ଏହି ଘଟଣାରେ, ଏକ ଦିନ ଦେବୀଙ୍କୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ତୀବ୍ର ଉପାଳମ୍ଭ ମିଳିଥିଲା । ଏହି ଉପାଳମ୍ଭରେ ଦେବୀ ସତୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ପୁଣି ଏହି କାରଣରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚଲିଯାଇଥିଲେ । ଏହା ପରେ ଶର୍ବ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଜରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଏକ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେବେ, ଯିଏ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବେ । ଏହି ସମୟରେ, ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଜୟ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ନିଯୁକ୍ତ ହେବା ଦରକାର, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସତୀ ତାଙ୍କ ଦେହ ସହିତ ଅନେକ ଗୁଣ ଅର୍ଜନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ । ଏହି ଯୋଗ ଘଟିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ । ଯେତେବେଳେ ଏହି କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ତପସ୍ୟା କରି ପରେ, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ସଂହାରର କାରଣ ହେବେ । ଯେତେବେଳେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଉମା ରୂପେ ପରିଣତି ହେବେ, ତେବେ ଶୈଳଜା ତାଙ୍କ ନିଜ ରୂପ ନେବେ । ତୁମ ନିଜ ଦେହ ମଧ୍ୟ ଏହି ଏକ ଅଂଶ ଭାବରେ ଉମା ମଧ୍ୟରେ ବିଲୀନ ହେବ, ଏବଂ ତୁମ ରୂପର ଏକ ଅଂଶ ଭାବେ ଉମା ମଧ୍ୟରେ ବସିବାକୁ ଯିବ । ହେ ବରଦାୟିନୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମକୁ ଏକାନଂଶା ଭାବରେ ପୂଜିବ, ଅନେକ ରୂପ ଓ ବିଭିନ୍ନତାରେ ତୁମେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ କରିଥିବା ଦେବୀ । ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମକୁ ଗାୟତ୍ରୀ, ଯାହାର ମୁଖ ଓଁକାର, ଭାବେ ଡାକିବେ; ଶକ୍ତି ଓ ମହିମାର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ତୁମେ ପୂଜିତ ହେବେ । ତୁମେ ଭୂ ଭାବେ ଲୋକମାତା, ଶୂଦ୍ରମାନେ ତୁମକୁ ଶୈବୀ ଭାବରେ ପୂଜନ୍ତି; ଋଷିମାନେ ତୁମେ କ୍ଷମା, ଅଚଳ ଭାବରେ, ଓ ନିୟମିତମାନେ ତୁମେ କରୁଣା ଭାବେ ପୂଜିତ । ତୁମେ ଉପାୟମାନଙ୍କର ମହାସଂଗ୍ରହ, ନୀତିଜ୍ଞମାନଙ୍କର ନୀତି, ଧନର ବିବେକ ଓ ଜୀବମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ଚେଷ୍ଟା । ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ମୋକ୍ଷ ଓ ସମସ୍ତ ଦେହୀମାନେ ପାଇଁ ମାର୍ଗ, ପ୍ରସିଦ୍ଧମାନେ ପାଇଁ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଦେହୀ ଜନ୍ତୁଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ତୁମେ ଅଛ । ଯେମାନେ ହୃଦୟରେ ରତି ରଖନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ, ଯେମାନେ ସୁଖରେ ଦେଖନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ହର୍ଷ; ଅଲଙ୍କୃତମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ଶୋଭା, ଦୁଃଖିତମାନେ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି । ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ମୋହ, ବଳିଦାନ କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ; ସମୁଦ୍ରମାନେ ପାଇଁ ପାର, ଖେଳପ୍ରିୟମାନେ ପାଇଁ ବିନୋଦ । ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରଣକାରୀ; ତୁମେ କାଳରାତ୍ରି, ଅନେକ ଜଗତର ସଂହାରକାରିଣୀ । ରାତିର ଆଲିଙ୍ଗନ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ଦେବୀ ଭାବେ ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜିତ । ଯେମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି କିମ୍ବା ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଇଛା ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ—ଏହି ନିମନ୍ତେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ । ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦେବୀ ରାତ୍ରି ହାତ ଯୋଡି କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ," ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ହିମବତଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ । ସେଠାରେ ମଣିମୟ ଦୀୱାରର ମହାମହଳରେ, ଦେବୀ ମେନାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ ଚାନ୍ଦନ ଲୋଟସ ପ୍ରଭା ଭଳି ନିର୍ମଳ । ମେନାଙ୍କ ଚେହେରା କିଛି କଳୁସା, ଭାରି ଅନ୍ତଃସ୍ଥନରେ ଝୁକି ଯାଇଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଔଷଧି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମନ୍ତ୍ର ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ । ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମଣିମୟ ସର୍ପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଅନେକ ମଣିର ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଜଗତ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ । ଅନେକ ସିଦ୍ଧ ସେବକ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ମନକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିବା ଚେଲାମାନେ ସହିତ, ଶୁଭ୍ର ଚାଦରରେ ଢାକା ଚମକୁଥିବା ଭୂମି ଶୟନରେ ଶୋଇଥିଲେ । ଧୂପର ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ଓ ରେସିନର ଶୁଭାସିତ ହାୱାରେ, ରାତି ଦିନ ଦୂର ହେଉଥିବା ସମୟରେ ଆଗୁଆ ହେଉଥିଲା । ସେତେବେଳେ ସେଇ ମହଲରେ ବିଶ୍ରାମ ଆସିଥିଲା, ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଘୁମେଇ ଯାଇଥିଲେ, ନିଦ୍ରା ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ, ମେନା ହଳେ ହଳେ ଉଠିଲେ । ସ୍ପଷ୍ଟ ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଚିହ୍ନିତ ହେଉଥିଲେ, ରାତିର ପକ୍ଷୀମାନେ ଅସ୍ତିର ହେଉଥିଲେ, ଦେଉଳ ଅଞ୍ଚଳ ରାତିର ଚରାଚର ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଯେତେବେଳେ ପ୍ରିୟା, ପ୍ରିୟଜନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଗଭୀର ଅଟକାଣି ଆସିଥିଲା, ମେନାଙ୍କ ଦୁଇ ମନୋହର କମଳ ଚକ୍ଷୁରେ ଏକ ଚଞ୍ଚଳତା ଦେଖାଗଲା । ସେତେବେଳେ ଦେବୀ ରାତ୍ରି, ଯିଏ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ଥିଲେ, ମେନାଙ୍କ ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ଶନେ ଶନେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଦେବୀ ରାତ୍ରି ନିଜକୁ ଜନ୍ମ ଭାବେ ଭାବି ମେନାଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଗୁହା ଅରଣ୍ୟରେ ଦେବୀଙ୍କ ଚର୍ମ ରାତ୍ରି ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ହେଲା । ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ହିମବତଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରାଣ ଦେଇଥିବା ମାତା, ଗୁହାରେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ଦେବୀ ଜନ୍ମ ନେବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜନ୍ତୁ ଓ ପ୍ରାଣୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ । ନରକରେ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ବର୍ଗ ସମାନ ସୁଖ ଅନୁଭବ କଲେ, କ୍ରୁର ଚିତ୍ତମାନେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଦେହୀ ଜନ୍ତୁ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ । ତାରାମାନଙ୍କ ତେଜ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କଲା, ଅରଣ୍ୟ ଗଛମାନେ ମଧୁର ଫଳ ଦେଲେ । ଫୁଲମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ହେଲେ, ଆକାଶ ନିର୍ମଳ ହେଲା, ପବନ ସ୍ପର୍ଶକୁ ସୁଖଦ ହେଲା, ଦିଗବଳୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ହେଲା । ଏପରି, ଭୂଦେବୀ ଅନେକ ପକ୍ୱ ଫସଲ ଓ ଧାନ ମାଳାରେ ଭରିଯାଇ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ଋଷିମାନେ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି କରୁଥିବା ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଲାଗିଲା । ଭୁଲିଯାଇଥିବା ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ପୁନର୍ବାପି ଦେଖାଦେଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହରି, ବ୍ରହ୍ମା, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି ଆଦି ଦେବତାମାନେ ହଜାର ହଜାର ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ରଥରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ । ସେମାନେ ହିମପର୍ବତ ଉପରେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ । ମେରୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପର୍ବତମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ହାତରେ ଏହି ମହୋତ୍ସବରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କଲେ ।