ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନବ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ରକୁ ଦାନବର ଛାତି ଉପରେ ଛାଡିଲେ। ସେ ଶସ୍ତ୍ର ଦାନବଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଭେଦିଦେଲା; ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ରୁ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଦାନବ ପୁତ୍ର, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ି ଯିବା ଯୋଦ୍ଧା ପରି, ସେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ; ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଦାନବର ଦେହ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲା। ତାପରେ ଦାନବ ଆକାଶରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ; ସେ ଦାନବମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଆକାଶରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ—ସେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନଟ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ଦେବସେନା ଉପରେ ବିନାଶର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣ କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ: ବୃହତ୍ ଭାଲା, କୁଟାର, ଚକ୍ର, ବାଣ, ବଜ୍ର ଓ ଗଦା। ଭୟାନକ ଦାନବ ତଳୱାର, ଫର୍ସା, ଧନୁଷ, ମୁସଳ ଓ ଅନେକ ଅଘାତ ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହା କ୍ଷୟ ହେବା ନାହିଁ, ବର୍ଷାଇଲେ। ଦାନବମାନେ ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦେବସେନା ଉପରେ ବର୍ଷାଇଲେ, ଭୂମି ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ହାତ ଓ କଣଫୁଲ ପିନ୍ଧିଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଭରିଗଲା। ହାତୀର ଦଣ୍ଡ ପରି ମୋଟା ଉରୁ, ପାହାଡ଼ ପରି ହାତୀ, ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ରଥ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଧୂର୍ବା ଓ ଚକ୍ର, ଚାଳକମାନେ, ଏହି ସବୁ ଭୂମି ଉପରେ ଚିତ୍ରିତ ହେଲା। ମାଂସ ଓ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ଭୂମି ଅପାରଗମ୍ୟ ହେଲା; ରକ୍ତ ନଦୀ ପ୍ରବାହିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା, ଶବ ଓ ଅସ୍ଥିର ଏକାଧିକ ତ୍ୟାଗ ହେଲା। ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ରକ୍ତ ଓ କାଦିରେ ଭିଜିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଧ୍ୱଂସ ହେବାରେ ଶ୍ୟାଳ, ଗୃଧ୍ର, କାଉଁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; କେବେ କେବେ ଏକ କାଉଁ ଆଖି ଚିରାଯାଇଥିବା ଶବ ଉପରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲା। କେଉଁଠି ଶ୍ୟାଳ ଚର୍ବି ଭରିତ ଆନ୍ତ୍ର କେଉଁଠିକୁ ଟାଣି ନେଉଥିଲେ; ଅନ୍ୟଠାରେ ଭୟଙ୍କର ଧୂମ୍ରପାଦ ଏକ ଶବକୁ କୁକୁର ଖାଇଦେଇଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଚବାଇ ଥିଲା; ମୃତ ଶରୀର ଉପରେ କୁକୁରମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ମାଂସ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ; କେଉଁଠି ନିଜେ ଓଲ ଲୁଚି ହାତୀର ରକ୍ତ ପାନ କରୁଥିଲା। ଏଠାରେ ଘୋଡ଼ାମାନେ କୁକୁର ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଘେରି ଟାଣି ନେଉଥିଲେ; ଅନ୍ୟଠାରେ ଭୂତମାନେ ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗୀନୀ ସହିତ ରକ୍ତ ପାନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ମଦାନ୍ଧ ହୋଇ, ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ—'ଏହି ଖୁର ମୋତେ ଦିଅ, ପ୍ରିୟା!' ଅନ୍ୟେ କହୁଥିଲେ, 'ଏହି ପଦ୍ମପରି ହାତ ମୋର କାଣଫୁଲ ହେଉ!' କିଏ ରାଗରେ ନିଜ ପ୍ରିୟା ବିନା ଦେହକୁ ଦେଖି ଅବାକ ହେଉଥିଲେ; ଅନ୍ୟେ ନିଜ ପ୍ରିୟା ପାଇଁ ତାଜା ରକ୍ତ ପିଇ, ଶବର ଚର୍ମକୁ ଘନ ଗଛପତ୍ରରେ ବାନ୍ଧୁଥିଲେ। ଏଠି ଏକ ଯକ୍ଷୀ ଛେଦିତ ଗଛ ତଣ୍ଡୁକୁ ଗଛ ବୋଲି ଭାବି, ହାତୀ ଦାନ୍ତକୁ ଶିଶୁ ଭାବେ ଧରି, ମାଟି କୁଣ୍ଡା ଭାଗି, ମୋହନୀ ପାଇଁ ମୁକ୍ତା ଖୋଜୁଥିଲେ; ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ସଙ୍ଗେ ରହି ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ପାନ କରୁଥିଲେ। ମୃତ ଘୋଡ଼ାର କେଶରସ ହାତରେ ଧରି, ସେ ନଜରେ ମୃତ ପ୍ରିୟଙ୍କର ରକ୍ତ ମଦ୍ୟାନେଇ, 'ଏହା ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉନାହିଁ, ମୋତେ ଦିଅ; ଶ୍ମଶାନକୁ ଯାଇଥିବା ଏହି ପୁରୁଷର ମୁହଁ ପ୍ରଶଂସାନୀୟ,' ବୋଲି କହିଥିଲେ। 'ଏହି ସର୍ପ ଆମକୁ ଭୟ ଦେଉନାହିଁ, କାରଣ ସେ ମୃତ; ମୁଁ ଏକା ଦାନବର ଏକମାତ୍ର ମୁହଁକୁ ଦମନ କରିପାରିବି ନାହିଁ,' ଏପରି ଯକ୍ଷୀମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଙ୍କୁ କହୁଥିଲେ; ଅନ୍ୟେ, ଖପର ଧରି, ବେତାଳ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ: 'ଦିଅ, ଦିଅ, ମୁଁ ଭୟାନକ ଭୁଖା!' ଅନ୍ୟେ ରକ୍ତ ନଦୀରେ ନେମି, ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ପାଇଁ ଆହୁତି ଦେଇ, ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିଥିଲେ; ଭଲ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ହାତୀମାନେ ରକ୍ତ ହ୍ରଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଓ ଗମ୍ଭୀର ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଗର୍ବିତ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଭୟ ଓ ଅଜୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, ବରୁଣ, ବାୟୁ, ଅଗ୍ନି, ଯମ ଓ ନିରୃତି—ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଆକାଶରୁ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ହେଲା, ଦାନବମାନେ ତାହାକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିପାରିଲେ। ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବତାମାନେ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୀଣ ଓ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, କୌଣସି ଉପାୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଦାନବର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଥର୍ଥର କମ୍ପିଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏପରି ଦୁଃଖ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି ଦେଖି, ହରି କହିଲେ: 'ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ସ୍ମରଣ କର, କାରଣ ଏହାକୁ କେହି ବି ଅଟକାଇପାରିବେ ନାହିଁ।' ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେଠି ଶତ୍ରୁନାଶକ, ସଦା ପୂଜିତ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଇନ୍ଦ୍ର, ମନସ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରେ ଏକାଗ୍ର କରି, ବାଣକୁ ଧନୁଷରେ ରଖିଲେ। ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଦାନବ ବିନାଶ ପାଇଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, ତାର ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଜ୍ଵଳତା ସହିତ ଆକାଶ ଦେଖି ଛାଡିଲେ। ତାପରେ, ଦାନବ ସେ ମହାଶସ୍ତ୍ର ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ମାୟା ତ୍ୟାଗ କଲେ; ଅଟବୀରେ ଦଢ଼ି ଅସ୍ଥିର ମୁହଁରେ, ଶକ୍ତି ଶିଥିଲ, ଦେହ କମ୍ପିତ ଓ ଚିତ୍ତ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୃକ୍ତ, ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବାଣ ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ନୂତନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ବାଣର ଶିର ଉଜ୍ଵଳ ରଶି, ଅନେକ ଫୁଲର ଗନ୍ଧ, ଧୂଆଁ ଓ ଜ୍ୱାଳାରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା; ଏହା ଯମ୍ଭଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଘାତ କରି, ତାଙ୍କର ମୁକୁଟ ଓ କଣଫୁଲ ଖସାଇଦେଲା। ଯମ୍ଭ ବଧ ହେବା ପରେ, ଦାନବ ନାୟକମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇ ତାରକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ ଦେଖି ଓ ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥାପିତ ଖବର ଶୁଣି, ତାରକ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ, ଯମ୍ଭ ଦାନବର ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେବାର ଖବରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂଷ୍ଟ ହେଲେ।