ଏକ ଦିବ୍ୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାରାମଣ୍ଡଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବଢିଗଲା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଚେହାରାକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ଲାଗିଲା; ଅଟବୀ ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ମଧୁର ଫଳ ଦେଇଲେ। ଫୁଲମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ହେଲେ, ଆକାଶ ପ୍ରଶାନ୍ତ ହେଲା, ପବନ ସ୍ପର୍ଶରେ ଶିତଳ ଓ ମନୋହର ହେଲା, ଦିଗମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଭୂମିଦେବୀ ଅଧିକ ଫଳ, ପକ୍କ ଫଳ ଓ ଧାନର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବଢିଗଲା। ସମସ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କର ଦୀର୍ଘ କାଳ ଧରି କରାଯାଇଥିବା ତପସ୍ୟା ଏହି ସମୟରେ ଫଳିଲା। ଭୁଲି ଯାଇଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ପୁନଃ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥମାନେ ବଡ଼ ପୁନ୍ୟମୟ ହେଲେ। ଆକାଶରେ ଦେବତାମାନେ ହଜାର ହଜାର ଦେବଦୁତ ରଥରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର, ହରି, ବ୍ରହ୍ମା, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଏହି ସମ୍ମିଳନର ନେତୃତ୍ୱ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ହିମପର୍ବତ ଉପରେ ଫୁଲର ବର୍ଷା କରିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗାନ କରିଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ମେରୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପର୍ବତମାନେ ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ହାତରେ ଏହି ମହୋତ୍ସବରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କଲେ। ସମସ୍ତ ନଦୀ ଓ ସମୁଦ୍ରମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ହିମପର୍ବତ ସମସ୍ତ ଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ସେଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପର୍ବତ ସେବାଯୋଗ୍ୟ ଓ ପ୍ରବେଶଯୋଗ୍ୟ ହେଲା; ଦେବମାନେ ଏହି ଉତ୍ସବ ଅନୁଭବ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାପରେ, ହିମପର୍ବତର କନ୍ୟା, ଦେବୀ, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଆଦୃତିରେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ପର୍ବତ, ପାହାଡ଼, ଓ ଅଟବୀର ଗୁଣ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ଜଣେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ଧନ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ କ୍ରମରେ ଉପଚାର କରି, ସୁନ୍ଦରତା, ଶ୍ରୀ, ଓ ଜାଗୃତି ବଢାଇଲେ; ଦେବୀ ତିନି ଲୋକକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲେ। ହିମପର୍ବତର କନ୍ୟା, ଅନନ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଓ ଶ୍ରୀମୟ ହୋଇ, ଜୟପ୍ରାପ୍ତ କଲେ; ଏ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ ନାରଦଙ୍କଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଦେବ ଋଷି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ଆଶାରେ, ଏହି ସମୟରେ ଉଠିଲେ। ସେ ଆନନ୍ଦରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଆସନରୁ ଉଠିଲେ। ବାସବ ଉଚିତ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ପାଦ୍ୟ ଦେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଉଚିତ ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କରି, ଋଷି ଏହା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ନାରଦ ଦେବ, ଦେବମାନଙ୍କ ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ; ପ୍ରତିପ୍ରଶ୍ନ ହେଲାପରେ, ଶକ୍ର ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ। "ତୁମେ ସାଧୁ, ତିନି ଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ଅଙ୍କୁର ଦେଖିଲେ, ତାହାର ଫଳ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ସତତା ଚେତନାଶୀଳ ଅଛ।" "ତୁମେ ସବୁ ଜାଣିଛ, ତଥାପି ଅନ୍ୟମାନେ କୁ ଉତ୍ସାହିତ କର; ମିତ୍ରମାନେ କୁ ଏହି କଥା କୁ ଜଣାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତୋଷ ପ୍ରାପ୍ତ କର।" "ଏହିପାଇଁ, ଆମ ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନେ ଶୀଘ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ, ଯେଉଁପରି ହିମପର୍ବତ କନ୍ୟା ଦେବୀ, ପିନାକୀନ୍ ସହ ଯୋଗରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇପାରିବେ।" ସମସ୍ତ କଥା ବୁଝି, ନାରଦ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ହିମପର୍ବତର ନିବାସକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ବିଭିନ୍ନ ଖଣ୍ଡ ଓ ଲତାରେ ଶୋଭିତ ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାରରେ, ହିମାଶୈଳ ନାରଦଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ସେମାନେ ଏକସাথে ପୃଥିବୀକୁ ଶୋଭା ଦେଇଥିବା ମହଲରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ନାରଦଙ୍କୁ ସୁନା ରଙ୍ଗର ହିମାଶୈଳ ପ୍ରାସାଦରେ ଅତିଥି କରାଗଲା, ଯଦିଓ ସେ ପ୍ରାସାଦ ବଡ଼ ନଥିଲା। ବିଶିଷ୍ଟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଋଷି ମହାସନରେ ବସିଲେ; ଉଚିତ ଭାବେ ପର୍ବତ ତାଙ୍କୁ ପାଦ୍ୟ ଓ ମନ୍ଦ ଜଳ ଦେଲେ। ଋଷି ଏହି ଅଫର ଗ୍ରହଣ କଲେ, ତାପରେ ସେ ମୂଦ୍ର ଶବ୍ଦରେ ପର୍ବତର ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ପର୍ବତ, ତାଙ୍କର ମନ୍ଦାର ମୁଖ ଫୁଲି, ମୂଦ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଋଷିଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ; ଋଷି ମଧ୍ୟ ପର୍ବତର ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। "ଆହା, ସମସ୍ତେ ଏହି ମହାପର୍ବତର ଉପନିବେଶରେ ଅବତରିଛନ୍ତି; ଗୁହାର ବିଶାଳତା ଓ ପର୍ବତର ମହାନତା ମୋ ମନରେ ସମାନ ଲାଗୁଛି।" "ତୁମର ଗୁଣର ଭାର ସମସ୍ତ ଅଚଳ ବସ୍ତୁ ଠାରୁ ବଡ଼, ତୁମର ପ୍ରସ୍ତୁତି ଜଳ ଭଳି ସ୍ପଷ୍ଟ, ମନର ପ୍ରଶାନ୍ତି ଠାରୁ ଅଧିକ।" "ପର୍ବତରାଜ, ଗୁହାର ଗଭୀରତାରେ କିଛି ବାକି ନାହିଁ; ଶ୍ରେଷ୍ଠତାରେ ସ୍ୱର୍ଗର ଧନ ମଧ୍ୟ ଏପରି ନାହିଁ।" "ବିଭିନ୍ନ ତପସ୍ୱୀ ଋଷିମାନେ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମର ଗୁହାକୁ ସଦା ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ଏଠାରେ ବସିଥାନ୍ତି।" "ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନରମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗ ନିବାସରେ ରୁଚି ନ ରଖି, ନିଜ ପ୍ରାସାଦକୁ ଅପମାନ କରି, ପିତାଙ୍କ ଘର ଭଳି ଏଠାରେ ବସିଥାନ୍ତି।" "ପର୍ବତରାଜ, କିପରି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ତୁମେ, ଯାହାର ଗୁହାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ନାଥ ହରା, ନିଜ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ ବସିଛନ୍ତି।" ଏପରି ଉଚିତ ଭାବେ ଦିବ୍ୟ ଋଷି ନାରଦ କହିବା ପରେ, ହିମପର୍ବତର ରାଣୀ ମେନା, ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଓ କିଛି ସାଥୀ ସହିତ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଲଜ୍ଜା ଓ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଅବନମ୍ର ହୋଇଥିଲା। ସେଠାରେ, ମହାତ୍ମା, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ, ପର୍ବତରାଜ ସହ ବସିଥିଲେ; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖି, ପର୍ବତର ପ୍ରିୟା ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ମୁଖ ଅଂଶ ଚାପି, ହାତ ମନ୍ଦାର କୁଳରେ ଯୋଡି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଲେ; ଏହି ଦେଖି, ଅପାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଋଷି ମେନାଙ୍କୁ ଅମୃତ ଭଳି ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ତାପରେ, ହିମବତ କନ୍ୟା ମନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ। ଦେବୀ ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପର ଋଷି, ଋଷି ମୂଦ୍ର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ଆସ, ଶିଶୁ।" ସେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଗଳାରେ ଧରି, ତାଙ୍କ ମୋଦରେ ବସିଲେ; ତାଙ୍କର ମାତା କହିଲେ, "କନ୍ୟା, ଦେବୀଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦିଅ।" ତାପରେ ମାତା କହିଲେ, "ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପତି ପାଇବେ;" ଏହା ଶୁଣି, ସେ ଗାର୍ମେଣ୍ଟର ଧାର ଦ୍ୱାରା ମୁଖ କୁ ଚାପିଲେ।