ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦେବତାମାନେ ତଥା ଦାନବମାନେ ମୁହାଁମୁହିଁ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦିତିନନ୍ଦନ ଜମ୍ଭ, ନିଜେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହସ୍ର ଅସ୍ତ୍ରରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ ସେ ଧର୍ମ ଚିନ୍ତା କରି, ଭୟଭିତ ହେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତାପରେ, ସେ ମୌସଳ ନାମକ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଲୋହା ଗଦାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଅପରିହାର୍ୟ ଘାତରେ, ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବନଗରୀ ଚାରିପାଖରେ ଆକ୍ରମଣ ହେଲା। ତାପରେ ଜମ୍ଭ ଆଉ ଏକ ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର ଦେବସେନା ଉପରେ ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ତୁରନ୍ତ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀମାନେକୁ ହତ୍ୟା କଲେ। ଏହିପରି ସେ ଶତ ଶତ, ହଜାର ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥକୁ ନାଶ କରିଦେଲେ। ଏହାଦେଖି ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ ସମୟରେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ବିକିରିତ ହେଲା। ତାପରେ ଦିବ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖାଦେଲା, ଯାହାକୁ କେହି ବି ରୋକିପାରିବେନି। ସେଠାରେ ଏହି ଯନ୍ତ୍ରମାନେ ଆକାଶରେ ଏକ ଛତା ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୌସଳାସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଏହିପରେ ଜମ୍ଭ ପର୍ବତାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ଯନ୍ତ୍ରମାନେ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଏହା ଦ୍ୱାରା ହାତର ଆକାରର ପାଥର ବର୍ଷା ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଯନ୍ତ୍ରମାନେ ଏହି ପାଥର ବର୍ଷାରେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲେ। ପର୍ବତାସ୍ତ୍ର ଏହି ଯନ୍ତ୍ରମାନେକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ଶିଖର ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ପଡ଼ିଲା ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭାଗ କରିଦେଲା। ତାପରେ ସହସ୍ରାଞ୍ଚୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଜର ଭଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଏହାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମହା ଶିଳା ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପର୍ବତାସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ପର୍ବତ ସଦୃଶ ଦୃଢ଼ ଓ ଅଭୟ ଜମ୍ଭ ଏବେ କାଶ୍ଥାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ଏହି କାଶ୍ଥାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ଏବଂ ଏହି ଅତିଶୟ ଦୁର୍ଲଭ କାଶ୍ଥାସ୍ତ୍ର ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା, ଦେବସେନା, ତାଙ୍କର ରଥ ଓ ହାତୀମାନେ ତେଜରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ପଙ୍କ୍ତିମାନେ ଦହିଗଲା ଓ ଦେବତାମାନେ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ତାପରେ ଦେବତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଗ୍ନିଆସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ତୁରନ୍ତ ନିବୃତ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଜମ୍ଭଙ୍କ ଦେହ, ତାଙ୍କର ରଥ ଓ ସାରଥି ଦହିଗଲେ। ଏହାଦେଖି ଚତୁର ଦାନବପତି ଜମ୍ଭ ବରୁଣାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନିର ଶିଖାକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲା। ଏହିପରେ ଆକାଶ ମେଘରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ତେଜ ତଡ଼ିତ ଚମକିଲା ଓ ଗମ୍ଭୀର ମେଘର ଗୁଞ୍ଜନ ଶୁଣାଗଲା, ମନେ ହେଲା ଦିଗନ୍ତ ଆକାଶ ରସରେ ଭରିଯାଇଛି। ବୃହତ୍ ହାତୀର ସୁଣ୍ଡ ଆକାରର ପ୍ରବାହ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଲା, ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ତୁରନ୍ତ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା। ଏହିପରେ ଅଗ୍ନିଆସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେବାଦେଖି, ଦେବତାଧିପତି ବାୟୁଆସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ମେଘମାଳାକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଉଥିଲା। ବାୟୁଆସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ମେଘ ଉଡ଼ିଗଲା, ଆକାଶ ନୀଳ କମଳର ପାତର ପରି ପ୍ରଭାସିତ ହେଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ବାୟୁରେ ଦାନବମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଟିକି ପାରିଲେନି। ତାପରେ ଜମ୍ଭ ଦଶ ଯୋଜନା ବ୍ୟାପକ ପର୍ବତ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବାୟୁର ପ୍ରଭାବକୁ ରୋକି ଦାନବମାନେର ଭୟ ଦୂର କଲେ। ବହୁ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଗଛର ତେଜରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇଥିବା ସେ ଦାନବପତି, ବାୟୁ ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ ପର୍ବତ ରୂପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶତ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ବିଜ୍ର ମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ମହା ଭଜ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ଏହି ଭଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାନବର ପର୍ବତ ରୂପରେ ଘାତ ହେଲା, ଚାରିପାଖର ଗୁହା ଓ ଝରଣା ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ଦାନବପତିଙ୍କର ପର୍ବତ ମାୟା ନଶ୍ଟ ହେଲା। ତାପରେ ଦାନବପତି ଜମ୍ଭ ଭୟଙ୍କର ଅହଂକାରରେ ଏକ ବିଶାଳ ହାତୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ, ଯାହା ଏକ ମହାପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଦେବସେନାକୁ ଚକ୍ନାଚୂର କଲେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଦାନ୍ତରେ ଘାତ କଲେ, କିଛିକୁ ତାଳ ଦ୍ୱାରା ଧରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏମିତି ଦେବସେନା ନଶ୍ଟ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ବୃତ୍ର ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଜୟ୍ୟ ନାରସିଂହାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ମନ୍ତ୍ରଶକ୍ତିରେ ହଜାର ହଜାର ସିଂହ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଦାନ୍ତ କଳା, ହାସ୍ୟ ଭୟଙ୍କର, ଓ ନଖ ଖଡ଼ିଅ ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ। ସେହି ସିଂହମାନେ ଜମ୍ଭଙ୍କ ହାତୀ ମାୟାକୁ ଚିରି ଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ଏହି ମାୟା ଛାଡ଼ି ଏବେ ଶତ ଫଣି ବିଷାଳ ସର୍ପ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେ ନିଜ ବିଷାକ୍ତ ଶ୍ୱାସରେ ଦେବସେନାକୁ ଦହିଦେଲେ। ତାପରେ ସୁନ୍ଦର ଭୁଜା ଥିବା ଶକ୍ର ଗରୁଡ଼ାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ଏହି ଗରୁଡ଼ାସ୍ତ୍ରରୁ ହଜାର ହଜାର ଗରୁଡ଼ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ସେମାନେ ଜମ୍ଭଙ୍କ ସର୍ପ ରୂପକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ତାଙ୍କ ମାୟାକୁ ଚିରି ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ମାୟା ନଶ୍ଟ ହେବା ପରେ, ମହା ଦାନବ ଜମ୍ଭ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥରେ ଚାଲିବା, ବିପୁଳ ମୁଖ ଖୋଲି ଦେବତାମାନେକୁ ଗିଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ବିଶାଳ ମୁଖରେ, ଦେବସେନା, ରଥ ଓ ହାତୀ ଏହି ନେତ୍ରପାତାଳ ସଦୃଶ ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କରିଗଲେ। ଏହିପରି ଦେବସେନାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଗିଳି ନେଉଥିବା ବେଳେ, ଶକ୍ର ନିଜ ଭୁଜା ଦୁଃଖିତ ଓ ଏରାବତ ଉପରେ ଅସହାୟ ହେଇ ପଡ଼ିଲେ। ସେ କଣ କରିବେ ବୁଝିପାରିଲେନି ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ଏଠାରେ ଆଉ କିଛି କରିବାକୁ ବାକି ଅଛି କି?” ସେ ପୁନି କହିଲେ, “ଆମେ ଏହି ଦାନବ ସହ ବିରୋଧ କରିବାକୁ କେଉଁ ଆଧାରରେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ?” ତେବେ ହରି, ମହାପୁରୁଷ ଓ ଭଜ୍ରଧାରୀ, ଏହିପରି କଥା କହିଲେ— “ଏହି ସମୟ ଭୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ିବାର ନୁହେଁ, ହେ ପୁରନ୍ଦର! ଦ୍ରୁତ ତୁମ ମହା ମାୟାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କର। ଏହି ଦାନବକୁ ମୁଁ ଚିହ୍ନଟ କରିଛି, ଅଧିନ କରିଛି, ଶକ୍ତି ଦେଇଛି। ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ନି, ହେ ଶକ୍ର! ତୁମ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ମନେ ପକାଅ, ହେ ପ୍ରଭୁ!