ତାରକା ଦାନବ ଏତେ ଅହଂକାର, କ୍ରୋଧ, ଗର୍ବ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ ଯେ, ସେମାନଙ୍କର ଭାବନା ମୁହଁରେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଥିଲା, ତାଙ୍କର ଚାଳ ଭୟଙ୍କର ଓ ରୂଦ୍ର ଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ବିଜୟୀ ରଥ ଉପରେ ଆରୋହଣ କରି, ହଜାର ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜାଧାରୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ସହିତ, କ୍ରୋଧରେ ଉଦ୍ଦୀପ୍ତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଜ୍ଜିତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସୁରକ୍ଷିତ, ତିନି ଲୋକର ଧନ-ସଂପତି ତାଙ୍କର ଅଧିକାରରେ ଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ମୁହଁ ବଡ଼ ଖୋଲା ଥିଲା। ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଧାଇଲେ, ବଡ଼ ସେନାରେ ଘିରିଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଜମ୍ଭଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆହତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଏଇରାବତ ହାତୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ। ଏପଟେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥ, ଯାହା ମାତଳି ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ରତ୍ନ ଓ ସୁନାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା, ସେଠାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା। ଏହି ରଥ ଚାରି ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା, ସିଦ୍ଧମାନେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଗାନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ଅପ୍ସରା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ସଜ୍ଜିତ, ବିଶାଳ ଏହି ଦେବତାର ରଥ ଚାରିପଟେ ଘିରିଯାଇଥିଲା। ଲୋକପାଳମାନେ ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜା ଧରିଥିଲେ, ତେବେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା, ତୀବ୍ର ପବନ ବହିଲା। ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗିତ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରକାଶ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଗଲା, ତାରାମାନେ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉନଥିଲେ। ଏବେ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହେଲେ, ସେନାମାନେ କମ୍ପିତ ହେଲେ; ଏକପଟେ ଥିଲେ ତାରକା ଦାନବ, ଅନ୍ୟପଟେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦଳ। ଏକପଟେ ଲୋକର ଅବନତି ଓ ଅନ୍ୟପଟେ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷା ଥିଲା; ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବ ଦେବତା ଓ ଦାନବରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଗଲେ। କିନ୍ତୁ ସେଇ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଏକତାରେ ପରିଣତ ହେଲା, ଯେପରି ସମସ୍ତେ ଦର୍ଶକ ହୋଇ ଦେଖୁଛନ୍ତି; ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁ ସତ୍ତା ଅସ୍ତିତ୍ୱର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପ, ସେସବୁ ଏଠି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଏକତାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଅସ୍ତ୍ର, ଶକ୍ତି, ଧନ, ପ୍ରାଣଶକ୍ତି, ସେନାବଳର ଶକ୍ତି, ପୌରୁଷ ଓ ପ୍ରଭାବ—ଏସବୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଲଭ୍ୟ ହୋଇଥିଲା। ଏହିପରି, ତାରକା ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ନଉଟି ଅଗ୍ନିସମାନ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଦାନବପତି ଅଚଳ ରହି, ସେଇ ତୀରଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ହୃଦୟରେ ନେଇ, ପୁନି ସେହି ତୀରରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କୁ ନଉଟି ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଦେବମାନେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅବିରତ ବାଣବର୍ଷା କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଶ୍ୱର ଧାରଣା ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଆଗରେ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ତାରକା ସେଇ ବାଣମାନେ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ଆକାଶରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ଅବିରତ ବହୁଥିବା ପରି। ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ପୁତ୍ର ନିଜ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ପବିତ୍ର କୁଳକୁ ନାଶ କରେ, ସେପରି ଦେବତାଙ୍କ ବାଣମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ତାରକା ଦେବତାଙ୍କ ବାଣ ବନ୍ଦ କରି, ଆକାଶ, ଦିଗ୍, ଓ ପୃଥିବୀକୁ ନିଜ ବାଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଗୃଧ୍ର ଓ ମୟୂର ପଙ୍ଖି ଲାଗିଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଦେବତାଙ୍କ ବାଣକୁ ମୂଳରୁ କାଟିଦେଲେ। କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, ସୁନା ଓ ରୌପ୍ୟରେ ଚମକୁଥିବା ଶୁଭ୍ର ବାଣରେ ଦକ୍ଷତାର ସହିତ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାପରେ ଦାନବ ଶକ୍ରକୁ ଶତ ବାଣରେ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସପ୍ତତି ବାଣରେ, ଅଗ୍ନିକୁ ନବତି ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ମାରୁତଙ୍କୁ ଦଶ ବାଣରେ ମୁଣ୍ଡରେ, ଯମକୁ ଦଶ ବାଣରେ, କୁବେରଙ୍କୁ ସପ୍ତତି ବାଣରେ, ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଅଠ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ନିରୃତିଙ୍କୁ ବିଶି ବାଣରେ ଏବଂ ପୁନି ଅଠଟି ବାଣରେ, ପୁନି ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଦଶ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଏହିପରି, ମାତଳିଙ୍କୁ ତିନିଟି ତୀବ୍ର ବାଣରେ, ଗରୁଡ଼କୁ ଦଶ ପଖି ଲାଗିଥିବା ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ପୁନି ତାରକା ବାଙ୍କି ଥିବା ବାଣରେ ଦେବମାନେ ପିନ୍ଧିଥିବା କବଚକୁ ଖଣ୍ଡିତ କଲେ ଓ ତାଙ୍କର ଧନୁକୁ କାଟିଦେଲେ, ଏପରି ଦେବମାନେ କବଚ ଓ ଧନୁ ବିହୀନ ହୋଇ ତାଙ୍କର ବାଣରେ ଆହତ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ରୋଷରେ ଅନ୍ୟ ଧନୁ ଧରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ତାରକାକୁ ଘେରି ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣରେ ଆହତ କଲେ; ସେ ସମୟରେ ତାରକାଙ୍କ ଆଖି କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ଅମରମାନେ ଉପରେ ଅଗ୍ନିସମାନ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ; ପୁନି ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ବାଣ ନେଇ ବଳଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛାତିରେ ତୀବ୍ର ଆଘାତ କଲେ, ଯାହାରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ରଥ ଉପରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ। ଆକାଶରେ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ମଣ୍ଡଳ ଦେଖି, ତାରକା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ବାଣରେ କାନ୍ଧ ତଳେ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ପରେ କେଶବଙ୍କ ବାଣ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁ ପୂର୍ବରୁ ପଡ଼ିଗଲା। ତାରକା, ଯମମୃତ୍ୟୁର ନାୟକ, ବସୁଙ୍କ ନିମ୍ନ ସ୍ୱଭାବକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ବାଣରେ ତାଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ଅଗ୍ନିସମାନ ବାଣରେ ଅଜୟ ଦାନବରାଜ ଯଳେଶଙ୍କ ଦେହକୁ ଶୁଷ୍କ କଲେ। ଅଗ୍ନିସମାନ ବାଣରେ ତୀବ୍ର ଆକ୍ରମଣ କରି, ଭୟଭିତ ରାକ୍ଷସମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ; କୁଟିଳ ବାଣରେ ତାରକା ଖେଳେଇ ତୀବ୍ର ପବନ ଉଠାଇଲେ। ତାପରେ ହରି ଧନୁ ବାଙ୍କି, ଦାନବରାଜଙ୍କ ରଥଚାଳକଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ହୃଦୟରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ଧୂମକେତୁ ଧ୍ୱଜକୁ, ମହେନ୍ଦ୍ର ମୁକୁଟକୁ, ଧନେଶ ତାରକାଙ୍କ ସୁନା ଧନୁକୁ, ଯମ ହାତକୁ, ବାୟୁ ରଥର ଅଂଶକୁ, ଏବଂ ରାତିର ରାଜାଙ୍କ କବଚକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ବିରାଟ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ଦେବମାନଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ପୌରୁଷ ଦେଖି, ତାରକା ନିଜ ହାତ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେ ଏକ ବଡ଼ ଗଦା ନିଏ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଝାପି ମାରିଲେ; ଆକାଶରେ ଗଦା ଅପରାଜେୟ ଭାବେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ପାକଶାସନ (ଇନ୍ଦ୍ର) ତାଙ୍କର ରଥରୁ ଲିପ୍ତି ଭୂମିକୁ ଯାଇଲେ; ଗଦା ରଥର ଆସନ ଉପରେ ପଡ଼ି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କଲା। ରଥ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ମାତଳି ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଲେ ନାହିଁ; ତାରକା ଏକ ଶୁଳ ନେଇ କେଶବଙ୍କ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ। କେଶବ ଅଚେତ ହୋଇ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ କାନ୍ଧ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ତାଙ୍କର ତଳେ ରାକ୍ଷସରାଜଙ୍କ ଯାନକୁ ତାଲୱାରରେ କାଟିଦେଲେ। ତାରକା ଯମକୁ ଗଦାରେ ଭୂମିକୁ ପତିତ କଲେ, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗୁଳିରେ ମୁଣ୍ଡରେ ଘାତ କଲେ। ବାୟୁଙ୍କୁ ହାତରେ ଧରି ଭୂମିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; କ୍ରୋଧରେ ଧନେଶଙ୍କୁ ଧନୁର ଆଗରେ ଘାତ କଲେ।