ଏକ ସମୟର କଥା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ସଚେତନ ହେଲେ ଓ ବାୟୁଦେବ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ଯିଏ ସବୁ ଚରାଚର ଜୀବର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ ଓ ନାୟକ, ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ— “ହେ ଅନନ୍ତ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବର ମୂଳ; ଆପଣଙ୍କର ଅନେକ ଗୁଣ ରହିଛି, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି, କାରଣ ଆପଣ ସେମାନଙ୍କ ଉତ୍ପାଦକ। ଯଦିଓ ଏଠାରେ ପିତା ଅଛନ୍ତି, ତଥାପି ମନ ଅଶାନ୍ତ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳ, ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ କିମ୍ବା ନିର୍ଗୁଣ ହେଉ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ତାରକା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦତ୍ତ ବରରେ ସେ ଭୟହୀନ ହୋଇଛି। ଏହି ଚରାଚର ଜଗତର ବିନାଶ କାଳରେ କେଉଁଠି ଚତୁର୍ୟୁଗ ଚତୁର୍ଯ୍ୟୁଗ ଠକେଇ ହେଲା? ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଦେବ, ଆପଣ ଜଗତର ସ୍ଥିରତା ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଗୁଣ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି। ଦ୍ୱିଜ ଓ ଦେବତାମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାଫଳ ଦିଆଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ତଥାପି ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳିଲା ନାହିଁ—ସେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ବିବେଚନା ଅନୁସାରେ ହୁଏ। ତାରକା, ଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ହରଣ କରି, ସ୍ୱୟଂ ଜଣେ ବିଶାଳ ମାରୁଭୂମି ପରି ହୋଇଯାଇଛି। ଆପଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଏବଂ ପର୍ବତରାଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରିଛନ୍ତି। ସେଇ ପର୍ବତ ନିଜ ଭାବ ଓ ଭଙ୍ଗିମା ଜାଣି, ନିତ୍ୟ ଉଚ୍ଚତା ସହିତ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଯାଇଛି; ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ବାସ ଓ କ୍ରୀଡା କରୁଥିଲେ, ଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ସେଠାରେ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି। ସେଠାର ରତ୍ନମୟ ଗୁହାମାନେ ଲୁଟିଯାଇଛି, ଏବଂ ଏହି ପର୍ବତ ଏବେ ଅନେକ ଦାନବ ସଭାର ଆସନ ହୋଇଯାଇଛି। ହେ ଦେବେଶ, ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରି, ଆପଣ ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ, ନିଜ ଦେହକୁ ଅପରିଗ୍ରହ କରି। ପ୍ରଥମ ଯୁଗରେ ଆପଣ ଏହି ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର ଅଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ, ଦେବାସ୍ତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଉଠିଲେ ନାହିଁ, ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ତାରକା ଦିତିପୁତ୍ର ନିଜ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଶତ ଶତ ମନ ଭାବରେ ଅନେକ ଦିଗକୁ ଚାଲିଯାଉଛି, ଆମେ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରେ ଦଣ୍ଡିତ ଓ ଅନେକ କଷ୍ଟରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲୁ। ଦେବତାମାନେ ସଭାରେ ଅପମାନ ଅନୁଭବ କରି, ତଳ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିଲେ, ହାତରେ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ, କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଦାନବମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉପହାସ କରୁଥିଲେ। ସେ ଦାନବ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ କାମନା ସିଦ୍ଧିରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଅଳ୍ପ କଥା କହିଥିଲେ, ଦେବମାନେ ଚାଟୁକାରୀ ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କାର୍ଯ୍ୟ କମ କରୁଥିଲେ। ତାରକା ଦାନବ ରାଜା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଭାରେ, ଯେତେବେଳେ କିଛି କହିବାକୁ କୁହାଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ବାରମ୍ବାର ହସିଥିଲେ। ଋତୁମାନେ ଦିନ ଓ ରାତି ତାଙ୍କୁ ସେବନ କରୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଅପରାଧକୁ ଭୟ କରି, କେବେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ରାଜମହଳରେ ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନରମାନେ ତ୍ରିପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟସହିତ ଦିବ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି। ସେ କେବେ ଇଶାରାରେ ମିତ୍ର କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ କରିଥାଏ, ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଁଥିବାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦିଏ, ଓ ସତ୍ୟର ଆଶ୍ରୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି। ଏପରି ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ସବୁ କଥା ଏଠାରେ କହିବା ଅସମ୍ଭବ; କେବଳ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏଠାରେ ସକ୍ଷୀ। ଏପରି ଭାବରେ ବାୟୁଦେବ କଥା କହିବା ପରେ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଅଳ୍ପ ହସି, ଦେବତାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ତାରକା ଦାନବଙ୍କ କର୍ମ ବିଷୟରେ କହିଲେ— “ତାରକା ଦାନବକୁ କୌଣସି ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବ ହତ୍ୟା କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିପାରିବା ଲୋକ ଏଉଁ ତିନି ଲୋକରେ ଏଯାଁ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଇ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାକୁ ରୋକିଥିଲି; ଏବେ ସେ ତିନି ଲୋକରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଦହୁଛି। ସେ ଦାନବ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦାବି କରିଥିଲେ— ଏକ ସପ୍ତଦିନୀୟ ଶିଶୁ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବ; ସେଇ ସପ୍ତଦିନୀୟ ଶିଶୁ ଶିବଙ୍କୁ ଜନ୍ମିବେ। ଯିଏ ତାରକାଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେବେ; କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଶିବ ନିଜ ଭାର୍ୟା ବିହୀନ। ଏବଂ ଯେପରି ମୁଁ କହିଛି, ତାଙ୍କର ହାତ ସଦା ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ ବିସ୍ତାରିତ; ଏହି ହାତ ସଦା ଦେବୀଙ୍କୁ ବର ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ହିମାଚଳର କନ୍ୟା ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ ହେବେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଶର୍ବ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜନ୍ମିବେ। ସେ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମିବେ; ସେଇ ଶିଶୁ ଆସିଲେ, ତାରକା ବିନାଶ ପାଇବ। ଏହି ଉପାୟ ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରିଛି, ଏହିପରି ଘଟିବ। ପରେ, ତାଙ୍କର ଅବଶିଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ ହେବ; ଅଳ୍ପ ସମୟ ଶାନ୍ତ ମନରେ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କର। ଏପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରଣାମ କରି, ବିଦାୟ ନେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତର ପିତାମହ, ରାତିରେ ନିଜ କନ୍ୟାର ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କଲେ। ତାପରେ ଦିବ୍ୟ ରାତ୍ରି ଦେବୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଏକା ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ— “ହେ ଦିପ୍ତିମାନ୍, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକ ମହା କାର୍ଯ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ସମ୍ପାଦନ କରିବାକୁ ପଡିବ, ମୋ ଏହି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଶୁଣ। ଏକ ଦାନବ ରାଜା ତାରକା, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଅପରାଜିତ; ତାଙ୍କର ବିନାଶ ପାଇଁ ଭଗବାନ ଶିବ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିବେ। ସେଇ ପୁତ୍ର ତାରକାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବେ; ଶିବଙ୍କ ଭାର୍ୟା ସତୀ, ଦକ୍ଷର କନ୍ୟା। ସେ ଦେବୀ ଅନ୍ୟ କାରଣରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ; ସେ ଏବେ ହିମାଚଳର କନ୍ୟା ଭାବେ ଜନ୍ମିବେ, ଏବଂ ଜଗତକୁ ଉପକାର କରିବେ। ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ହର ତିନି ଲୋକକୁ ଶୂନ୍ୟ ବୋଧ କରିବେ, ଏବଂ ହିମାଚଳ ପର୍ବତର ଗୁହାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧମୁନିମାନେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ତପସ୍ୟାରତ ରହିବେ। ସେ ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବେ, ଦୁହେଁ ଭାରୀ ତପସ୍ୟା କରିବେ, ତାହାର ଫଳରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିବେ। ସେଇ ପୁତ୍ର ତାରକାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବେ। ଦେବୀ ଜନ୍ମିବା ସମୟରେ, ତିନି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅଳ୍ପ ଜ୍ଞାନ ଥିବେ।