ହିମା ପର୍ବତର କନ୍ୟା, ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଶୁଭ କର୍ମ ଫଳରେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ପର୍ବତ, ପଥର ଓ ଜଙ୍ଗଲର ଗୁଣ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଜଣେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପଦା ଓ ଅଗ୍ନିର ଶକ୍ତି ସହ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ଉପଚାର କରାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ରୂପ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦିନକୁ ଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ତିନି ଲୋକକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲା। ହିମା ପର୍ବତର ଏହି ଅପୂର୍ବ କନ୍ୟା ଅନନ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଓ ଚମକିଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ଦିବ୍ୟ ଋଷି ନାରଦ, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଇ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଠିଲେ। ଖୁସିରେ ଭରି ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ, ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠାସନରୁ ଉଠି ଆଗ୍ରହ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ବାସବ ଉଚିତ ଭାବରେ ନାରଦଙ୍କୁ ପାଦ୍ୟ ଜଳ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ଉପଚାର ଗ୍ରହଣ କରି, ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ। ଉପରେ ଏହି ପ୍ରସ୍ନ ପାଇଁ ଶକ୍ର ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ—‘ତିନି ଲୋକରେ ଯେତେବେଳେ ଶୁଭତାର ଅଙ୍କୁର ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ତୁମେ ସଦା ତାହାର ଫଳ ଓ ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ଚେତନାଶୀଳ ଅଛ। ତୁମେ ସବୁ କିଛି ଜାଣିଛ, ତଥାପି ଅନ୍ୟମାନେ ଉପଦେଶ ଦିଅ, ମିତ୍ରମାନେ ଜାଣିଲେ ତୁମେ ପରମ ସନ୍ତୋଷ ପାଉଛ। ଏହି କାରଣରୁ, ଆମ ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେ ସଂଯୋଗରେ ତ୍ୱରିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ, ଯେପରି ହିମା ପର୍ବତର ଦେବୀ ପିନାକୀନ୍ (ଶିବ) ସହ ଯୋଗରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇପାରିବେ।’ ନାରଦ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ବୁଝି, ଶକ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ହିମା ପର୍ବତର ଦେବୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଇଲେ। ସୂତିକା ଓ ଲତା ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ଦ୍ୱାରରେ, ହିମାଶୈଳ ନାରଦଙ୍କୁ ଆଗ୍ରହ କରି ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଦୁଇଜଣେ ଏକସାଥି ଭୂମିକୁ ଶୋଭା ପାଇଥିବା ସୁନାର ମହଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହି ମହଳ ବଡ଼ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ୱଳ ଥିଲା। ନାରଦ ଏହି ଅପୂର୍ବ ଚମକ ନେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ବସିଲେ। ହିମା ପର୍ବତ ଉଚିତ ଭାବରେ ପାଦ୍ୟ ଓ ମୁଁହ ଧୋଇବା ପାଇଁ ଜଳ ଦେଲେ। ନାରଦ ଏହି ଉପଚାର ଗ୍ରହଣ କରି, ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ପର୍ବତରାଜଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ। ପର୍ବତ, ପଦ୍ମ ମୁଁହ ଫୁଲି ଯାଇ, ନାରଦଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର କୁଶଳ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ; ନାରଦ ମଧ୍ୟ ରଜତ ପର୍ବତର କୁଶଳ ଜାଣିଲେ। ନାରଦ କହିଲେ—‘ସମସ୍ତେ ଏହି ବଡ଼ ପର୍ବତର ଉପତ୍ୟକାରେ ଅବତରିଛନ୍ତି; ଏହି ପର୍ବତ ଓ ଏହାର ଗୁହାଗୁଡ଼ିକର ବିଶାଳତା ମୋ ମନରେ ସମାନ ଲାଗୁଛି। ତୁମର ଗୁଣ ସମସ୍ତ ଏକାଗ୍ର ବସ୍ତୁରୁ ଅଧିକ ଭାରି, ତୁମର ପରିଶ୍କାରତା ଜଳରୁ ଅଧିକ ସ୍ୱଚ୍ଛ, ମନର ଶାନ୍ତିକୁ ବି ବିକାଶ କରିଛି। ମାହାପର୍ବତ, ଗୁହାର ଗଭୀରତାରେ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ; ଦେବଲୋକରେ ଏପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନ ନାହିଁ। ଅନେକ ତପସ୍ୱୀ ଋଷି, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ତୁମର ଗୁହାକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ସେଠାରେ ବସନ୍ତି। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନରମାନେ ଦେବଲୋକର ନିବାସକୁ ଚାହିଁନାହିଁ, ସେମାନେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଘର ପରି ଏଠି ବସନ୍ତି। ପର୍ବତ ରାଜ, ତୁମେ ଖୁବ ଧନ୍ୟ, ତୁମର ଗୁହାରେ ଜଗତ୍ର ମହାଦେବ ହରା ନିଜ ଧ୍ୟାନରେ ବସିଛନ୍ତି।’ ନାରଦଙ୍କ ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ହିମା ପର୍ବତର ରାଣୀ ମେନା ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଓ କିଛି ସାଥୀ ସହ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଲଜ୍ଜା ଓ ସ୍ନେହରେ ଶରୀର ଝୁକାଇ ତିନିଜଣେ ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ, ମହାଋଷି ନାରଦ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ପର୍ବତରାଜ ସହ ବସିଥିଲେ; ମେନା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁହ ଅଂଶିକ ଢାକି, ପଦ୍ମ କୋଷ ପରି ହାତ ଯୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧା କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଉଜ୍ୱଳ ନାରଦ ମୃଦୁ ମଧୁର କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ଆଶିର୍ବାଦ କଲେ; ହିମା ପର୍ବତର କନ୍ୟା ଏହା ଦେଖି ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଭରିଗଲେ। ଦେବୀ ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି ଚମତ୍କାର ପାଇଲେ; ନାରଦ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, ‘ଆସ, ଜଣେ ଶିଶୁ।’ ପର୍ବତରାଜଙ୍କୁ ଗଳାରେ ଧରି, ତାଙ୍କ ଆଉ ଉପରେ ବସିଲେ; ତାଙ୍କର ମା ବୋଲିଲେ, ‘କନ୍ୟା, ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର।’ ପରେ ମା କହିଲେ, ‘ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଏହି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ବାମ୍ଧିବାକୁ ପାରିବା।’ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ ନିଜ ମୁଁହ ଅସନ୍ନ ଶାଡ଼ିର କୋନାରେ ଢାକିଲେ। ମୁଣ୍ଡ ହେଲେ ହେଲେ କମ୍ପି, କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ; ମା ପୁନି କହିଲେ, ‘ଶିଶୁ, ଦିବ୍ୟ ଋଷିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର; ତାପରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଅତି ଲାଗିଥିବା ରତ୍ନ ଖେଳନା ଦେଇବି।’ ମାଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ଦେବୀ ଶୀଘ୍ର ଉଠି, ପଦ୍ମ କୋଷ ପରି ହାତ ନାରଦଙ୍କ ପାଦରେ ରଖି, ମୁଣ୍ଡ ଛୁଇଁ ନମସ୍କାର କଲେ। ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ପରେ, ମା ସାଥୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟର କଥା ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ମା, କନ୍ୟାଙ୍କ ଶରୀରର ଚିହ୍ନ ଜାଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଇ, ନିଜ ମନରେ କିଛି ଚିନ୍ତା ରଖିଥିଲେ। ପର୍ବତରାଜ ଏହି ଚିନ୍ତାକୁ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ବୁଝି, କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ରାଣୀଙ୍କ ସାଥୀଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ମହାଋଷି ନାରଦ ହସି, ପର୍ବତରାଜଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ହେ ଶାନ୍ତ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ବର ଜନ୍ମ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ନାହିଁ। ହାତ ସଦା ଖୋଲା, ପାଦ ଅସ୍ଥିର, ନିଜ ଛାୟାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିବେ। ଆଉ କିଛି କହିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।’ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୟ ଓ ବିସ୍ମୟରେ ଭରି, ପର୍ବତ ରାଜ ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ସଂସାରର ଗତି ଖୁବ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଓ ଅବୁଝ; ସୃଷ୍ଟି ଅନିବାର୍ୟ, ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କୌଣସି ଅପୂର୍ବ ଏଜେଣ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।