ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅପାହ୍ନତ ହେବା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଦୁଷ୍ଟ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିତ ଏବଂ ଦୁର୍ବାର ଚକ୍ରକୁ ଧରିଲେ, ଯାହା ମାଂସ ଭକ୍ଷକଙ୍କ ପ୍ରତି ଦିଗିରେ ଦେଖିଲେ। କେଶବ ଦୃଢ଼ ହାତରେ ଦାନବ ରାଜା ତାରକାର ଛାତିରେ ଚକ୍ରକୁ ନିକ୍ଷେପ କଲେ; ଏହି ଚକ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ତାରକାର ହୃଦୟ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ତାରକାର ଶରୀର ଉପରେ ଏହା ନୀଳ ପଦ୍ମ ପଥର ଉପରେ ଭଙ୍ଗିବା ପରି ଭଙ୍ଗିଗଲା; ଏହା ପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଅଭିଲାଷିତ ବଜ୍ରକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯେଉଁଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଜୟ ଆଶା ତାରକା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିଲା, ଶୂର ବୀର ତାରକାକୁ ବଜ୍ର ଘାତ କଲା, ତାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା। ବଜ୍ର ଭଙ୍ଗିଗଲା, ତାରକାର ଛାତି ଉପରେ ଏହା ଏକ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା, ତାରକା ଦ୍ୱାରା ବିନିମୟ ହେଲା। ତାଳିର ଆଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଙ୍କୁଶ ବି ଭଙ୍ଗିଗଲା; ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଙ୍କୁଶର ଭଙ୍ଗିବା ଦେଖି, ବାୟୁ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ବାୟୁ ରୋଷରେ ଏକ ପାହାଡ଼କୁ ଉପଡ଼ିଲେ, ଯାହାର ଗୁହାରେ ଫୁଲିଥିବା ଗଛ ରହିଥିଲା, ଏବଂ ଏହାକୁ ଦାନବ ରାଜା ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଏହାର ପ୍ରସ୍ତ ଫାଇବ ଯୋଜନା ଦୂର। ପାହାଡ଼ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଦାନବ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ଏହାକୁ ତାଙ୍କର ବାମ ହାତରେ ଧରିଲେ, ଏକ ଶିଶୁର ଖେଳା ଗେନ୍ଦ ପରି। ତାପରେ, ମୃତ୍ୟୁ ନିଜ କ୍ରୋଧରେ ହତପ୍ରଭ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡକୁ ଉପଡ଼ି, ଶକ୍ତିରେ ତାରକା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘୁମାଇ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ଦଣ୍ଡ ତାରକାର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘାତ କଲା, କିନ୍ତୁ ଦାନବ ଅଜ୍ଞାତ ରହିଲେ; ଏହା ଏକ ବିପ୍ଳବ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ଅଜୟ, ଦୀପ୍ତି ଦେଇଥିଲା। ଏହା ପରେ ଏକ ବିଶାଳ ବୃଶ୍ଚିକ ଦାନବ ରାଜା ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ ହେଲା, ଏହା ଏକ ତାଜା ଶିରୀଷ ଫୁଲ ପରି ତାରକାର ଛାତି ଉପରେ ଘାତ କଲା ଏବଂ ଦୀପ୍ତି ଦେଇଲା। ନିରୃତି, ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାରକୁ ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଏହାର ଚମକ ଅନ୍ଧକାର ଦିଗକୁ ଉଜାଗର କଲା। ତଳୱାର ଦାନବ ରାଜା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ଘାତ ହେବା ସହିତ ସହିତ ଏହା ଏକ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭଙ୍ଗିଗଲା। ଜଳର ଦେବତା, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅଦମ୍ୟ, ବିଷାଗ୍ନିର ଦୀପ୍ତି ଦେଇଥିବା ନୂସକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଦାନବ ରାଜାର ହାତକୁ ବାନ୍ଧିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ସେ ନୂସ ଦାନବ ରାଜାର ହାତକୁ ପହଞ୍ଚିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ବେଳେ ଏହା ଏକାଠି ଭସ୍ମ ହେଲା, ଏହାର ମହା ଜିହ୍ୱା ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଭଙ୍ଗିଗଲା। ତାପରେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ମାରୁତ, ସାଧ୍ୟ, ମହାନାଗ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ଗନ୍ଧର୍ବ—ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ— ଏହି ସମସ୍ତେ ମିଶି ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଦାନବ ରାଜା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାରକାର ଶରୀର ଏକ ବଜ୍ର ପାହାଡ଼ ପରି ଅଭେଦ୍ୟ ଥିଲା, କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଘାତ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ତାପରେ ତାରକା, ଦାନବର ନାୟକ, ତାଙ୍କର ରଥରୁ ଉତରି, କେବଳ ତାଙ୍କର ମୁଷ୍ଟି ଏବଂ ପାଦଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କୁ ନିୟୁତ ହେଉଥିବା ହେଲ୍ଲିଅନ୍ସରେ ମାରି ଦେଲେ। ଦେବତାଙ୍କର ଶେଷ ସେନା, ପରାଜିତ ହୋଇ, ଭୟରେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। ପରେ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦିଆରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ନୂସରେ ବାନ୍ଧିଲେ, ମାନ୍ୟ ମାନ୍ୟ ମାନ୍ୟ ଚରାଇବା ପରି। ପୁନଃ ତାରକା ତାଙ୍କର ରଥରେ ଚଢ଼ି, ନିଜ ରାଜପାଳେ ଫେରିଗଲେ, ଯାହାର ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କର ଗୀତରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ଦିତିପୁତ୍ର ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ବିନୋଦନ କରି, ତାରକା ନିଜ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏପରି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ସେ ତିନି ଲୋକର ଭାଗ୍ୟକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରିଛନ୍ତି। ସେ ପଦ୍ମରାଗ ମଣିର ମାନ୍ୟାସନରେ ବସି, ରତ୍ନ ଦାନ୍ତୁର ଖୁଣ୍ଡ ହେଲା, କିନ୍ନର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ ଏବଂ ମହିଳାମାନେ ସହ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଲାଗି ଆନନ୍ଦ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦ୍ୱାରରକ୍ଷକ ନୀଳ ପଦ୍ମ ପରି ନୀଳବସନ ପିନ୍ଧି ଆସିଲେ, ଭୂମିରେ ମଣ୍ଡି, ମୁହଁକୁ ହାତରେ ଢାକି। ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଶବ୍ଦରେ ଦାନବପତି ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସୂଚନା ଦେଲେ—"କାଳନେମି ଦ୍ୱାରରେ ଦେବତାମାନେକୁ ବାନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି, 'ବାର୍ଦ୍ଧମାନମାନେ କେଉଁଠି ରହିବେ, ମହାପ୍ରଭୁ?'" ଦ୍ୱାରରକ୍ଷକଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦାନବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ଚାହାଁନ୍ତି ରହନ୍ତୁ; ମୋର ଘର ଏହି ତିନି ଲୋକ।" କେବଳ ସାଧାରଣ ନୂସରେ ବାନ୍ଧି, ବିଳମ୍ବ ନ କରି, ଦେବତାମାନେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ମନରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖ ଭରା ହୃଦୟରେ, ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେବାକୁ ଗଲେ, ଲୋଟସ ଉପରେ ବସିଥିବା ଜଗତ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ଧରି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଓଂ ରୂପୀ ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମୂଳ, ଅନନ୍ତ ବିଭିନ୍ନତାର ଆତ୍ମା, ପ୍ରଥମ ଉଦ୍ଭବ, ପରେ ସତ୍ତାର ଅବତାର; ବିନାଶ ଚାହିଁଥିବା, ରୁଦ୍ର ରୂପୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ତୁମେ ତୁମ ମହାନତାରେ ନିଜ ରୂପକୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଡିଂରାରୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛ; ଏହି ଡିଂରାରୁ ଉପର ତଳ ଦିଗର ବିଭାଗ କରିଛ। ମେରୁ ପାହାଡ଼ରେ ତୁମର ଉପସ୍ଥିତି ଜୀବମାନଙ୍କର ଆୟୁ ହୋଇଥିଲା; ତୁମେ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିବା ଦୀପ୍ତି ଦେଉଛି, ଦେବତାମାନେ ତୁମର ନିତ୍ୟ ଜନ୍ମର ସନ୍ତାନ; ଆକାଶ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ, ଚନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଚକ୍ଷୁ। ନାଗମାନେ ତୁମର କେଶ, ଦିଗ ତୁମର କାନ ଗହ୍ୱର, ପୃଥିବୀ ତୁମର ପାଦ, ସମୁଦ୍ର ତୁମର ନାଭି; ବେଦରେ ତୁମକୁ ମାୟା ଏବଂ କାରଣର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି, ଶାନ୍ତ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ନିର୍ମୋହ। ବେଦ ତୁମକୁ ପୁରାତନ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ, ହୃଦୟର ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ଭାବରେ; ଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଆତ୍ମା ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସାଂଖ୍ୟର ସତ୍ତ୍ୱ ତୁମର ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ।