ଯୁଦ୍ଧର ମଝିରେ ବେଗବାନ ଭାବରେ ବୃତ୍ର ସଂହାରକ ଇନ୍ଦ୍ର ଜମ୍ଭଙ୍କର ଧନୁଷ ଓ ବାଣ କାଟି ଦେଲେ। ଏହାରୁ ଧନୁଷ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ଦାନବମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଜମ୍ଭ ଏବେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବେଗବାନ ଅନ୍ୟ ଧନୁଷ ଧରିଲେ, ଯାହାର ବାଣ ଦୂଷିତ ସର୍ପମାନଙ୍କ ଭଳି, ସିଧା ଓ ତେଲ ଲଗାଇଥିବା ଥିଲା। ସେ ଦଶଟି ବାଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କନ୍ଠମୂଳ ଅଞ୍ଚଳରେ, ତିନିଟି ହୃଦୟରେ, ଏବଂ ଦୁଇଟି କରେଇ ଉପରେ ଲାଗିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଦାନବପତି ଉପରେ ବାଣର ବର୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଜମ୍ଭ ତାଙ୍କର ବାଣମାନେ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆକାଶରେ କାଟି ଦେଲେ। ଦଶ ଦଶ ଥର, ଆଗୁନିର ଶିଖା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣରେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବାଣ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଏପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ର ବାଣର ବର୍ଷାରେ ଦାନବପତିକୁ ଆଛାଦିତ କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଆକାଶକୁ ଝରଣାରେ ଢାକିଦିଏ। ଦାନବ ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ସେଇ ବର୍ଷାକୁ ବିସ୍ତାରିତ କଲେ। ଯେପରି ବାୟୁ ମେଘକୁ ଚାରିଦିଗରେ ଚାଲିଯାଇ ବିଖଣ୍ଡିତ କରେ, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ରଷ୍ଟ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ କିଛି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ସମୟରେ ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହାର ଶକ୍ତି ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲା, ଏବଂ ସେଠାକୁ ଅଗ୍ରହଣୀୟ କଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗାନ୍ଧର୍ବ ନଗର, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଚୀର ଓ ଦ୍ୱାର, ବିଚିତ୍ର ଆକୃତିର ଚମତ୍କାର ଦେଖାଗଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ହେଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାରେ ଦାନବ ସେନା ଅତି ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଅପାର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଜମ୍ଭଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଅତି ପୀଡିତ ଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିବା ଜମ୍ଭ ଧର୍ମର ସ୍ମୃତି କରି, ଭୟଭୀତ ଦାନବମାନେଠାରେ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏବେ, ଦିତିପୁତ୍ର ମୌସଳ ନାମକ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଲୋହା ଗଦାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ତାହାର ଅପରାଜେୟ ଆଘାତରେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଅସ୍ତ୍ରରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ନଗର ଚାରିଦିଗରେ ବିନଷ୍ଟ ହେଲା। ଏହା ପରେ ଜମ୍ଭ ଦେବସେନା ଉପରେ ଆଉ ଏକ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହାରେ ଶୀଘ୍ର ଆଘାତରେ ହଜାର ହଜାର ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥଚାଳକ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଏହିପରି ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ା ଶତ ଶତ, ଶହ ଶହ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ର ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ଏହା ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ସମୟରେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଉଦ୍ଭୂତ ହେଲା, ଏବଂ ଦେବମାନ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ର ତିଆରି ହୋଇ ଦେଖାଗଲା, ଯାହାକୁ କେହି ବି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେଠାରେ ଏକ ବିଶାଳ ଛତା ଆକାଶରେ ତିଆରି ହେଲା, ଯାହା ମୌସଳ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦମନ କଲା ଓ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲା। ଏବେ ଜମ୍ଭ ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ଯନ୍ତ୍ରମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କଲା, ଏବଂ ମୁଟିର ଆକାରର ପଥର ବର୍ଷା ହେଲା। ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଯନ୍ତ୍ର ଏହି ଆଘାତରେ ତୁରନ୍ତ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ଏପରି ଯନ୍ତ୍ରମାନେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ବିଶାଳ ଶକ୍ତିରେ ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଉପରେ ପଡ଼ି, ପୃଥିବୀକୁ ଫାଟିଦେଲା। ଏହା ପରେ ହଜାର ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଶୀଳା ବର୍ଷା ହେଲା। ପାହାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଦମିତ ହେବା ପରେ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଓ ଅଭୟ ଜମ୍ଭ କୁଶ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ଏହି କୁଶ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଧ୍ୱଂସ ହେଲା। ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ କୁଶ ଅସ୍ତ୍ର ବିସ୍ତୃତ ହେବା ସହିତ, ଦେବସେନା, ତାଙ୍କ ରଥ ଓ ହାତୀ ସମେତ, ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାନାୟକ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ପୂର୍ବ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତୁରନ୍ତ ବିନଷ୍ଟ କଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିହତ ହେବା ପରେ, ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ଚୁଟିଗଲା, ଏବଂ ତାହା ଜମ୍ଭଙ୍କ ଦେହ, ତାଙ୍କ ରଥ ଓ ସାରଥିକୁ ଜଳାଇ ଦେଲା। ଏହି ଦେଖି, ଦାନବନାୟକ ଜମ୍ଭ ଜଳର ଅସ୍ତ୍ର ବା ଭାରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନିର ଶିଖାକୁ ଶାନ୍ତ କଲା। ସମଗ୍ର ଆକାଶ ମେଘରେ ଭରିଗଲା, ମେଘମାଳାରେ ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକୁଥିଲା, ଗମ୍ଭୀର ମୃଦଙ୍ଗ ଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା, ମାନେ ଦିଗନ୍ତ ଭରି ଅମ୍ବର ଉପଚ୍ୟୁତ ହେଉଥିଲା। ତାଲେ ଆକାଶରୁ ହାତୀର ଗଜ ପରି ଜଳ ଧାରା ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁରନ୍ତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା। ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ନିବୃତ୍ତ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ମେଘମାଳାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ। ବାୟୁ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ମେଘମାଳା ଉଡ଼ିଗଲା, ଆକାଶ ନୀଳ କମଳର ପାତ୍ର ପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଶୁଭ୍ର ହୋଇଗଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ବାୟୁରେ ଦାନବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଟିକିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତେବେ ଜମ୍ଭ ଦାନବମାନେଙ୍କ ଭୟ ଅପସାରଣ ପାଇଁ ଏବଂ ବାୟୁର ଶକ୍ତିକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ଦଶ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତାର ଏକ ବିଶାଳ ପାହାଡ଼ର ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ। ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଗଛର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଜ୍ୱଳିଉଠୁଥିବା ଏହି ଦେଖି, ବାୟୁ ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ ଦାନବନାୟକ ପାହାଡ଼ ଆକୃତିରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଢ଼ ହେଲେ। ତାପରେ ଶତଯଜ୍ଞୀ ଇନ୍ଦ୍ର ବେଗରେ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ଅଜରାମର ଧାତୁରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ସେଇ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ପାହାଡ଼ ଆକୃତି ଦାନବ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଚାରିପାଖରେ ଗୁହା ଓ ଝରଣା ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ଦାନବଙ୍କର ପାହାଡ଼ ମାୟା ନଶ୍ୱର ହୋଇଗଲା। ଏହା ପରେ ଦାନବନାୟକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅହଂକାରରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ହାତୀର ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ, ଯାହା ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଥିଲା। ସେ ଦେବସେନାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ଦେବତାମାନେଠାରେ ତାଙ୍କ ଦନ୍ତରେ ଆଘାତ କଲେ, ଓ କିଛିକୁ ପଛରୁ ଭାଙ୍ଗି ତାଙ୍କ ଶୁଣ୍ଡରେ ଧରିଲେ। ଏହି ଭଳି ଦେବସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିବା ବେଳେ, ବୃତ୍ର ସଂହାରକ ଇନ୍ଦ୍ର ଅପରାଜେୟ ନାରସିଂହ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ତିନି ଲୋକରେ ଅଜୟ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ମନ୍ତ୍ରଶକ୍ତିରେ ହଜାର ହଜାର ସିଂହ ଉଦ୍ଭୂତ ହେଲେ, ଯାହାମାନେ କଳା ଦାତ, ଗର୍ଜନର ହସ, ଓ ଚକୁ ଧାର ନଖରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।