ମହାନ୍ମାନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି, ଶକ୍ତି, ସ୍ଵାମିତ୍ୱ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ପରିମାପ ମଧ୍ୟ ବିଶେଷ ହୁଏ, କାରଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ସମସ୍ତ କିଛି ସେଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ । ଏପରି ମହାସ୍ଵାମୀଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଇଛି, ଯାହାର ସ୍ଵାମିତ୍ୱର କେବଳ ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା ଶେଷ ନାହିଁ; ଏହା ମୋର ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ, ଯାହା ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ଅଟୁଟ ଅଛି । ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି ବିଶିଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଅପଣମାନେ ଚାହିଲେ ଯାଉନ୍ତୁ କିମ୍ବା ରୁହନ୍ତୁ, ଆମେ ଦେବୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଛୁ ।” ସେମାନେ ଆନନ୍ଦର ଅଶୁରେ ଆଖି ଭରି, ତପସ୍ୱିନୀ କୁମାରୀଙ୍କୁ ବଳେଇ ଧରି ସାର୍ବୋଚ୍ଚ ଖୁସିରେ ପାହାଡ଼ପୁତ୍ରୀଙ୍କୁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ—“ଓ କନ୍ୟା, କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ ତୁମେ! ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ ଭଳି ଶୁଦ୍ଧ, ତୁମେ ଆମ ହୃଦୟକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଛ ।” “ଆମେ ଏହି ଦେବତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ଵାମିତ୍ୱ ଜାଣିଛୁ; ତୁମ ନିଶ୍ଚୟ କେତେ ଦୃଢ଼ ତାହା ଜାଣିବା ପାଇଁ ଆମେ ଏଠାରେ ଆସିଛୁ । ଶୀଘ୍ର, ହେ କମଳାଙ୍ଗୀ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଁଛ ତାହା ପୂରଣ ହେବ; ରତ୍ନରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କେଉଁଠି ଯାଏ, କିମ୍ବା ତାହାର ତଫାତ କେଉଁଠି? ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କ’ଣ ଦରକାର? ଗିରିଶା ବିନା ଆମେ କେମିତି ଯିବୁ? ଆମ ପାଖରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ; ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବା ଦରକାର ।” “ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଆମ ହୃଦୟରେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ଭାବରେ ବସିଛି; ତେଣୁ ତୁମେ ଏକା ଜ୍ଞାନ ଓ ଏକା ନିଖାର ବାଟ । ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଶଙ୍କର ନିଜେ ଏହି କାମ ସମ୍ପାଦନ କରିବେ ।” ଏପରି କହି, ପାହାଡ଼କନ୍ୟାଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଋଷିମାନେ ଚାଲିଗଲେ । ସେମାନେ ହିମାବତଙ୍କ ମହାପ୍ରସ୍ଥରେ ଗିରିଶାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ, ଗଙ୍ଗାଜଳରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଜଟା ଯୋଗୁ ଶୋଭିତ ହେଉଥିବା । ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଓ ମାଳା ନେଇ, ମଧୁମକୀ ଘିରିଥିବା, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ପ୍ରସ୍ଥର ଉପରେ ଶିବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ । ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଶାନ୍ତ ଥିଲେ, ଅରଣ୍ୟ ନୂତନ ଶାନ୍ତିରେ ଛାଁଡ଼ିଥିଲା, ଚାରିପଟେ ଝରଣା ଓ ଜଳ ନିର୍ବିକ୍ଷୋଭ ହୋଇ ଶାନ୍ତ ଥିଲା । ସେଠାରେ ଦ୍ୱାରପାଳ ଏକ ଦଣ୍ଡ ଧରି ଦୃଢ଼ ଦେହରେ ଦଢ଼ିଁ ଦେଖିଲି; ଏବଂ ସପ୍ତ ମହାମୁନି ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତି ଆଦର ଦେଇ ନମ୍ର ହୋଇ ଦଢ଼ିଁ । ସେମାନେ ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ: “ଆମେ ଏଠାରେ ଆସିଛୁ ସେଇ ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ, ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଶରଣ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେଇ ଗଣନାୟକଙ୍କୁ ।” “ତିନି ଚକ୍ଷୁଧାରୀ ତାଙ୍କୁ ଜାଣ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତାରେ ଉଦ୍ବୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ତୁମେ ଏକାମାତ୍ର ଆମର ଶରଣ ଓ ସତ୍ୟ, କାଳ ତୁମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ ନାହିଁ ।” “ଏହା ହେଉଛି ଆମର ଅନୁରୋଧ, ଯେଉଁଥିରେ ମୁଁ ପ୍ରାୟଃ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରପାଳ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ ।” ଏପରି ମୁନିମାନେ କହିଲେ, ଦ୍ୱାରପାଳ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଭୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଆସିବେ; ଓ ମୁନିମାନେ, ସେଠାରେ ତିରୁଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ ।” ଏହିପରି ଶୁଣି, ଋଷିମାନେ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଲେ, ଯେପରି ଚାତକ ପକ୍ଷୀ ଘନ ମେଘର ପ୍ରତି ତୀବ୍ର ଆଶା ରଖିଥାଏ । କିଛି ଖ୍ଷଣ ପରେ, ଧ୍ୟାନ ଓ କ୍ରିୟା ଶେଷ କରି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ମୃଗଚର୍ମ ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କର ବୀରାସନ ଛାଡ଼ିଲେ । ପୃଥିବୀରେ ନମ୍ର ଭାବେ ବସି, ଦ୍ୱାରପାଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ: “ଓ ଦ୍ୟୁତିମାନ୍ ପ୍ରଭୁ, ସପ୍ତ ଋଷି ଆସିଛନ୍ତି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ; ଦୟାକରି ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ଆସି ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଆଶାରେ ଆସିଛନ୍ତି ।” ସେଇ ମହାତ୍ମା ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଧୂର୍ଜଟି (ଶିବ) ପୃଥିବୀ କମ୍ପନ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ । ଦ୍ୱାରପାଳ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସମସ୍ତ ମହାମୁନିଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ଦୂରେ ଦଢ଼ିଁ ଥିଲେ, ଧନୁର୍ଧାରୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇଗଲେ । ମୁନିମାନେ ଅର୍ଧଜଟା ବାନ୍ଧି, କୃଷ୍ଣାଜିନ ଲେପ୍ଟାଇ, ପାହାଡ଼ନାଥଙ୍କ ଶ୍ରୀରେ ଶୋଭିତ ତୀର୍ଥକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ହସ୍ତେ ଦେବୀୟ ପୁଷ୍ପ ଧରି, ଶିର ନମାଇ, ସେମାନେ ଧନୁର୍ଧାରୀଙ୍କ ଚରଣକୁ ପୂଜିଲେ, ଯାହାକୁ ଦେବଗଣ ମଧ୍ୟ ପୂଜନ କରନ୍ତି । ତିରୁଧାରୀ ନମ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶାନ୍ତ ମୁନିମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ଦେବତାକାମ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ତୁତି କଲେ: “ଆଜି ଆମେ ସତ୍ୟ ସାର୍ଥକ ହେଲୁ; ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ ଏଠାରେ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେବେ । ଆପଣଙ୍କ ଦୟାର ପବିତ୍ର ଜଳରେ, କିଛି ଫଳ କେବଳ ତପସ୍ୟାରେ ମିଳେ । ଧନ୍ୟ ହେଉଛି ସେହି ହିମାଲୟ, ଯାହାଙ୍କ କନ୍ୟା ତାଙ୍କର ଛାୟାରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି; ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଉଖାଡ଼ିଦେଇଥିବା ଦାନବ ରାଜା ତାରକ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ମହାନ୍ତ ଶେଷ ପାଇବେ ।” “ଆପଣଙ୍କ ଅଂଶ ଦେଖି ଜନ୍ମର ଦୌଷ୍ୟ ଦୂର ହୁଏ; ଚିତ୍ତରେ ଧନ୍ୟ ହେଉଛି ସେ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରି ମଧ୍ୟ ଆପଣକୁ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ । ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଚରଣ ଦ୍ୱୟକୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାପାପ ଶାନ୍ତିର ଏକମାତ୍ର କାରଣ; ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ ।” “ଏହିପରି, ଆଜି ଆପଣ ଏକା କଥା କହିଛନ୍ତି; ନହେଲେ ଜଗତ ଆପଣଙ୍କ ଦୟାଶୂନ୍ୟତାରେ ବିନାଶିତ ହେଉଥାନ୍ତା, କିମ୍ବା ଆପଣ ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଜାଣନ୍ତି ନୁହେଁ; ତଥାପି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆପଣ ସମସ୍ତଠାରେ ନାଶ କରନ୍ତି । ଯଦି ଆପଣ ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖ ଅନଦିଆଇ ଦେଖନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ଦୟା କେମିତି କୁହାଯିବ? ଆପଣଙ୍କ ଯୋଗ ଓ ମାୟାର ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଵରୂପ ଅଜ୍ଞାତ ନୁହେଁ ।” “ଏବଂ ଆମେ ଦେହୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଏଭଳି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁଛୁ; ତେଣୁ ଆମର ମନସ୍ଥ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉଛି, ନହେଲେ ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ ବିନା ଏହା ଅର୍ଥହୀନ ହେଇଯିବ ।” “ଆପଣ ଏହି ଶୃଷ୍ଟିର ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଏକମାତ୍ର କର୍ତ୍ତା ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ; ତେଣୁ ଆମେ ମୁନିଗଣ ଏହିପରି ଗିରିଶ୍ୱରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନିର୍ବାଚନ କଥା ଛାଡ଼ି ନମସ୍କାର କରୁଛୁ ।