ପୁରାଣଦର ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ତୃଣାଇ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଲେ, ଏହା ପରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବଡ଼ ଓଲା ଶିଳା ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପ୍ରବଳ ପର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହେବା ପରେ, ପର୍ବତ ସଦୃଶ ଦୈତ୍ୟ ଜମ୍ଭା ଭୟହୀନ ଭାବରେ ତୀବ୍ର ଶକ୍ତି ସହିତ ତୀଉ ଅସ୍ତ୍ର ରଚନା କରିଲେ। ତୀଉ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହେଗଲା; ତୀଉ ଅସ୍ତ୍ର ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏସେନା, ତାଙ୍କର ରଥ ଓ ହାତୀମାନେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ; ଯୁଦ୍ଧ ରେଖାଗୁଡିକ ଭସ୍ମ ହେଉଥିବାବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଉଥିଲେ। ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରିଲେ; ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ତୁରନ୍ତ ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହେଗଲା। ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ ହେବା ସମୟରେ ଏହା ଜମ୍ଭାଙ୍କ ଶରୀର, ତାଙ୍କର ରଥ ଓ ରଥାରୋହୀକୁ ଜ୍ୱଳି ଦେଲା। ଏହା ପରେ ଦୈତ୍ୟମହାପ୍ରଭୁ ଜମ୍ଭା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭାବରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଭାରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କରିଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ରର ତୀବ୍ର ଶିକାକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲା। ଏହିପରେ ଆକାଶ ମେଘରେ ଭରିଗଲା, ମେଘମାନେ ବିଦ୍ୟୁତର ଝିଅ ଦେଖାଉଥିଲେ, ତାଳବାଦ୍ୟର ଦ୍ୱନି ଦେଖାଉଥିଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ଆକାଶ ର ଦେବତାମାନେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି। ଆକାଶରୁ ବଡ଼ ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ ସମାନ ବଡ଼ ବଡ଼ ଜଳଧାରା ତଳକୁ ପଡ଼ିବା ସହ ଆମ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଜଳରେ ଭରିଗଲା ଓ ଉଜ୍ୱଳ ହେଇ ଉଠିଲା। ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହେବା ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରିଲେ, ଯାହା ମେଘମାନେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ। ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ମେଘମାନେ ଦୂରେ ହଟିଗଲେ, ଆକାଶ ନିଳ ମଣିର ପତ୍ର ସମାନ ଉଜ୍ୱଳ ହେଇ ଦେଖାଉଥିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଭୂମିରେ ଦଢ଼ି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ। ଏହିପରେ ଜମ୍ଭା ପର୍ବତ ଆକାର ନେଲେ, ଦଶ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତ ଅଟୁଟ ପର୍ବତ ହେଇ, ଦାନବମାନେ ର ଭୟ ଦୂର କରିବାକୁ ଓ ବାୟୁ ର ଶକ୍ତିକୁ ସହିବାକୁ। ଏହି ସମୟରେ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ବୃକ୍ଷ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ; ବାୟୁ ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ ଦୈତ୍ୟମହାପ୍ରଭୁ ପର୍ବତ ଆକାରରେ ଉଭା ରହିଲେ। ଏହିପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ-ଯଜ୍ଞୀ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କରିଲେ, ଯାହା ଅଟୁଟ ମଣିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା; ଏହି ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଦୈତ୍ୟ ର ପର୍ବତ ଆକାର ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଏହାର ଘାତରେ ପର୍ବତର ଗୁହା ଓ ଝରଣାମାନେ ଭଙ୍ଗ ହେଗଲେ; ଦୈତ୍ୟମହାପ୍ରଭୁ ର ପର୍ବତ ମାୟା ନଷ୍ଟ ହେଗଲା। ଏହାର ପରେ ଦୈତ୍ୟମହାପ୍ରଭୁ ଭୟଙ୍କର ଅହଙ୍କାରରେ ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ, ଯାହା ବଡ଼ ପର୍ବତ ସମାନ ଦେଖାଉଥିଲା। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏସେନାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଲେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ଖାଇଲେ, କିଛିକୁ ପଛରୁ ଭଙ୍ଗ କରିଲେ, ତାଙ୍କ ଶୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଧରିଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେ ଏସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବାବେଳେ, ବୃତ୍ର ହନ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ର ଅଜୟ ନାରସିଂହ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କରିଲେ। ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହଜାର ହଜାର ସିଂହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, କଳା ଦାନ୍ତ ଓ ଭୟଙ୍କର ହସ ଦେଇ, ତୀବ୍ର ନଖ ସହିତ। ସିଂହମାନେ ଦୈତ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଆକାରରେ ଅହତ କରିବା ପରେ, ଜମ୍ଭା ହାତୀ ମାୟା ଛାଡ଼ି ଏକ ଭୟଙ୍କର ସର୍ପ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ, ଏକ ଶତ ଫଣି ସହିତ। ତାଙ୍କ ବିଷ ଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏସେନା ଦହିଗଲା; ଏହିପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଗରୁଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କରିଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହଜାର ହଜାର ଗରୁଡ଼ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ସେମାନେ ଜମ୍ଭାକୁ, ଯିଏ ସର୍ପ ଆକାରରେ ଥିଲେ, ଆକ୍ରମଣ କରି ତାଙ୍କ ମାୟା ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ମାୟା ଭଙ୍ଗ ହେବା ପରେ, ମହା ଦୈତ୍ୟ ଜମ୍ଭା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ର ପଥ ଅନୁସରି, ବଡ଼ ମୁଖ ଖୋଲି ଦେବତାମାନେ ର ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟକୁ ଭକ୍ଷିବା ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତାଙ୍କ ଏସେନା, ରଥ ଓ ହାତୀମାନେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବଡ଼ ମୁଖ, ପାତାଳ ସମାନ, ଉପରକୁ ଉଠା ତାଲୁ ସହିତ, ଭିତରକୁ ଯାଇପଡ଼ିଲେ। ଦୈତ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଦେବତାମାନେ ଏସେନା ଭକ୍ଷିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ମାଉଣ୍ଟ ସହିତ ହତାଶ ହେଇ ପଡ଼ିଲେ। ସେ କଣ କରିବା ଉଚିତ ତା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଏଠାରେ ଆଉ କିଛି କରିବା ଅଛି କି?" "ଏହି ଦୈତ୍ୟ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ କଣ ଆମେ ଆଉ କିଛି ଉପାୟ ରଖିଛୁ?" ଏହିପରେ ହରି, ମହାନ ମନ ଧାରୀ ଏବଂ ବଜ୍ର ଧାରୀ, ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ: "ଏହି ଭୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଓ ପୁରାଣଦର। ଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ତୁମ ମହାମାୟାକୁ ଶୀଘ୍ର ସାକ୍ରିୟ କର।" "ମୁଁ ଏହି ଦୈତ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନିଛି, ଅଧିକାର ଦେଇଛି ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଛି। ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଓ ଶକ୍ର; ଶୀଘ୍ର ତୁମ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ମରଣ କର।" ଏହିପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ଶକ୍ର, ଦୈତ୍ୟ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଏକାଗ୍ର ମନରେ ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦୈତ୍ୟ ର ଛାତି ଉପରେ ମୁକ୍ତ କଲେ। ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦୈତ୍ୟ ର ଛାତି ଉପରେ ପଡ଼ିଲା; ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଏହି ମହା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭିଦ୍ଧ ହୋଇ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା। ଦୈତ୍ୟ ର ପୁଅ ଯୁଦ୍ଧ ଭୂମି ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲା; ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ଦୈତ୍ୟ ର ଆକାର ନଷ୍ଟ ହେଗଲା। ଏହା ପରେ ଦୈତ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଆକାଶରେ ଲୁଚିଗଲା; ଦୈତ୍ୟମହାପ୍ରଭୁ ଆକାଶରେ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ରହିଲେ। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏସେନା ଉପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ବିନାଶ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ: ବଣ, କୁହା, ଚକ୍ର, ବାଣ, ବଜ୍ର, ଗଦା। ଏହି ଦୈତ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ—କୁହା, ତଳୱାର, ଗୁଳି, ଗଦା, ଅସ୍ତ୍ର—ଏସବୁ ଅବିନାଶୀ ଓ ଅନ୍ୟଥା ହେବା ନଥିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଦେବତାମାନେ ଏସେନା ଉପରେ ପଡ଼ିବା ସମୟରେ, ପୃଥିବୀ କଣ୍ଠା ଓ ମୁଣ୍ଡ ରେ ଭରିଗଲା, ତାଙ୍କର କଣ୍ତା ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ ସମାନ ଜାଙ୍ଘ, ପର୍ବତ ସମାନ ହାତୀ, ଭଙ୍ଗ ରଥ, ଭଙ୍ଗ ରଥ ର ଦଣ୍ଡ ଓ ଚକ୍ର, ଏସବୁ ଏକାଠି ହେଲା।