ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ଭୟାନକ ଦିନରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଧନ-ଧାନ୍ୟର ମାଲିକ କୁବେର ତାଙ୍କର ଭାରି ଗଦାଟିଏ ବିଶାଳ ଶକ୍ତିରେ ଦାଇତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କର ହାତୀ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ। ଦାଇତ୍ୟ ରାଜା ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡିଗଲେ। ଗଦାର ଘାଁରେ ହାତୀ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଇଗଲା; ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦେଇ ଭୂମିକୁ ମାରି ତଳକୁ ପଡିଗଲା, ଏକ ପାହାଡ଼ର ଭଳି ଭୂମିରେ ଚୁଇଁ ଗଲା। ହାତୀ ପଡିବା ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାରୁ ଏକ ଭୟାନକ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଉଠିଲା, ହାତୀମାନଙ୍କର ନାଦ ଚାରିପାଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ହିଁହିଁ ନାଦ ଏବଂ ଧନୁର ତାଣ ଶବ୍ଦ ମିଶିଗଲା, ଦେଖିଲେ ହାତୀ ମରିଗଲା ଏବଂ ନିମି ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଶୁଣି ଦାଇତ୍ୟ ରାଜା ଜମ୍ଭା ଭୟଙ୍କର ରୋଷରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲେ, ମନେ ଏକ ଘୀରେ ଆଗ୍ନି ଭଳି। ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହେଲା, ଧନୁରେ ଏକ ବାଣ ଲଗାଇ 'ଠିଆ ରହ' ଭାବରେ ଚାରିଅଁଚାରିକୁ ଚାଲିବାକୁ ଚାରିଅଁଚାରିକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ତାଙ୍କର ରଥ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚାଲିଲା, ଏହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼ରେ ହଜାର ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଦିଖିଲା। ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଜମ୍ଭା ଚାଲିଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ରଥ ଫ୍ଳାଗରେ ମଣି ଝୁଲିଥିଲା, ଚନ୍ଦ୍ରର ଭଳି ଧଳା ଛାତା ଥିଲା। ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାର ହୃଦୟକୁ ଭୟ ଦେଇ ଜମ୍ଭା ଧନୁରେ ବାଣ ଲଗାଇ ଆସୁଥିବା ଦେଖାଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଶତକ୍ରତୁ ଅବିଭୂତ ହେଲେନି; ସେ ତାଙ୍କର ଧନୁକୁ ଦୃଢ଼ଭାବରେ ଧରି, ତେଲ ଲଗା ହାଫ ଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ସିଧା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ନେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୃତ୍ର ସଂହାରକ ତୀବ୍ର ଚେଷ୍ଟାରେ ଜମ୍ଭାଙ୍କର ଧନୁ ଏବଂ ବାଣ କାଟିଦେଲେ; ଜମ୍ଭା ତାଙ୍କର ଧନୁ ଛାଡ଼ି ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁ ନେଲେ, ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ତେଲ ଲଗା ଅନେକ ବାଣ ନେଲେ। ଏହି ବାଣ ଦେଇ ଜମ୍ଭା ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦଶଟି ବାଣ ଗଳାରେ, ତିନିଟି ହୃଦୟରେ, ଦୁଇଟି ଦୁଇ ଶୋଳ୍ଡରରେ ଘାୟଲ କଲେ। ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ଦାଇତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦାଇତ୍ୟ ରାଜା ଶକ୍ରଙ୍କ ବାଣକୁ ଆଗରୁ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ଜମ୍ଭା ଦଶ ଥର ଆଗରୁ କାଟିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ବାଣ ଆଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ଭଳି ଜ୍ୱଳିଥିଲା; ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଶକ୍ର ଏକ ବାଣ ବର୍ଷା ଦେଇ ଦାଇତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଡ଼ାକିଦେଲେ। ଶକ୍ର ଏକ ମେଘରେ ବର୍ଷା ଭଳି ଦାଇତ୍ୟକୁ ବାଣରେ ଆଛାଦିତ କଲେ; ଦାଇତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦେଇ ଏହି ବାଣ ବର୍ଷାକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ବାତାସ ମେଘକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରିବା ଭଳି ଦିଖିଲା, ଶକ୍ର ରୋଷ ଏବଂ ଉତ୍ସାହରେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ କିଛି ବୁଝିପାରିଲେନି। ସେହି ସମୟରେ ଶକ୍ର ଦାଇତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଗନ୍ଧର୍ବା ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ; ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଆକାଶକୁ ଆଛାଦିତ କଲା। ଗନ୍ଧର୍ବା ନଗର, ବିଭିନ୍ନ କୋଟ ଏବଂ ଦ୍ୱାର, ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆକୃତିରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା ହେଲା। ଦାଇତ୍ୟ ସେନା ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇ ଜମ୍ଭାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ, ଯାହାର ଶୌର୍ୟ ଅପାର। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରରେ ଜମ୍ଭା ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ରଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହେଇ ଧର୍ମ ପାଳନ ମନେ କଲେ ଏବଂ ଭୟଭୀତ ସେନାକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତାପରେ ଦିତିପୁତ୍ର ମୌସଳ ନାମକ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ; ଏହା ପରେ ସମସ୍ତ ଭୂମି ଲୋହ ଗଦାରେ ଭରିଗଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଘାଁ ଦେଇ ଚାରିପାଖରେ ଗନ୍ଧର୍ବା ନଗର ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଜମ୍ଭା ଆଉ ଏକ ଗନ୍ଧର୍ବା ଅସ୍ତ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନା ଉପରେ ବ୍ୟବହାର କଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘାଁରେ ଶୀଘ୍ର ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ରଥୀମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ। ସେ ଶତ, ହଜାର ରଥ ଏବଂ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଲେ; ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଶକ୍ର ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ସମୟରେ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳା ଦିଖିଲା; ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା ଅସମ୍ଭବ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଆକାଶରେ ଏକ ଛତା ତିଆରି ହେଲା; ଏହି ଛତାରେ ମୌସଳ ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଲା ଏବଂ ବନ୍ଦ ହେଲା। ଜମ୍ଭା ପର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି ମେସିନ୍ ଏସେମ୍ବଲିକୁ ଆକ୍ରାନ୍ତ କଲେ; ତାପରେ ଏକ ବଡ଼ ପାଥର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କର ମେସିନ୍ ଏହି ପାଥର ବର୍ଷାରେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହେଇ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏହି ମେସିନ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି ପର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର ଉତ୍ତମ ପାହାଡ଼ରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ପଡି ଭୂମିକୁ ଫାଟିଦେଲା। ତାପରେ ଶତକ୍ରତୁ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପୁରନ୍ଦର ଡ଼ାଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ; ଏହାରେ ଚାରିପାଖରେ ବଡ଼ ପାଥର ବର୍ଷା ହେଲା। ପର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଲା ପରେ ଜମ୍ଭା, ଏକ ପାହାଡ଼ର ଭଳି ଦିଖିଥିବା, ଭୟ ନ ପାଇ ଏବଂ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଖୁଶ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ। ଏହି ଖୁଶ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଶକ୍ରଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଡ଼ାଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଲା; ତାପରେ ଶୀର୍ଷ ଏବଂ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଖୁଶ ଅସ୍ତ୍ର ବିସ୍ତୃତ ହେଲା। ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନା, ରଥ ଏବଂ ହାତୀ ସହିତ, ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲା; ଯୁଦ୍ଧ ରେଖା ଦଗ୍ଧ ହେଲା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦିଖିଲେ। ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଶକ୍ର ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ; ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପୂର୍ବ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ମାତିଦେଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିରୋଧ ହେଲା ପରେ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ ହେଲା; ଏହା ଜମ୍ଭାଙ୍କର ଶରୀର, ରଥ ଏବଂ ରଥୀକୁ ଦଗ୍ଧ କଲା। ତାପରେ ପ୍ରତିରୋଧ ହେଇ, ଦାଇତ୍ୟ ରାଜା ଜମ୍ଭା ବରୁଣ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ, ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳାକୁ ଶାନ୍ତ କଲା। ତାପରେ ଆକାଶ ମେଘରେ ଆଛାଦିତ ହେଲା, ଦୀପ୍ତିମାନ ବିଜୁଳି ଚମକିଲା, ତୁରୀ ଭଳି ଗଭୀର ତୁରୀ ଶବ୍ଦ ହେଲା, ମାନେ ଦିବ୍ୟ ଜଗତ ଉପଚାରିତ ହେଲା। ବଡ଼ ହାତୀର ତୁଣ୍ଡ ଭଳି ଆକାଶରୁ ଜଳ ବର୍ଷା ହେଲା, ସମସ୍ତ ଭୂମି ଏକାକ୍ଷଣରେ ଜଳରେ ଭରିଗଲା ଏବଂ ଦିପ୍ତିମାନ ହେଲା।