ଏହି ଉତ୍କଳିତ ଦୃଶ୍ୟରେ, ଭକ୍ତିମୟ ଭାବରେ ଏକ ଉପଚାରକ ଭୂମିରେ ଅଣ୍ଡା ହୋଇ, ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ! ସପ୍ତ ଋଷି ଆସିଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ୍ତ। ଦୟାକରି ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେ ତାଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦେବା ଅନୁମତି ମିଳିବ; ଦେବତାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ତାଙ୍କର ଆଗମନ।” ଉପଚାରକଙ୍କ ଏହି ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଚ୍ଚାରଣ ପରେ, ଧୂର୍ଜଟି ଶିବ ଭୂମିକୁ ହଳାଇ ଏହି ଋଷିମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ଉପଚାରକ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଏହି ମହାନ ଋଷିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନିକଟରେ ଦଉଡି ଉଭା ଥିଲେ, ଧନୁର୍ଧର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆଣିଲେ। ଅର୍ଦ୍ଧଗୁଠି ଚୁଡ଼ା ଓ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି ଏହି ଋଷିମାନେ, ପାର୍ବତୀପତିଙ୍କ ପ୍ରଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତୀର୍ଥକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦେବୀୟ ପୁଷ୍ପର ଗୁଛା ହାତରେ ନେଇ, ହେବା ହାତ ଜୋଡି ଶିବଙ୍କ ପାଦଯୁଗଳରେ ପୂଜା କଲେ, ଯେଉଁ ପାଦ ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ଅତି ପୂଜ୍ୟ। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶିବ ମୃଦୁ ଚକ୍ଷୁରେ ଏହି ଶାନ୍ତ ଋଷିମାନେ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଶିବଙ୍କୁ ସମୁହିକ ଭାବରେ ସ୍ତୁତି କଲେ – “ଆହା, ଆମେ ଏବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲୁ! ଦେବତାମନ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଏଠାରେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବେ। ଆପଣଙ୍କ ଦୟାର ଶୁଭ୍ର ଜଳରେ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଲଭ୍ୟ। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହେଉଛି ହିମାଳୟ, ଯାହାର କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଛାୟନରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି; ଦେବତାମାନେକୁ ଉପଡ଼ି ଦେଇଥିବା ଦେମନ ରାଜା ତାରକା ମହା ଅନ୍ତ ପାଇବେ। ଆପଣଙ୍କ ଅଂଶ ଦେଖିଲେ ଶରୀରର ଅଶୁଦ୍ଧି ଦୂର ହେଉଛି; ଚିତ୍ତରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହେଉଛି – ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରି ନିଜେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ୍ତ। ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦଯୁଗଳକୁ ହୃଦୟରେ ଧରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମହାପାପ ଶାନ୍ତ ହେଉଛି; ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବୋଲି କହନ୍ତି, ଯଦିଓ ଆପଣ ଏକା ଅଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ଆଜି ଆପଣ ଏକା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ; ନାହିଁ ହେଲେ ଜଗତ ଆପଣଙ୍କ ଦୟାହୀନତାରେ ବ୍ୟଥିତ ହେଇଯିବ, କିମ୍ବା ଆପଣ ଏହି ଜୀବମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ତଥାପି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଆପଣ ସର୍ବଦା ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି। ଯଦି ଆପଣ ଜଗତର ଦୁଃଖକୁ ଅନଦେଖା କରନ୍ତି, ତେବେ କିପରି ଆପଣଙ୍କ ଦୟାର ଉଚ୍ଚାରଣ ହେବ? ଆପଣଙ୍କ ଯୋଗ ଓ ମାୟାର ଗୁଫାରେ ଲୁଚିଥିବା ଶୁଭ୍ର ମହିମା ଅଜଣା ନୁହେଁ। ଆମେ ଦେହଧାରୀ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଧିକ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ଏପରି ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖୁଛୁ; ଏହି ଦର୍ଶନ ବିନା ଆମର ଇଚ୍ଛା ଅର୍ଥହୀନ ହେଇଯିବ। ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଏକମାତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହେବେ; ତେଣୁ ଆମେ ଋଷିମାନେ, ଶବ୍ଦ ତ୍ୟାଗ କରି, ପାର୍ବତୀପତି ଓ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚାରଣର ଭୂମିରେ ନମନ କରୁଛୁ। ଏହା ଭଳି କୃଷକମାନେ ଭୂମିରେ ଭଲ ମାନ୍ୟ ମାଞ୍ଜି ଅନ୍ତେ ଫଳଦାୟୀ ଫସଲ ଲାଗି ସାଉନ୍ତି।” ଋଷିମାନେ ଏହି ମଧୁର ଓ ଶିଳ୍ପପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ପରେ, ଶିବ ହସି ମଧୁର ମୁହଁରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ବିଶ୍ୱର ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଉତ୍ତମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଜାଣିଛି; ହିମାଳୟର କନ୍ୟା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ଚିହ୍ନରେ ଏହି ଦେଖାଯାଉଛି। ସମସ୍ତେ ଦେବତାମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ୍ତ, ତାଙ୍କର ଚିତ୍ତ ଦୃତ ଚାଲିଛି, କିନ୍ତୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କ’ଣ? ବିବେକୀମାନେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଜଗତର ଗତିକୁ ଅନୁସରିବା ଉଚିତ; ସେମାନେ ଧର୍ମକୁ ସେବା କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ତାହାର ଆଧିକାରରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।” ଶିବଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଇଁ ଋଷିମାନେ ଦ୍ରୁତ ହିମାଳୟ ପହଁଚିଲେ; ଏଠାରେ, ହିମାଳୟ ତାଙ୍କୁ ଆଦର ଦେଇ, ଉତ୍ସୁକ୍ତ ଭାବରେ ଅନ୍ତେ ଏକ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। “ପିନାକୀ ଦେବ ଆପଣଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ସିଧାସଳଖ ଚାହିଁଛନ୍ତି; ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତୁ, ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ଶୁଦ୍ଧି କରାଯାଏ। ଦେବତାମାନେର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ଚାଲିଛି; ବିଶ୍ୱର ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଏବେ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ।” ଋଷିମାନେର ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣରେ, ପାର୍ବତୀପତି ଆନନ୍ଦରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ଶିବଙ୍କ ପ୍ରତି ଉତ୍ତର ଚାହିଁ ଏକ ଅନୁତ୍ତର ଭାବରେ କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମେନା, ଋଷିମାନେକୁ ଦେଖି, ଭାବପ୍ରଭାବରେ କମ୍ପିତ ସ୍ୱରରେ ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ଓ ଋଷିମାନେ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି କହିଲେ, “ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଯାହା ପାଇଁ କନ୍ୟାର ଜନ୍ମ ଚାହିଁଥିଲା, ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯିଛି। ଯଦିଓ ବର ପରିବାର, ଜନ୍ମ, ବୟସ୍, ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ତେଜ, ଧନ ରଖିଥିବା, କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆଗ୍ରହ କରି ଏସିଛନ୍ତି, ତେବେ କନ୍ୟାକୁ ଦେବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଏହି କନ୍ୟା ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିଛି; ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣ ଅନୁଯାୟୀ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ତାହା କରାଯାଉ।" ମେନାଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ପରେ, ଋଷିମାନେ ଉତ୍ତମ ଓ ମହିଳା ଚିତ୍ତକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶବ୍ଦ କହିଲେ, “ଦେବ ଓ ଦେମନମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଶାସନ ଲାଭ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ପୂଜି ଏକାଗ୍ର ହୋଇ। ଯେଉଁ ରୂପ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ, ଏହି କନ୍ୟା ତାହା ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରିଛନ୍ତି, ତାହାରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଲବ୍ଧ କରିଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦେବୀୟ ଉପବାସ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକାମାତ୍ର ତାଙ୍କର ହେବେ; ତେଣୁ ତାଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆସିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଟୁଟ ରୁହନ୍ତୁ।” ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ପରେ, ପାର୍ବତୀପତି ସହିତ ଋଷିମାନେ ଉମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଓ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ଆଡ଼ି ତପସ୍ୟାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଉଛନ୍ତି। ଋଷିମାନେ ଉମାଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ଓ ଶୋଭାମୟ, ଆନନ୍ଦମୟ, ମନୋହର, ତୁମେ ତପସ୍ୟାରେ ତୁମର ରୂପକୁ ଜଳାଉନାହାନ୍ତୁ।” ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ, ଶଙ୍କର ତୁମର ହାତ ଧରିବେ; ଆମେ ତୁମର ପିତାଙ୍କୁ ଆଗରୁ ଆସି ଅନୁରୋଧ କରିଛୁ। ଏବେ ତୁମେ ତୁମର ପିତା ସହିତ ଘରକୁ ଯାଅ; ଆମେ ଆମର ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଯିବା। ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ପରେ, ଉମା ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୋ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ହାତରେ ଆସିଛି,” ଏବଂ ଦେବୀୟ ତେଜରେ ସର୍ବଙ୍ଗ ଶୋଭିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଗଲେ।