ନାରଦ ମୁନି ସମସ୍ତ କଥା ବୁଝିବା ପରେ, ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ହିମାଶୈଳଙ୍କର ନିବାସକୁ, ଏହି ପବିତ୍ର ହିମା ପାହାଡ଼ରେ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ, ନିବାସର ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ନାନା ବୂଁ ଓ ଲତା ଦ୍ୱାରା ଭାବେ ଶୋଭିତ, ହିମାଶୈଳ ନାରଦଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଦୁଇଜଣ ଏକସାଥିରେ ପୃଥିବୀକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିବା ସେଇ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହା ସୁନାର ମହଲ ଥିଲା, ଯଦିଓ ବଡ଼ ନ ଥିଲା, ତଥାପି ହିମାଶୈଳ ନାରଦଙ୍କୁ ଅତି ଆଦର ଦେଲେ। ତେଜସ୍ୱୀ ଏହି ମୁନି ଏକ ବଡ଼ ଆସନ ଉପରେ ବସିଲେ; ହିମାଶୈଳ ଯଥାଯଥି ମୁନିଙ୍କୁ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଓ ମୁହଁ ଧୁଅ ପାଇଁ ଜଳ ଦେଲେ। ନାରଦ ଏହି ଅଫରିଂ ଗ୍ରହଣ କରି, ଶାନ୍ତ ଓ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ପାହାଡ଼ ପତିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ହିମାଶୈଳ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ମୁହଁ ଫୁଲିଥିବା, ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ନାରଦଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ; ନାରଦ ମୁନି ମଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ପତିଙ୍କୁ ଭଲରେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କଲେ। ତେବେ ନାରଦ କହିଲେ, “ସମସ୍ତେ ଏହି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ର ଉପକୂଳରେ ଅବତରିଛନ୍ତି; ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଓ ପାହାଡ଼ର ବିଶାଳତା ମୋ ମନରେ ସମାନ ଲାଗୁଛି। ତୁମ ବୃତ୍ତିର ଭାର ସମସ୍ତ ଅଚଳ ବସ୍ତୁ ଠାରୁ ଅଧିକ, ତୁମ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଜଳର ପରି ସ୍ୱଚ୍ଛ, ମନର ଶାନ୍ତି ଠାରୁ ଅଧିକ। ମହାପାହାଡ଼, ଗୁହାର ଗଭୀର ଅଂଶରେ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ନାହିଁ; ଏପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନ ଦିବ୍ୟ ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ତୁମ ଗୁହାଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ତପସ୍ୱୀ ମୁନିମାନେ ସଦା ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ଏଠି ବସିଥାନ୍ତି। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଦିବ୍ୟ ନିବାସରେ ଆଗ୍ରହ ନ ରଖି, ନିଜ ମହଲକୁ ଅବହେଳା କରି, ପିତାଙ୍କ ଘରରେ ଥିବା ପରି ଏଠି ରହୁଥିଲେ। ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହିମାଶୈଳ, ତୁମ ଗୁହାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଥ ହରା, ଧ୍ୟାନ ରେ ଲିନ ଅଛନ୍ତି।” ନାରଦଙ୍କର ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରିତ କଥା ସୁନି, ହିମାଶୈଳଙ୍କର ରାଣୀ ମେନା, ମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କ ଝିଅ ଓ କିଛି ସଙ୍ଗିନୀ ସହିତ ଶୋଭା ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ନମ୍ର ହୋଇ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠି, ନାରଦ ମୁନି ହିମାଶୈଳଙ୍କ ସହିତ ବସିଥିଲେ; ମେନା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁହଁ ଅଲ୍ପ ଅଂଶ ଢାକି, କମଳ ମୁଡ଼ି ପରି ହାତ ଯୋଡି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଲେ। ନାରଦ ଏହି ଶୋଭାମୟ ରାଣୀଙ୍କୁ ନେକ୍ତର ପରି ମୃଦୁ କଥାରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ଏହି ଶୁଭ କଥା ଶୁଣି, ହିମାଶୈଳଙ୍କ ଝିଅ ଅଭିଭୂତ ହେଲେ। ଦେବୀ ନାରଦଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ, ନାରଦ ମୁନି ମୃଦୁ କଥାରେ କହିଲେ, “ଆସ, ଜନନୀ।” ଝିଅ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଗଳାକୁ ଧରି, ଉଠି ତାଙ୍କ ଗୋଦିରେ ବସିଲେ; ମେନା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଝିଅ, ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର।” ଏପରେ ମେନା ଆଉ କହିଲେ, “ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଦରିତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପତି ପାଇବେ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଝିଅ ତାଙ୍କ ମୁଁହଁ ପଡ଼ିକୁ ଚାଦର ଦ୍ୱାରା ଢାକିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଅଲ୍ପ ଭାଗ କମ୍ପିଲା, କିଛି କଥା କହିଲେ ନାହିଁ; ପୁନି ମେନା ଏହି କଥା କହିଲେ, “ଝିଅ, ଦିବ୍ୟ ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କର; ତାପରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ରତ୍ନ ଖେଳନା ଦେବି, ଯାହା ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ରଖିଛି।” ଏପରି ଉତ୍ସାହିତ ହେଇ, ଝିଅ ଶୀଘ୍ର ଉଠି, କମଳ ମୁଡ଼ି ପରି ହାତ ନାରଦଙ୍କ ପାଦରେ ରଖି, ମୁଣ୍ଡ ତାଙ୍କ ପାଦରେ ଲଗାଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ପ୍ରଣାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ମେନା ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗିନୀଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଝିଅଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବୋଲି ଶ୍ରୀନ୍ଦନ କରାଇଲେ। ମେନା ନିଜ ଝିଅର ଶରୀରର ଚିହ୍ନ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ୍ତା ଓ ନାରୀ ସ୍ବଭାବରୁ ଏହି ଚିନ୍ତା ମନରେ ଧରିଲେ। ହିମାଶୈଳ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀର ଇଚ୍ଛା ମନରେ ବୁଝିଲେ, ଯଦିଓ କିଛି କଥା କହିଲେ ନାହିଁ, ଏହି ଘଟଣାକୁ ଶୁଭ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ରାଣୀଙ୍କ ସଙ୍ଗିନୀଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ନାରଦ ମୁନି ହସି ହିମାଶୈଳଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହିମାଶୈଳ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପତି ଜନ୍ମ ନାହିଁ; ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ହାତ ସଦା ଖୋଲା, ପାଦ ଅସ୍ଥିର; ନିଜ ଛାୟା ଦ୍ୱାରା ତିନି ଅତିତି କରିବେ। ଅଧିକ କିଛି କହିବା ଦରକାର ନାହିଁ।” ଏହା ଶୁଣି, ହିମାଶୈଳ ଦୁଃଖ ଭରି, ଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ସଂସାର ଚଳାପଥ ବହୁତ ଦୁର୍ବୋଧ ଓ ଦୁଃଖମୟ, ତଥା ବିକଳ୍ପ ନାହିଁ; ସୃଷ୍ଟି ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସୃଷ୍ଟି କୌଣସି ଅତିଶୟ କାରଣ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ଯେଉଁ ଜନ୍ମ ମୂଳ ଅନୁପସ୍ଥିତ, ସେଉଁ ଜନ୍ମ ଅର୍ଥହୀନ। ସ୍ପଷ୍ଟ, କୌଣସି ଜନ୍ମର ନିଜ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନାହିଁ; ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ନିଜ କାର୍ମା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଡିମ୍ବଜ ଏକ ଡିମ୍ବଜ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ମାନବ ମାନବ ଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ପୁନି ମାନବ ମୃଗମାନେ ଠାରୁ ମୃଗ ହେଇ ମାନବ ଗୁଣ ରଖିଥାନ୍ତି। ଏହି ଜନ୍ମମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଲବ୍ଧି ହୁଏ; ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସନ୍ତାନ ନ ଦେଇ ଅବସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ମାନବ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିନାହନ୍ତି; ଏହି ଅନୁକ୍ରମରେ ଶିଷ୍ୟବୃତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଚରଣରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଅଜଣା କାରଣ ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ, ସମସ୍ତେ ଅତି ନିୟମିତ ହେଲେ ସଂସାରର ବୃଦ୍ଧି କିପରି ହେବ? ଏହିପାଇଁ, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପୁତ୍ର ଉତ୍ପାଦନକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ମୋହ ଓ ନରକର ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ। ନାରୀ ବିନା ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ନାହିଁ; ନାରୀ ନିଜ ସ୍ବଭାବରୁ ଦୟାଳୁ ଓ ଦୁଃଖର ଉଲ୍ଲେଖ କରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କୁ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଜାଣିବାର ଶକ୍ତି ଦେଇନାହିଁ। ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଏହି କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଏବଂ ବାରମ୍ବାର କହାଯାଇଛି, ଯେ ଗୁଣରେ ଅନ୍ୱିତ ଝିଅ ଦଶ ପୁତ୍ର ସମାନ। କିନ୍ତୁ ଏହି କଥା ଫଳହୀନ, ପୁରୁଷଙ୍କୁ କେବଳ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ଝିଅ ଦୟାଳୁ ଓ ଶୋକର ଆଧାର, ପିତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ବଢ଼ାଏ।