବା କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ତାହାର ଆଧିନରେ ରହନ୍ତି।” ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ଋଷିମାନେ ଶୀଘ୍ର ହିମାଳୟ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ହିମପର୍ବତ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଅତି ଆବଶ୍ୟକ କଥା କହିଲେ— “ପିନାକୀ ତୁମର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁ ଆହୁତି ଦେବା ପୂର୍ବରୁ ଶୁଦ୍ଧି ହୋଇଥାଏ, ସେପରି ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଶୁଦ୍ଧି ହୁଅ। ଦେବତାଙ୍କ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ଚାଲିଛି; ବିଶ୍ୱର ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଏବେ ଚେଷ୍ଟା କର।" ଏହିପରି ସୁନି, ପାହାଡ଼ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ହେବା ସତ୍ୱେ, ଶିବଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ପାଇଁ ଚାହିଁ, କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ମେନା, ଋଷିମାନୋ ଦେଖି, ସ୍ନେହ ଭରା କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଓ ଋଷିମାନୋ ପାଖକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରେ ଶରଣ ନେଇ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ କନ୍ୟାର ଜନ୍ମ ଆଶା କରାଯାଏ, ଯଦ୍ୟପି ଏହା ବଡ଼ ଫଳଦାୟକ, ଏହା ସମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଯାଉଛି।" "ଯଦି ବର ପରିବାର, ଜନ୍ମ, ବୟସ୍, ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଆଭା ଓ ଧନର ଅଧିକାରୀ ହେବେ, ଏବଂ ସେ ଚାହିଁଲେ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ କନ୍ୟା ଦେଇଦେବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଏହି କନ୍ୟା ଏତେ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିଛି, ସେ କିପରି ଚାଲିଯିବେ? ସେ ଯାହା କହିଛି, ତାହା ଅନୁସାରେ କରାଯାଉ।" ହିମପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଏପରି କହିବା ପରେ, ଋଷିମାନେ ପୁନି ମହିଳାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଉଚ୍ଚ କଥା କହିଲେ, “ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ପୂଜି, ତାଙ୍କର ସାର୍ବଭୌମତ୍ଵ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ରୂପ ଉପଯୁକ୍ତ, ସେଇ ରୂପ ପାଇଁ ତାପସ୍ୟା କରି, ସେଠି ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ଦିବ୍ୟ ବ୍ରତକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିବେ, ସେଉଁଠି ସେ ତାଙ୍କର ହେବେ; ତେଣୁ, ଏହି ବ୍ରତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଅଯ୍ୟନ୍ତ ଏକାଗ୍ର ରୁହ।" ଏହିପରି କହି, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ସହିତ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଉମା ତପସ୍ୟାର ଅଗ୍ନି ଓ ତେଜସ୍ୱୀତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି, ବସିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ। ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, କମଳ ମୁହଁରେ କହିଲେ, “ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଓ ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ତୁମ ସୌନ୍ଦର୍ୟକୁ ଦାହ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।" "କାଲି ପ୍ରଭାତରେ ଶଙ୍କର ତୁମ ହାତ ଧରିବେ, ହେ କନ୍ୟେ; ଆମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କଠାରେ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ଆସିଛୁ। ଏବେ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ସହିତ ଘରକୁ ଯାଅ; ଆମେ ଆମ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଯିବା।" ଏହିପରି ଶୁଣି, “ମୋର ତପସ୍ୟାର ଫଳ ହାତେ ଆସିଛି” ବୋଲି ଭାବି, ସେ ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଶୀଘ୍ର ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ହିମାବତୀ ହେଉଛନ୍ତି, ହରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷାରେ, ଗୋଟିଏ ରାତିକୁ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଭଳି ଲାଗିଲା। ତାପରେ, ଶୁଭ ବ୍ରହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦେବୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କ୍ରମାନୁସାରେ କଲେ। ଅନେକ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ମହାଳରେ, ଋତୁମାନେ ସ୍ୱୟଂ ଦେହଧାରଣ କରି, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କ ସେବା କଲେ। ବାୟୁ ଓ ମେଘମାନେ ପର୍ବତର ମହଲର ଝାଡ଼ୁ ଦେଲେ; ଶ୍ରୀ ଦେବୀ ସ୍ୱୟଂ ବିଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ। ସମସ୍ତ ଜୀବ ତେଜରେ ଭରିଗଲା, ସମସ୍ତେ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଲାଭାନ୍ବିତ ହେଲେ; ଚୂଡାମଣି ଓ ଅନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକ ପାହାଡ଼କୁ ଘେରି ରହିଲା। ନାଗ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ, ମହାବୃକ୍ଷ ଓ ଦିବ୍ୟ ଗୁଣର ଔଷଧିମାନେ ଦେହଧାରଣ କରି, ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ରସ ଓ ଧାତୁମାନେ ପାହାଡ଼ର ଆଜ୍ଞାରେ ସେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ଚର ଅଚର ସମସ୍ତ ହିମପର୍ବତଙ୍କର ମହିମା ବଢ଼ାଇଲେ। ଋଷି, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କର ଦେବତାମାନେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଶୃଙ୍ଗାର ସଜିଥିଲା; ପ୍ରଭୁ ଶର୍ବଙ୍କ ଜଟାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ମଧ୍ୟ ଅଲଙ୍କାର ଭାବରେ ରଖାଯାଇଥିଲା। ଚାମୁଣ୍ଡା ଦୟାଳୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏକ ବଡ଼ ଖପର ମାଳା ଗଠି, ଶିବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପିନ୍ଧାଇଲେ ଓ କହିଲେ, “ହେ ଶଙ୍କର, ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ଦିଅ, ଯିଏ ଦାୟିତ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ବଧ କରି, ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ତୃପ୍ତ କରିବ।