ବିଶ୍ୱର ଅବନତି ଏକ ପଟେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଅନ୍ୟ ପଟେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ରକ୍ଷା ହେଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଚେତନ ଓ ଅଚେତନ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦେବତା ଓ ଦାନବ ଭାବରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇଟି ପକ୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଥିଲା, ତାହା ଏମିତି ଏକତାର ରୂପ ନେଲା ଯେ, ଦେଖୁଥିବା ଦର୍ଶକମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁ କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ୱର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି, ସେସବୁ ଶକ୍ତିର ଏକତ୍ୱ ଭାବେ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଅସ୍ତ୍ର, ଶକ୍ତି, ଧନ, ସାହସ, ସେନାର ବଳ, ପ୍ରାକ୍ରମ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣଶକ୍ତି—ଏସବୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ନିଜ ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ଅଧିକାର କରିଥିଲେ। ତାରକା ଆଗେଇ ଆସିଲେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନବଟି ଅଗ୍ନିଶିଖା ସମାନ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟରେ ଆଘାତ କଲେ। ଦୈତ୍ୟପତି ତାରକା ଏହି ଆଘାତରେ ଅଚଳ ରହି, ସେହି ନବଟି ବାଣକୁ ନେଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ କଲେ। ପୃଥିବୀର ଆଧାର ହୋଇଥିବା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଏକ ଅବିରତ ବାଣବୃଷ୍ଟି କଲେ। କିନ୍ତୁ ତାରକା ସେଇ ବାଣମାନେ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ଆକାଶରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଭଲପାଇବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଅଶ୍ରୁ ଅବିରତ ପଡ଼େ। ସେ ବାଣମାନେ ଏମିତି ଧ୍ୱଂସ ହେଲେ, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅ ନିଜ କୁଳର ମହତ୍ତ୍ୱ, ପବିତ୍ରତା ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାକୁ ନଷ୍ଟ କରେ। ତାରକା ଦେବତାମାନେ ଛାଡ଼ିଥିବା ବାଣମାନେକୁ ଅଟକାଇ, ନିଜ ବାଣରେ ଆକାଶ, ଦିଗବଳୟ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭରିଦେଲେ। ଗୃଧ୍ର ଓ ମୟୂର ପିଛା ସଜିଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦେବତାମାନେ ଛାଡ଼ିଥିବା ବାଣକୁ ମୂଳରୁ କାଟିଦେଲେ। କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତଣା ବାଣମାନେ ସୁନା ଓ ରୂପାର ଚମକରେ ଦ୍ୱିପ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ଯେପରି ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ସନ୍ଦେହ ନିବୃତ୍ତି ପରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ, ସେ ଭଳି ଦକ୍ଷତାରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏହିପରି ତାରକା ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଏକଶତ ବାଣ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସତର, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନବତି ବାଣ ଦେଲେ। ମାରୁତଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଦଶଟି, ଯମଙ୍କୁ ଦଶଟି, କୁବେରଙ୍କୁ ସତରଟି, ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଆଠଟି ବାଣ ଆଘାତ କଲେ। ନିରୃତିଙ୍କୁ ବିଶ୍ ଓ ପୁନି ଆଠଟି, ପୁନି ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଦଶଟି ବାଣ ଦେଲେ। ଏହିପରି ମାତଳିଙ୍କୁ ତିନିଟି ତୀବ୍ର ବାଣ ଓ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଦଶଟି ପିଛା ଥିବା ବାଣ ଆଘାତ କଲେ। ପୁଣି ତାରକା ଗଠିତ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଧରିଥିବା କବଚ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ବଣ୍ଧିଥିବା ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲେ, ଏପରି ଦେବତାମାନେ କବଚ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ବିହୀନ ହୋଇ ତାଙ୍କର ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ। ଏହାପରେ ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ୟ ଧନୁଷ୍ୟ ଧରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ତାରକାଙ୍କୁ ଘେରି ଅବିନାଶୀ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ; ସେ ସମୟରେ ତାରକାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରାଗରେ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ତାରକା ଅଗ୍ନିସମ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଅମରଦେବତାମାନେ ଉପରେ ବୃଷ୍ଟି କଲେ; ପରେ ଏକ ଅଗ୍ନିଶିଖା ସମାନ ବାଣ ନେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛାତିରେ ଶୀଘ୍ର ଆଘାତ କଲେ, ଯାହାରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ରଥର ଆସନରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ। ଆକାଶରେ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅଭିମୁଖ ଦେଖି, ତାରକା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୁଇ କାନ୍ଧର ତଳେ ଦୁଇଟି ବାଣ ଆଘାତ କଲେ; ତା'ପରେ କେଶବଙ୍କ ବାଣ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ୍ୟ ପାଖରେ ପଡ଼ିଗଲା। ତାରକା, ଯମର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବସୁଙ୍କ ନିମ୍ନତାକୁ ମନେପକାଇ ବାମ ପାଖରେ ବାଣ ଆଘାତ କଲେ; ଅଜୟ୍ୟ ଦାନବରାଜ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଜଳେଶଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଲେ। ଅଗ୍ନିସମ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତିବ୍ର ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଭୟାଭିତ ରାକ୍ଷସମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ; ବିକୃତ ଓ କଠୋର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାରକା ମଜାକରେ ବାୟୁ ଉତ୍ପାଦନ କଲେ। ଏହାପରେ, ହରି ଧନୁଷ୍ୟ ତଣି, ଦାନବରାଜଙ୍କ ରଥଚାଳକଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦେଲେ; ଧୂମକେତୁ ଝଣ୍ଡାକୁ, ମହେନ୍ଦ୍ର ମୁକୁଟକୁ, ଧନେଶ ଶୁଭ୍ର ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଧନୁଷ୍ୟକୁ, ଯମ ବାହୁକୁ, ବାୟୁ ରଥର ଅଂଶକୁ, ଏବଂ ରାତିର ଅଧିପତିଙ୍କ କବଚକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ଏତେ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରାକ୍ରମ ଦେଖି, ତାରକା ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ରଖିଲେ। ସେ ଏକ ବିଶାଳ ଗଦା ନେଇ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ; ଆକାଶରେ ଅପରାଜିତ ଗଦା ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ପାକଶାସନ ତାଙ୍କର ରଥରୁ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ଭୂମିକୁ ଯାଇଲେ; ଗଦା ରଥର ଆସନରେ ପଡ଼ି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କଲା। ଗଦାରେ ରଥ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ମାତଳି ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ନାହିଁ; ତାରକା ଏକ ଶୁଳ ନେଇ କେଶବଙ୍କ ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ। କେଶବ ଅଚେତନ ହୋଇ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଶିରେ ପଡ଼ିଲେ; ଏକ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସରାଜଙ୍କ ଯାନକୁ କାଟିଦେଲେ। ତାରକା ଯମଙ୍କୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଛିଲା ଦେଲେ। ବାୟୁଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; କ୍ରୋଧରେ ଧନେଶଙ୍କୁ ଧନୁଷ୍ୟର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏହିପରି ତାରକା, ଅସୀମ ପ୍ରାକ୍ରମରେ, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେବସେନାଙ୍କୁ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଚେତନା ଫେରି, ଦୁର୍ଲଭ ଚକ୍ର ଧରିଲେ, ଯାହା ଦାନବରାଜଙ୍କ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗା ଓ ମାଂସଭୋଜୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ କରିଥିଲା। କେଶବ ଏହି ଚକ୍ରକୁ ଦୃଢ଼ତାରେ ତାରକାଙ୍କ ଛାତିରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ; ଚକ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦାନବର ହୃଦୟରେ ପଡ଼ିଲା। କିନ୍ତୁ ଏହା ତାରକାଙ୍କ ଶରୀରରେ ପଡ଼ି, ନୀଳ କମଳ ଯେପରି ପାଥରରେ ପଡ଼ି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସେପରି ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ତା'ପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ନିଜର ଚିରଅଭିଲାଷିତ ବଜ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଜୟାଶା ତାରକା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିଲା, ତାରକା ଧୈର୍ୟ୍ୟ ଦେଖାଇଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଆଘାତ ପାଇଲା। ବଜ୍ର ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ତାହାର ଅଙ୍ଗାର ବିକିରଣ ହୋଇ, ଶତଶଖଳ ହେଲା; ଏହା ତାରକାଙ୍କ ଛାତିରେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ ହେଲା। ଅଗ୍ନିସମ, ବଜ୍ରସମ ଅଙ୍କୁଶ ଧ୍ୱଂସ ହେଲା; ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ଅଙ୍କୁଶ ଧ୍ୱଂସ ହେଉଥିବା ଦେଖି ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ତା'ପରେ କ୍ରୋଧରେ ବାୟୁ ଫୁଲ ଓ ଗୁହା ଭରି ଥିବା ଏକ ପାହାଡ଼କୁ ଉପଡ଼ି ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଚୌଡ଼ା ଥିବା ସେହି ପାହାଡ଼କୁ ଦାନବପତିଙ୍କ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ।