ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ କିଛି ନିଳା ଶିଆଳ ଚର୍ମ ଓ ରକ୍ତ ଭରା ଅନ୍ତ୍ର ଟାଣି ନେଉଥିଲେ; ଅନ୍ୟଏଠି, ଏକ ଭୟାନକ ବକ ଗୋଟିଏ କୁକୁର ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ମୃତଦେହକୁ ଚେବାଇ ଖାଉଥିଲା। ଅନେକ କୁକୁର ଏଠାରେ ଏକାଠି ହୋଇ ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ; ଅନ୍ୟଏଠି ଗୋଟିଏ ନର ଚୁପଚାପ ଭାବରେ ହାତୀର ରକ୍ତ ପାନ କରୁଥିଲା। ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଏକ ଦଳକୁ କୁକୁର ଗୁଡିକ ଟାଣି ନେଉଥିଲେ; ଅନ୍ୟଏଠି, ଭୂତପିଶାଚ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ରକ୍ତ ପାନ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ: “ଏହି ଖୁର ମୋର, ପ୍ରିୟାମମାନେ!” କିଏସି ଏହି ପଦ୍ମସଦୃଶ ହାତକୁ କଣ୍ଠାଳି ଭାବରେ ପିନ୍ଧିବାକୁ ଚାହିଁଲା; ଅନ୍ୟେ ରୂଷ୍ଟ ହୋଇ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଶବ ନ ଥିବା ଦେହକୁ ଦେଖି ଖିଁଜିଗଲେ, ଅନ୍ୟେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଲଭ୍ୟ କରି ତାଜା ରକ୍ତ ପିଇଲେ, ଏବଂ ମୃତଦେହର ଚର୍ମକୁ ଘନ ଶାଖାପତ୍ରରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଗୋଟିଏ ଯକ୍ଷଣୀ ଛେଦିତ ଗଛ ତଳାକୁ ଗଛ ବନେଇଲେ, ହାତୀର ଦାତକୁ ଶିଶୁ ଭାବେ ଧରିଲେ, ଏବଂ ମାଟିର ଭାଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗି ମୋତି ଖୋଜିଲେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ; ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ପାନ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଯକ୍ଷଣୀ ମୃତ ଘୋଡ଼ାର ଖୋଲର ରସ ହାତରେ ନେଇ, ତାଙ୍କ ଜୀବନ ହରାଇଥିବା ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ରକ୍ତର ମଦ୍ୟ ଦେଇଲେ; “ଏହା ନଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ, ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁ, ଶ୍ମଶାନକୁ ଗଲା, ଏହି ପୁରୁଷଙ୍କ ମୁହଁ ପ୍ରଶଂସାନୀୟ,” ବୋଲି କହିଲେ। ଯକ୍ଷଣୀମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ସର୍ପ ଆମକୁ ଭୟ ଦେଉନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଜୀବନ ହରାଇଛି; ମୁଁ ଏକା ଏହି ଦାନବର ଏକମାତ୍ର ମୁଣ୍ଡକୁ ଜୟ କରିପାରିବିନାହିଁ।” ଅନ୍ୟେ ଖପର ଧରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଭୂତ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସ। ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, “ଦିଅ, ଦିଅ, ମୁଁ ଖୁବ ଭୋକା!” ଅନ୍ୟମାନେ ରକ୍ତ ନଦୀରେ ଅବତରଣ କରି ନିଜେ ଧୋଇ, ପିତୃମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ ବଳି ଦେଇ ପୂଜା କରୁଥିଲେ; ଅନେକ ହାତୀ ରକ୍ତ ଝିଲିକୁ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଭୟାନକ ଦେବ-ଦାନବ ସଂଗ୍ରାମରେ, ଗର୍ବିତ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ଭୟ ଓ ଅଜୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିଲେ। ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, ବରୁଣ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଯମ ଓ ନିରୃତି—ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କରିଲେ। ସେମାନେ ଆକାଶରୁ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବତାଙ୍କର ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅକାର୍ଯ୍ୟକର ହେଲା। ସେମାନେ ବଡ଼ ରୋଷରେ ସଂଘର୍ଷ କରିବା ସତ୍ୱେ, ଦେବତାମାନେ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଆଗକୁ କେମିତି ଯିବେ ବୁଝିପାରିଲେନାହିଁ। ଦାନବଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଯିବାରୁ, ଅଶକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଥରେ ଥରେ କମ୍ପିଉଥିବା ଗାଈମାନଙ୍କ ପରି ହେଇଗଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ହରି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ସ୍ମରଣ କର, କାରଣ ଏହାକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।” ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସେହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେ, ସଦା ସମ୍ମାନିତ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଏବଂ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ, ଶତ୍ରୁ ନିବାରଣ ପାଇଁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବାଣରେ ଧରିଲେ। ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି, ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଦାନବ ଘାତ ପାଇଁ ବାଣକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କମିନଥିବା ଦେଖି, ଆକାଶ ମାଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ରଖି ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତାପରେ ଦାନବ, ଏହି ମହାସ୍ତ୍ର ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ମାୟା ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ମୁହଁ କମ୍ପିଲା, ଶକ୍ତି ହ୍ରାସ ପାଇଲା, ଦେହ ଅସ୍ଥିର ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ପରମ ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ବାଣ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ନୂତନ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚକ୍ର ପରି ଅଭିଭାସିତ ହେଲା। ଏହି ବାଣର ମୁଣ୍ଡ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲର ଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିଲା, ଧୂଆଁ ଓ ଜ୍ୱାଳା ଛିଟିଥିଲା, ଏହା ଜମ୍ଭାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଘାତ କରି, ତାଙ୍କ ମୁକୁଟ ଓ କଣ୍ଠାଳି ଖସାଇଦେଲା। ଯେତେବେଳେ ଜମ୍ଭା ବଧ ହେଲେ, ଦାନବ ନାୟକମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇ ତାଙ୍କ ନେତା ତାରକାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ ଦେଖି, ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ତାରକା ଭୟଙ୍କର ରୋଷ ଓ ଅହଂକାରରେ ଭରିଗଲେ, ଜମ୍ଭା ଦାନବ ନାୟକ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେବା ଶୁଣି ତାଙ୍କ ମନ ଅତି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲା। ତାରକା ଅହଂକାର, କ୍ରୋଧ, ଗର୍ବ ଓ ପ୍ରତାପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଭାବ ଖୋଲା ଓ ଦୃଢ଼ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ସେ ଜୟପ୍ରଦ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ହଜାର ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜୀ ଯୋଧ୍ୟା ସହିତ, ରୋଷରେ ଆନ୍ଦ୍ରିତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରରେ ସଜ୍ଜିତ, ସମସ୍ତ ମିଶାଇ ରକ୍ଷିତ, ତିନି ଲୋକର ଧନର ଅଧିକାରୀ, ବିଶାଳ ମୁଁହ ଖୋଲିଥିଲେ। ସେ ବଡ଼ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ ତ୍ୱରିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଜମ୍ଭାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେହ ଆହତ ହୋଇ, ଏୟରାବତ ହାତୀକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ। ଏଠି ମତାଲି ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲା, ରତ୍ନ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଚାରି ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା, ସିଦ୍ଧମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନର ଗୀତରେ ଗୁଞ୍ଜିତ, ନୃତ୍ୟରତ ଅପ୍ସରା ଓ ପୁରୁଷମାନେ ଏଠି ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ସଜ୍ଜିତ, ବିଶାଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦେବରାଜଙ୍କ ଏହି ରଥ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା। ଲୋକପାଳମାନେ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଧାରଣ କରି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ; ତାପରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଗଲା, ଭୟଙ୍କର ପବନ ବହିଲା। ସମୁଦ୍ର ତୀବ୍ର ହୋଇଉଠିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଲା, ତାରାମାନେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲେନାହିଁ। ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଜ୍ୱାଳିଲେ, ସେନା ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା; ଗୋଟିଏ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିଲେ ତାରକା ଦାନବ, ଅନ୍ୟପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦେବସେନା। ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିଲା ଜଗତର ବିନାଶ, ଅନ୍ୟପାର୍ଶ୍ୱରେ ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷା; ସମସ୍ତ ଚର ଅଚର ଜୀବ ଦେବ ଓ ଦାନବ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଇଗଲେ।