ଆକାଶରୁ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ହିମାଲୟ ପର୍ବତପତି, ଯିଏ ଆକାଶ ପରି ଧୂସର ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ମହଲକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ପର୍ବତର କନ୍ୟା, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ସଂଗୀନୀମାନଙ୍କ ସହିତ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ପର୍ବତକୁ ଯାଇଲେ। ସେ ହିମାବତ୍ତର ପବିତ୍ର ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ ଫୁଲର ଲତା ରହିଛି, ଏବଂ ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ପଶୁମାନେ ଥିଲେ, ଗଛମାନେ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଦ୍ୱାରା ଗଞ୍ଜିଉଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଝରଣା ଓ ସ୍ନିଗ୍ଧ ତଳାବ ରହିଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ପକ୍ଷୀମାନେ, ଚକ୍ରବାକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ହାଂସମାନେ, ଜଳ ଓ ଭୂମିର ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ଆକର୍ଷକ ଗୁହାମାନେ ଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନିବାସ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥିଲେ, କାମନାପୂରଣ ବୃକ୍ଷ ରହିଥିଲା। ସେଠାରେ ସେ ଏକ ବିଶାଳ ଶାଖାବିଶିଷ୍ଟ ବୃକ୍ଷକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସବୁଋତୁର ଫୁଲ ଖିଲିଥିଲା, ଶତାଧିକ ସ୍ୱପ୍ନ ପରି ଅଲୋକିତ ହେଉଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଢାକା, ତଳିଥିବା ପତ୍ର ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଖେଳିଉଥିଲା। ସେଠାରେ ପର୍ବତଜା ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ ଛାଡ଼ି, ଦିବ୍ୟ ବାର୍କ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ ଏବଂ ଦର୍ଭିର ମେଖଳା ବାନ୍ଧିଲେ। ସେ ଦିନକୁ ତିନିଥର ସ୍ନାନ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟହୀନ ଆହାର ନେଇ, ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନଯାପନ କଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଥର ଏକ ପତିତ ପତ୍ର ଖାଇ ସେ ଅପରିମିତ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଏକ ଶତବର୍ଷ ଧରି ଅନ୍ନ ନ ଖାଇ ତିନି ତପସ୍ୟା କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କର ତପୋଅଗ୍ନିରେ ଅଶାନ୍ତ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହାଦେଖି, ସତସ୍ୟ ଯଜ୍ଞର ଅଧିପତି ଇନ୍ଦ୍ର ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହୋଇ ଏକଠା ହେଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେଉଁ କାରଣରୁ ଆମକୁ ଡାକିଛ?"। ଶକ୍ର କହିଲେ: "ମହାନୁଭାବମାନେ, ଶୁଣନ୍ତୁ। ହିମାଲୟରେ ପର୍ବତକନ୍ୟା ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ଆପଣମାନେ ନିଅନ୍ତୁ।" ପୃଥିବୀର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ ଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, "ଏହିପରି ହେଉ" ବୋଲି, ସିଦ୍ଧମାନ୍ଦଳୀ ସହିତ ପର୍ବତପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସପ୍ତ ଋଷି ମଧୁର କଥା କହିଲେ: "କନ୍ୟେ, ତୁମ ନିଶ୍ଚିତ ଇଚ୍ଛା କ'ଣ, ହେ କମଳନୟନା?" ତେବେ ଦେବୀ, ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ଓ ସମ୍ମାନପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଲେ: "ଭଗବନ୍ତମାନେ, ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଏପରି ମହାନ ମନ୍ଦଳରେ ଆସି, ମୋ ମନ ଅଚଞ୍ଚଳ ଭକ୍ତିରେ ପୂତିତ। ଆପଣମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ତେଣୁ ଆଗରେ ଆପଣମାନେ ବସିବା ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" ଏପରି କହି, ସେ ମହାନ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ, ଯଥାବିଧି ବିଦି ଅନୁସାରେ ବନ୍ଦନା କଲେ, ଏବଂ ଧୀରେ ଧୀରେ ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ସମ ତାଲ ରେ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ। ମୌନବ୍ରତ ତ୍ୟାଗ କରି, ଲଜ୍ଜାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୌନ ଅନୁସରଣ କଲେ, ତାଙ୍କର ମୌନବ୍ରତ ଶେଷ ହେଲା ବୋଲି ଋଷିମାନେ ଦେଖିଲେ। ସମ୍ମାନଜନକ ଭାବେ ବସି, ସେମାନେ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ; ସେ ମଧୁର ହସରେ, ଭୟ ଓ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଋଷିମାନେ ଶାନ୍ତ ଆଲୋଚନା କରୁଥିବା ଦେଖି, ସେ କହିଲେ: "ଭଗବନ୍ତମାନେ, ଆପଣମାନେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମନ ପାଇଁ କଣ ଉପକୃତିକର, ଭଲ ଜାଣନ୍ତି। କିଛି ଲୋକ ମନର ଚଞ୍ଚଳତାରେ ବିଷୟକୁ ବିପରୀତ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କିଛି ଦେବ ଶକ୍ତିରେ ଦକ୍ଷ ହୋଇ ଦୁର୍ଲଭ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। କୌଶଳ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ୟମୀ ଲୋକ ଦୁର୍ଲଭ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଉପାୟ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଦେହ ପାଇଁ କେତେକ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଯାହା ଲାଭ ଦେଇଥାଏ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ, ଆକାଶ ଜନ୍ମା ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଯେପରି ଅନ୍ତସ୍ତ ମହିଳା ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶା କରେ, ଏମିତି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦେବତା ଶିବଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଇବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରୁଛି। ସ୍ୱଭାବରୁ ଅଜୟ, ସେ ଏବେ ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ, ତାଙ୍କର ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ଏବେ ଅନୁରାଗରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ରାଗ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ଏମିତି ଏକ ଶିବଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ କିପରି ମୋ ପରି ଜଣେ ଦେବୀ ପାଇପାରିବି? ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସେ ସ୍ଥିର ମନ ଥିବା ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଜାଣିବାକୁ ଏହିପରି ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ: "କନ୍ୟେ, ଏହି ଜଗତରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଶୁଖ ଅଛି: ଏକ ଦେହ ଉପଭୋଗର ଶୁଖ, ଅନ୍ୟଟି ମନର ସନ୍ତୋଷ। ସେ ସ୍ୱଭାବତଃ ଦିଗମ୍ବର, ଭୟଜନକ, ଶ୍ମଶାନବାସୀ, ଖପର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଭିକ୍ଷୁକ ଭାବେ ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି, ନଗ୍ନ, ବିକୃତ ଦୃଷ୍ଟି, ନିଶ୍ଚଳ କର୍ମରେ ଲୀନ। ସେ ମଦୋନ୍ମତ ଓ ପ୍ରମତ୍ତ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର ବସ୍ତୁ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ତପସ୍ୱୀ ଭାବେ ବାସ କରନ୍ତି—ଏପରି ଦୁର୍ଦ୍ଦୃଶ୍ୟ ଆକୃତି ଥିବା ତାଙ୍କ ସହିତ ତୁମ କ'ଣ କାମ? ଏବେ ଦେହ ଉପଭୋଗ ଚାହାଁ, ତେବେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ଅପ୍ରିୟ ମହାଦେବଙ୍କୁ କାହିଁକି ଚାହଁ? ସେ ରକ୍ତ ଓ ମାଂସରେ ଲିପ୍ତ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର ନାଗ ତାଙ୍କର ବାହୁକୁ ବେପଟିଛି। ସେ ଶ୍ମଶାନରେ ବାସ କରନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର ଭୂତଗଣ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି, ତଥାପି ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ତାଙ୍କର ପାଦରେ ଲଗିଥାଏ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ। ଏଠି ହରି ଅଛନ୍ତି, ଶ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଅନନ୍ତ ଆକୃତିରେ, ଯଜ୍ଞଭାଗ ଭୋଗୀ ଏବଂ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି ଅଛନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କର ଧନ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି; ବାୟୁ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ପ୍ରାଣ ଓ ଜଗତର ଧାରକ। ଏହିପରି ଭୂବନେଶ୍ୱର ବୈଶ୍ରବଣ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ତୁମେ ଏମାନେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ଚାହଁନାହଁ? ନହେଲେ, ଅନ୍ୟ ଦେହ ପାଇଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବ; ଏହିପରି ଜନ୍ମ ତୁମକୁ ସ୍ୱର୍ଗର ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେଇପାରିବ, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରାପ୍ତି ହେବ।