ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ, ଦାନବ ରାଜା ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, ସୁନା ଓ ଚାନ୍ଦିର ଅଳଙ୍କାରରେ ମେଘାଉଠିଥିବା ଶୁଧ୍ଧ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ନିପୁଣତାର ସହିତ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହି ବାଣଗୁଡ଼ିକ ଯେପରି ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ନିଶ୍ଚିତ ହେବା ପରେ ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ଦୂର ହୁଏ, ସେପରି ଏଠି ତାଙ୍କ ନିଶାନା ତିକ୍ଷ୍ଣ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଥିଲା। ତାପରେ, ସେ ଦାନବ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଶତବାଣ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସତରୋଟି, ଏବଂ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନବ୍ବେଟି ବାଣ ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ମାରୁତଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଦଶ ବାଣ, ଯମଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦଶ ବାଣ, କୁବେରଙ୍କୁ ସତରୋଟି ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଆଠ ବାଣ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ନିରୃତିଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ କୁଳିଶ ବିଦ୍ୟାରେ ବିଶିଷ୍ଟ କରି କେହି ଦିଏ ପରି, ପ୍ରଥମେ କୁଡି ବାଣ, ପରେ ଆଠ ବାଣ ଏବଂ ପୁନି ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ଦଶ ବାଣ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ଏହିପରି ଦାନବ ମାତଳିଙ୍କୁ ତିନିଟି ତୀବ୍ର ବାଣ ଏବଂ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଦଶ ଶର ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ପୁନି ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ବେଙ୍କି ବେଙ୍କି ଦେବତାମାନଙ୍କର କବଚ ଭାଙ୍ଗି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ କବଚ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ବିହୀନ ହୋଇ ଦାନବର ବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ନୂତନ ଧନୁଷ୍ୟ ଧରି, ଦାନବ ରାଜାଙ୍କୁ ଘେରି ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ସେତେବେଳେ ଦାନବର ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ଅମର ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ପରି ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ। ଏବଂ ଏକ ଭୟଙ୍କର, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ସମାନ ବାଣ ନେଇ, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଆଘାତ କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥାସନରେ ତାଲ ହେଲା। ତାପରେ, ଆକାଶରେ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚକ୍ର ଦେଖି, ଦାନବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ବାଣ ଦେଇ କାନ୍ଧର ତଳେ ଆଘାତ କଲେ। ପରେ କେଶବଙ୍କ ବାଣ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ପୂର୍ବରେ ପଡ଼ିଗଲା। ତାପରେ ତାରକ, ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁର ନାୟକ, ବସୁଙ୍କ ନିମ୍ନତା ସ୍ମରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ବାମ ଦିଗରେ ବାଣ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ଅଜୟ୍ୟ ଦାନବ ରାଜା ଅଗ୍ନିସ୍ନାନ ସମାନ ବାଣରେ ଜଳେଶଙ୍କ ଦେହକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଲେ। ଏହି ଭୟାନକ ବାଣବର୍ଷା ଦେଖି ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟାକୁଳ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଦାନବପତି ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଟେଢ଼ା ବାଣରେ ବାୟୁକୁ ଖେଳ ଭଳି ଉତ୍ପାତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହରି ଧନୁଷ୍ୟ ବେଙ୍କି ଦାନବ ରାଜାଙ୍କ ସାରଥିକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ କଲେ। ଧୂମକେତୁ ଝଣ୍ଡାକୁ, ମହେନ୍ଦ୍ର ମୁକୁଟକୁ, ଧନେଶ ଶୁଭ୍ର ସୁନାର ଧନୁଷ୍ୟକୁ, ଯମ ବାହୁକୁ, ବାୟୁ ରଥର ଅଂଶକୁ, ଏବଂ ରାକ୍ଷସ ପତିଙ୍କ କବଚକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଏହି ସତ୍ୟ ସୌର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଦାନବ ରାଜା ତାଙ୍କ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ବନ୍ଧୁବର୍ଗ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଉଠାଇ ଶତାକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ଏହି ଅପରାଜେୟ ଗଦାକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ପାକଶାସନ ତାଙ୍କ ରଥରୁ ଲାଫି ଭୂମିକୁ ଚଲିଗଲେ। ଗଦା ରଥାସନରେ ପଡ଼ି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କଲା ଏବଂ ରଥକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲା, କିନ୍ତୁ ମାତଳି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେନାହିଁ। ଦାନବ ଏକ ଶୂଳ ଉଠାଇ କେଶବଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ କଲେ। କେଶବ ଅଚେତନ ହୋଇ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଶିର ଉପରେ ଲୁହିପଡ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ତଳୱାର ନେଇ ରାକ୍ଷସ ପତିଙ୍କ ଯାନକୁ କାଟିଦେଲେ। ଦାନବ ଯମଙ୍କୁ ଏକ ଗଦାରେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ ଏବଂ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗଦାରେ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ। ସେ ବାୟୁଙ୍କୁ ନିଜ ହାତରେ ଉଠାଇ ପୃଥିବୀରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଧନେଶଙ୍କୁ ଧନୁଷ୍ୟର ଶିରା ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ଏପରି ଅପାର ସୌର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇ ଦାନବ ରାଜା ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ଦେବସେନାକୁ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟେ ହତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରୁ ଉଠି, ଦୁର୍ଲଭ ଚକ୍ର ଧରିଲେ, ଯାହା ଦାନବ ରାଜାଙ୍କ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗା ଓ ମାଂସାହାରୀଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। କେଶବ ଏହି ଚକ୍ରକୁ ଦୃଢ଼ତାରେ ଦାନବ ରାଜାଙ୍କ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଏହି ଚକ୍ର ଦାନବର ହୃଦୟରେ ପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହା ତାଙ୍କ ଦେହରେ ପଡ଼ି ନୀଳ କମଳ ପଥରରେ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ତାପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବଜ୍ରକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିଜୟ ଆଶା ଦାନବ ରାଜା ଉପରେ ଥିଲା, ତାରକ ଶୂର ଆଘାତ ପାଇଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହରେ ବଜ୍ର ପଡ଼ିଲା। ବଜ୍ର ଭାଙ୍ଗି ଶତଧା ହୋଇ ତାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟରେ ଛିଣ୍ଡିଗଲା, ତାହାର ଅଗ୍ନି ଅଂଶ ଏଠାରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା, ଏବଂ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ତାହା ଧ୍ୱଂସ ହେଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେଖାଯିବା ଅଗ୍ନିସ୍ନାନ ସମାନ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଙ୍କୁଶ ବଜ୍ର ପରି ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ବାୟୁ ଏହି ଧ୍ୱଂସ ଦେଖି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଫୁଲେଇ ଥିବା ଗୁହା ଓ ବିଶାଳ ବୃକ୍ଷରେ ଭରିଥିବା ଏକ ପର୍ବତକୁ ଉଠାଇ, ତାହାକୁ ପଞ୍ଚ ଯୋଜନ ବ୍ୟାପି ଦାନବ ପତିଙ୍କୁ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ପର୍ବତ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦାନବ ହସିମୁହଁରେ ଏହାକୁ ବାମ ହାତରେ ଧରି, ଶିଶୁ ଖେଳା ଗୋଲି ପରି ଖେଳ କଲେ। ଏହିପରି, ମୃତ୍ୟୁ ନିଜ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଦଣ୍ଡକୁ ଉଠାଇ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘୁମାଇ ଦାନବ ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଯିଏ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଅପରାଜିତ। ଦଣ୍ଡ ଦାନବଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦାନବ ଏହି ଆଘାତ ଅନୁଭବ କଲେନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଅପରାଜିତ ଓ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶୂଳ ଦାନବ ପତିଙ୍କୁ ନିକ୍ଷେପ କରାଗଲା, ଯାହା ନବ ଶିରୀଷ ଫୁଲ ପରି ତାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟରେ ପଡ଼ି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା। ନିରୃତି, ଲୋକପାଳ, ତାଙ୍କ ନିର୍ମଳ ମଞ୍ଜୁଷାରୁ ତଳୱାର ଉଠାଇ, ତାହାର ଦୀପ୍ତିରେ ଦିଗନ୍ତ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଲେ। ସେ ଏହି ତଳୱାରକୁ ଦାନବ ପତିଙ୍କୁ ନିକ୍ଷେପ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ମୁଣ୍ଡରେ ପଡ଼ିବା ସହିତ ଶତ ଖଣ୍ଡ ହୋଇ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ଜଳପତି ବରୁଣ, ଭୟାନକ ବିଷାଗ୍ନି ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ ପାଶ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଦାନବଙ୍କ ବାହୁକୁ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା।