ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପବିତ୍ର କରି, ବାଉଳ ଚୁଳ ମୁଡି ଏବଂ ପିଙ୍ଗଳ ଚୁଳରେ ଗଠି ଥିବା ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ହିମବତ୍ ପ୍ରମାଣ ଉପରେ ଗିରିଶଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ମନ୍ଦାରା ଫୁଲ ଓ ମାଳାରେ ହାତ ଶୋଭିତ, ମଧୁମାକୁ ଗୁଞ୍ଜିବା ସହିତ ସେମାନେ ପର୍ବତ ଉପରେ ଯାଇ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଶାନ୍ତ ଥିଲେ, ଜଙ୍ଗଲ ନୂତନ ଭାବରେ ନିରବ ହୋଇଥିଲା, ଚାରିପାଖରେ ଝରଣା ଓ ଜଳ ଶାନ୍ତ ଓ ଅଚଳ ଥିଲା। ଏଠି, ଦ୍ବାର ପାଖରେ ଏକ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ବୀର ପରିଚାରକ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରୁ ନମ୍ର ଥିଲେ। ସେମାନେ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ: “ଆମେ ରକ୍ଷକ, ଗଣପତି, ଶରଣଦାତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛୁ।” “ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀଙ୍କୁ ଜଣିବା; ଦେବମାନେ ଆବଶ୍ୟକତା ପ୍ରେରିତ, ଆପଣ ଆମର ଏକମାତ୍ର ଶରଣ ଓ ସତ୍ୟ, କାଳ କେବେ ଆପଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ ନାହିଁ।” “ଏହି ଅନୁରୋଧ ସେଉଁଠି ଦ୍ବାରପାଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସଦା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଏ।” ଋଷିମାନେ ଏପରି କହିଲାପରେ, ପରିଚାରକ ସମ୍ମାନରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “କ୍ଷଣ ମାତ୍ରରେ ଭଗବାନ ଅପରାହ୍ନ ବେଳେ ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀରେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ସମୟରେ ସ୍ନାନ କରିବେ; ଓ ଋଷିମାନେ, ତାହାଠାରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ।” ଏପରି ଶୁଣି, ଋଷିମାନେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ମଣ୍ଡ ମେଘ ଆଶାରେ ତିଆରି ଚାଟକ ପକ୍ଷୀ ପରି। କ୍ଷଣ ମାତ୍ରରେ, ଧ୍ୟାନ ଓ କ୍ରିୟା ସମାପ୍ତ କରି, ଭଗବାନ ମୃଗଚର୍ମ ତଳ ଉପରୁ ନିଜ ବୀର ଆସନ ଛାଡିଲେ। ତାପରେ, ପରିଚାରକ ଭୂମିରେ ନମ୍ର ହୋଇ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ନମସ୍କାରରେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇ କହିଲେ: “ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ, ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭଗବାନ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଦୟାକରି ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ ଯେ ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଆସିପାରିବେ; ସେମାନେ ଦେବମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ।” ଏପରି ପରିଚାରକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇ, ଧୂର୍ଜଟି ଶିବ ତାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର କମ୍ପନ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମତି ଦେଲେ। ପରିଚାରକ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଉପସ୍ଥିତ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଧନୁଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇଗଲେ। ଅର୍ଧଗଠିତ ଚୁଳ ଓ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ଋଷିମାନେ ପର୍ବତପତିଙ୍କ ମହିମାରେ ଭୂଷିତ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦେବୀୟ ଫୁଲର ତୁଳା ସହିତ ହାତ ଜୋଡି, ସେମାନେ ଧନୁଧାରୀଙ୍କ ପଦଯୁଗଳକୁ ପୂଜିଲେ, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରନ୍ତି। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନ ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ, ଶାନ୍ତ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ, ଏକତ୍ର ହୋଇ କାମଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ସ୍ତୁତି କଲେ: “ଆଉ ଏବେ ଆମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲୁ! ସ୍ୱର୍ଗର ଅଧିପତି ମଧ୍ୟ ଏଠି ଦୟା କରିବେ। ଆପଣଙ୍କ ଦୟାର ପବିତ୍ର ଜଳରେ, ତପସ୍ୟାରେ କିଛି ଫଳ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।” “ହିମାଳୟ ପ୍ରକୃତ ଧନ୍ୟ, ଯାହାର କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ତପସ୍ୟା କରିଛନ୍ତି; ଦେବମାନଙ୍କୁ ଉପଡ଼େଇ ଦେଇଥିବା ଦାନବ ରାଜା ତାରକ ମଧ୍ୟ ଏଠି ମହାନ୍ତ ଅନ୍ତକୁ ପାଇବେ।” “ଆପଣଙ୍କ ଅଂଶ ଦେଖି ନିଜ ଶରୀରର ଅପବିତ୍ରତା ଦୂର ହୁଏ; ଚିତ୍ତରେ ଧନ୍ୟ ହେଉଛି—ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରି ନିଜେ ଆପଣ ପାଇଁ ଉତ୍ସହିତ।” “ଯେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ପଦଯୁଗଳକୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପାପ ଶାନ୍ତିର ଏକମାତ୍ର କାରଣ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବୋଲି କହନ୍ତି, ଯଦିଓ ଏକମାତ୍ର ଆପଣ ଅଛନ୍ତି।” “ଏହିପରି, ଆଜି ଆପଣ ଏକା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି; ନହେଲେ ଜଗତ ଆପଣଙ୍କ ଅନୁକମ୍ପା ଅଭାବରେ ବିପଦ ପାଇଁ ପଡିଥାନ୍ତା; କିମ୍ବା ଆପଣ ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ତଥାପି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚୟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।” “ଯଦି ଆପଣ ଜଗତର ଦୁଃଖ ଅନ୍ଦେଖା କରନ୍ତି, ତେବେ କିପରି ଆପଣଙ୍କ ଦୟାର ବର୍ଣ୍ଣନା ହୁଏ? ଆପଣଙ୍କ ଯୋଗ ଓ ମାୟାର ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ମହିମା କେବେ ଅଜଣା ନୁହେଁ।” “ଏବଂ ଆମେ ଦେହୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଧିକ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଏପରି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲୁ; ଏହି ଆଶା ଆମ ମନରେ ପୂରଣ ହେଲା, ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ନ ମିଳିଲେ ଏହା ଅର୍ଥହୀନ ହେଇଯାଉଥିଲା।” “ଆପଣ ଜଗତର ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଏକମାତ୍ର କର୍ତ୍ତା ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ, ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଧାନ; ଏହିପରି, ଆମେ ଋଷିମାନେ ଏବେ ଶବ୍ଦ ଛାଡି, ପର୍ବତପତି ଓ ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣର ଆଧାରରେ ନମନ କରୁଛୁ।” “ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୃଷକମାନେ ଭଳି, ଭୂମିରେ ଭଲ ମାନ୍ୟ ମାଞ୍ଚର ଉତ୍ତମ ଫଳ ପାଇଁ ହସ୍ତାନ୍ତର କରନ୍ତି।” ଋଷିମାନେଙ୍କ ମଧୁର, ନିପୁଣ ଓ ଶିଳ୍ପମୟ ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, ଭାଷାର ଲୋକପତି ଭଗବାନ ହସିକି ସୁନ୍ଦର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ: “ମୁଁ ଜଗତ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଉଦାତ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣିଛି; ହିମପର୍ବତର ଜନ୍ମିତ କନ୍ୟା ଚିହ୍ନରେ ଉଚ୍ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଇଁ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ।” “ସମସ୍ତେ ଏକାଗ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ; ସେମାନେ ଦୃତିରେ ଚାଲିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କ’ଣ?” “ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଜଗତର ପଥକୁ ଅନୁସରିବା ଉଚିତ; ସେମାନେ ଧର୍ମକୁ ସେବା କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ତାହାର ଅଧିକାରରେ ସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।” ଏପରି କହି, ଋଷିମାନେ ଶୀଘ୍ର ହିମାଳୟକୁ ଗଲେ; ଏଠି, ହିମପର୍ବତ ତାଙ୍କୁ ଆଦରରେ ସମ୍ମାନ କରି, ଉତ୍ସୁକ ଋଷିମାନେ ଅଳ୍ପ କଥା କହିଲେ: “ପିନାକୀ ଦେବତା ନିଜେ ଆପଣଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଚାହାନ୍ତି; ଦ୍ରୁତ ଶୁଦ୍ଧି କରନ୍ତୁ, ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ ଦେଇବା ପରି।” “ଦେବମାନଙ୍କ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ଚାଲିଛି; ଏବେ ଜଗତର ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ ହେଉ।” ଏପରି ଶୁଣି, ପର୍ବତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଅସମର୍ଥ, ଶିବଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ପାଇଁ ଚାହି, ଋଷିମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ। ତାପରେ ମେନା, ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜ କନ୍ୟା ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି, ମମତା ଭରା କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ: “ଯେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କନ୍ୟାର ଜନ୍ମ ଆଶା କରାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ମହା ଫଳ ପ୍ରଦାନ କରେ, ସେହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପହଞ୍ଚିଛି।” “ଯଦି କୋଣସି ବର ପରିବାର, ଜନ୍ମ, ବୟସ, ରୂପ, ତେଜ, ଧନର ଅଧିକାରୀ ହେଉ, ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇ ଚାହିଲେ, କନ୍ୟାକୁ ଦେବା ଉଚିତ।