ତାରକ ନାମକ ଦେତ୍ୟ ଏକ ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଏକ ସାତ ଦିନର ଶିଶୁ ଦ୍ୱାରା ହେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ । ଏହି ସାତ ଦିନର ଶିଶୁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବେ । ଯିଏ ତାରକଙ୍କୁ ବିନାଷ୍ଟ କରିବେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକିବେ । ଏହି ସମୟରେ ଶଙ୍କରଙ୍କର କୌଣସି ପତ୍ନୀ ନାହିଁ । ଶିବଙ୍କର ହାତ ସଦା ବରଦାନ ଦେବାକୁ ଉତ୍ସୁକ୍ ରହେ, ଏହି ହାତ ସଦା ଦେବୀଙ୍କୁ ବର ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ । ହିମାଚଳର ଝିଅ ଦେବୀ ହେବେ, ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଶର୍ବ ଜନ୍ମ ନେବେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଳର କାଠରୁ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ । ସେ ଶିଶୁକୁ ଜନ୍ମ ଦେବେ, ତାଙ୍କ ଆଗମନରେ ତାରକ ଅଧିକ୍ରମିତ ହେବେ । ଏହି ଉପାୟ ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ ଓ ଏହିପରି ଘଟିବ । ପରେ ତାରକଙ୍କ ଅବଶିଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେବ । ଦେବତାମାନେ ଏହି ଉପଦେଶକୁ ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଚାଲିଗଲେ । ଦେବମାନେ ଚାଲିଗଲା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ରାତିରେ ନିଜ ଝିଅର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ । ତାପରେ ଦିବ୍ୟ ରାତି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲା । ସେ ଏକା ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଓ ଦୀପ୍ତିମାନେ, ଦେବତାମାନେ ସଂପର୍କରେ ଏକ ମହା କାର୍ଯ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି । ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ସମ୍ପାଦନ କରିବାକୁ ପଡିବ । ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ଶୁଣ । ତାରକ ନାମକ ଦେତ୍ୟ ରାଜା ଅପରାଜିତ ଅଛି । ତାଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଶଙ୍କର ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେବେ । ସେ ପୁଅ ତାରକଙ୍କୁ ବିନାଷ୍ଟ କରିବେ । ଶଙ୍କରଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଡକ୍ଷର ଝିଅ ସତୀ ଥିଲେ । ଦେବୀ ସତୀ କିଛି ଅନ୍ୟ କାରଣରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ । ସେ ପରେ ହିମାଚଳର ଝିଅ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ଯାହା ଜଗତର ଉପକାର ପାଇଁ ନିୟତ । ସତୀରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ, ହର ତିନି ଲୋକକୁ ଶୂନ୍ୟ ଭାବିବେ, ଏବଂ ହିମାଚଳର ଗୁହାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଋଷି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ସେ ତପସ୍ୟା କରିବେ । ତାଙ୍କ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟାରୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେବେ । ସେ ତାରକ ଦେତ୍ୟଙ୍କୁ ବିନାଷ୍ଟ କରିବେ । ଦେବୀ ଜନ୍ମ ନେବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଅଳ୍ପ ରହିବ । ହର ସହ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହି ଦେବୀ ଦୀର୍ଘ ଭାବେ ଏକତ୍ୱ ପାଇଁ କାମନା କରିବେ । ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ତପସ୍ୟା ପରେ ଏକତ୍ୱ ହେବ । ଏହି ସମୟରେ, ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ସାମାନ୍ୟ ବାଦବିବାଦ ହେବ । ଏହାରୁ ତାରକ ସଂପର୍କରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆସିବ । ଏହିପରି, ତୁମେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଏକତ୍ୱରେ ଏକ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ପଡିବ, ଯେପରି ମୁଁ କହିଛି । ମାତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ତୁମ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ । ପରେ ଶର୍ବ ବିନୋଦ ଭାବେ ବିଶ୍ରାମ କରିବେ । ସେ ଦେବୀକୁ ଠୁକିବେ, ତାହାରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ସତୀ ପୁନଃ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାଲିଯିବେ । ଶର୍ବ ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଚମକରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଶିଶୁକୁ ଜନ୍ମ ଦେବେ । ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଷ୍ଟ କରିବେ । ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଦେବୀ, ସତୀ ଶରୀର ସହ ଗୁଣ ସଂଗ୍ରହ କରି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅଜୟ ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବିନାଷ୍ଟ କରିବାକୁ ପଡିବ । ଏକତ୍ୱ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବିନାଷ୍ଟ କରିପାରିବେନି । ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ତପସ୍ୟା କରି ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି ଓ ବିନାଶର କାରଣ ହେବେ । ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ଓ ଦେବୀ ଉମା ହେଲେ, ତେବେ ଶୈଳଜା ନିଜ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିବେ । ତୁମ ଦେହ ମଧ୍ୟ ଏକ ବିଭାଗ ଭାବେ ଉମାରେ ଏକତ୍ୱ ହେବ । ଓ ବରଦାନ ଦେବାରିଣୀ, ଜଗତ ତୁମକୁ ଏକାନଂଶା ଭାବେ ପୂଜିବ, ଅନେକ ଆକୃତି ଓ ଭିନ୍ନତାରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥିବେ । ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମକୁ ଓଂକାର ମୁଖ ଥିବା ଗାୟତ୍ରୀ ଭାବେ କହିବେ । ଶକ୍ତି ଓ ବିଭବର ଦେବୀ ଭାବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ପୂଜିବେ । ତୁମେ ଭୂ ଭାବେ ଲୋକମାତା, ଶୂଦ୍ରମାନେ ଶୈବୀ ଭାବେ ପୂଜିବେ । ଋଷିମାନେ ତୁମେ କ୍ଷମା ଭାବେ, ନୀତିଶୀଳ ମାନେ ଦୟା ଭାବେ । ତୁମେ ଉପାୟର ମହାସଂଗ୍ରହ, ବିବେକୀମାନଙ୍କର ନୀତି, ଧନର ବିବେକ, ଜୀବମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ଉଦ୍ୟମ । ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେବାର ମାର୍ଗ, ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ତୁମେ କୀର୍ତି, ସମସ୍ତ ଶରୀରୀମାନେ ତୁମେ ଆକୃତି । ତୁମେ ରତିମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ, ହୃଦୟରେ ସୁଖ ଥିବାମାନେ ଦେଖିବାରେ ଆନନ୍ଦ, ଶୋଭିତମାନେ ରୂପ, ଦୁଃଖିତମାନେ ଶାନ୍ତି । ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ମୋହ, ଯଜ୍ଞ କରିଥିବାମାନେ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ସମୁଦ୍ରମାନେ ବଡ଼ କୂଳ, ଖେଳ କରିଥିବାମାନେ ବିନୋଦ । ତୁମେ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରଣ କରିଥିବା, କାଳରାତ୍ରୀ ଭାବେ ଅନେକ ଜଗତର ନାଶ କରିଥିବା । ତୁମେ ପ୍ରିୟ ସଂଗମର ଆନନ୍ଦ ଦେବାର ରାତି । ଏଭଳି ଦେବୀ, ଜଗତରେ ଅନେକ ଆକୃତିରେ ପୂଜିତ । ଓ ବରଦାନ ଦେବାରିଣୀ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି କିମ୍ବା ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦେବୀ ରାତି ହାତ ଜୋଡି 'ତଥା' କହି, ଶୀଘ୍ର ହିମବତ୍ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ । ସେଠାରେ, ମଣିମୟ ଦେଉଳରେ, ଦେବୀ ମେନାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ମୁହଁ ପ୍ରଶାନ୍ତ ପଦ୍ମ ପରି ଥିଲା । ମେନା କିଛି ଶ୍ୟାମ ମୁହଁ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶ ଦେହରେ ଅଳ୍ପ ଜ୍ଞାନ ଲାଗି ଜଣା ପଡ଼ୁଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ, ମନ୍ତ୍ରରାଜ୍ନୀ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ । ସେ ନିଜ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସୁନା ମଣିମୟ ନାଗ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଅନେକ ମଣି ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବଡ଼ ଜଗତ ପରି ଚମକୁଥିଲେ ।