ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ, ଯେଉଁଠାରେ ନିମିଙ୍କ ହାତୀ ଯାଉଥିଲେ, ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଯାନ ଛାଡ଼ି ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର କାମକୁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରଖି ଦେଉଥିଲେ; ଦେବତାଙ୍କ ହାତୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନିମିଙ୍କ ହାତୀର ଗନ୍ଧ ପାଇଁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ। ଏପରି ସମୟରେ ଦେବସେନା ଭୟରେ ପଛୁଆଉଥିବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଅଷ୍ଟଦିଗପାଳମାନେ ଓ କେଶବଙ୍କ ସହିତ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ। ନିମିଙ୍କ ହାତୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏୟରାବତ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ଏୟରାବତ ଭୟଙ୍କର ଗଜନାଦ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଦେବେଶ୍ୱର ଇନ୍ଦ୍ର ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ହାତୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଢ଼ି ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏୟରାବତ ପଳାଇଯିବା ସମୟରେ, ପାକଶାସନ ତାହାକୁ ଆରୋହଣ କଲେ। ଏୟରାବତ ଉଲ୍ଟା ଦିଗକୁ ମୁହଁ କଲେ ଓ ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ତାପରେ ଶତକ୍ରତୁ ନିମିଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ। ତା'ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ନିମିଙ୍କ ହାତୀର ଗଣ୍ଡରେ ଜୋର ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ନିମି ଭୟହୀନ ଓ ସାହସୀ ଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଏହି ଆଘାତକୁ ଗଣ୍ୟ କଲେ ନାହିଁ। ତା'ପରେ ନିମି ତାଙ୍କ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଏୟରାବତଙ୍କ ନିତମ୍ଭରେ ଆଘାତ କଲେ; ଏହି ଆଘାତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭୂମିକୁ ଢଳିପଡ଼ିଲେ। ସେହି ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ହାତୀ ତାଙ୍କ ପଛ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଚାପଳ୍ୟରେ ସେ ଶୀଘ୍ର ଉଠିଲେ, ଦେବତାଙ୍କ ମହାହାତୀ। ନିମିଙ୍କ ହାତୀ ଭୟ ଦେଇଥିବାରୁ, ଏୟରାବତ ତୁରନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଧୂଳି ଓ କଣ୍ଟକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ କଠୋର ପବନ ବହିଲା। ନିମିଙ୍କ ହାତୀ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଶୀଘ୍ର ଗତିର ପାହାଡ଼ମାନେ କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ; ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ବହୁଥିଲା, ସେ ଗରମ ଧାତୁ ଝରା ହ୍ରଦ ସହିତ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଧନର ଦେବତା କୁବେର ତାଙ୍କ ଭାରୀ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟରାଜାଙ୍କ ହାତୀକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆଘାତ କଲେ; ଦୈତ୍ୟରାଜା ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଢଳିପଡ଼ିଲେ। ଗଦା ଆଘାତରେ ହାତୀ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲା; ତାଙ୍କ ଦନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ ଛିରିଦେଲେ, ପାହାଡ଼ ପରି ଢଳିପଡ଼ିଲେ। ଏହି ହାତୀ ଢଳିପଡ଼ିବା ସମୟରେ, ଦେବସେନାରୁ ବିଶାଳ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା, ହାତୀମାନଙ୍କ ଗଜନାଦ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ହେଲା। ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ହେହେଳି ଓ ଧନୁଷ ତାଣିବାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଏହି ହାତୀ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ନିମିଙ୍କ ପଛ ଫେରିଯିବା ଦେଖି ସେନା ଉତ୍ସାହିତ ହେଲା। ଦେବତାଙ୍କ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଶୁଣି, ଜମ୍ଭ ଭୟଙ୍କର ରୋଷରେ ଦହିଗଲେ, ଘୃତ ଆହୁତି ଦ୍ୱାରା ଭଳି ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯିବା ପରି। ଦେବତାଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସେ ଧନୁଷରେ ଏକ ଶର ବାନ୍ଧି 'ଦଢ଼ି ରୁହ' ବୋଲି ଚାରିଓଁ ଦିଗରେ ଘୋଷଣା କଲେ ଓ ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ତାଙ୍କ ରଥ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଚାଲିଲା, ତାଙ୍କ ରଥର ତେଜ ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼ରୁ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଝଣ୍ଡା ଓ ଘଣ୍ଟାର ଝଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏକ ଧଳା ଛତ୍ର ରଥ ଉପରେ ରହିଥିଲା; ଏହି ରଥରେ ଜମ୍ଭ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗୁଆଁ ହେଲେ। ସେ ଧନୁଷରେ ଶର ଧରି ଦେବସେନାର ହୃଦୟକୁ ଭୟଭୀତ କରି ଆସୁଥିଲେ। ଶତକ୍ରତୁ ଅଶଙ୍କିତ ଭାବେ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଧରି, ତେଲ ଲଗା ଧାର ଓ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ଶର ତିଆରି କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବୃତ୍ରସୁଦନ ଏକ ଶୀଘ୍ର ଚେଷ୍ଟାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜମ୍ଭଙ୍କ ଧନୁଷ ଓ ଶରକୁ କାଟିଦେଲେ; ଏହି ଧନୁଷ ଛାଡ଼ି, ଦାନବମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଜମ୍ଭ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ ଓ ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ସଦୃଶ ତେଲ ଲଗା ଶର ଧରିଲେ। ସେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦଶଟି ଶର ଦ୍ୱାରା କଣ୍ଠ ଅଞ୍ଚଳରେ, ତିନିଟି ହୃଦୟରେ ଓ ଦୁଇଟି ଦୁଇ କାନ୍ଧରେ ଆଘାତ କଲେ। ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଏପରି ଶର ବର୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୈତ୍ୟରାଜା ତାଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଉଥିବା ଶରମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରାପ୍ତି ପୂର୍ବରୁ କାଟିଦେଲେ। ସେ ଦଶ ଥର ଆକାଶରେ ଅଗ୍ନି ଜିହ୍ବା ସଦୃଶ ଶର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶରମାନେ କାଟିଦେଲେ; ଏହି ପରେ ଦେବେଶ୍ୱର ଏକ ବିପୁଳ ଶର ବର୍ଷା ସହିତ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆବରଣ କଲେ। ସେ ମହାପ୍ରୟାସରେ ମେଘ ଜେମିତି ଆକାଶକୁ ଆଛାଦିତ କରେ, ସେପରି ଦୈତ୍ୟରାଜାଙ୍କୁ ଶର ବର୍ଷାରେ ଢାକିଦେଲେ; ଦୈତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶର ଦ୍ୱାରା ସେଠାରୁ ଏହି ବର୍ଷାକୁ ଚିରିଦେଲେ। ଯେପରି ବାୟୁ ମେଘକୁ ଚାରିଓଁ ଦିଗରେ ଚାଲି ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛି, ତେଣୁ ଶକ୍ର ରୋଷ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ କିଛି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ର ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅପୂର୍ବ ଗାନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ; ଏହାର ଶକ୍ତି ଆକାଶକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା, ଓ ସେଠାକୁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ କରିଦେଲା। ଗାନ୍ଧର୍ବ ନଗର, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାକାର ଦୁର୍ଗ ଓ ଦ୍ୱାର, ଅନେକ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆକୃତି ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ, ଏବଂ ସବୁ ଦିଗରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରିଦେଲେ। ତା'ପରେ ଦୈତ୍ୟସେନା ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାରେ ପିଡ଼ିତ ହୋଇ, ଅପାର ପ୍ରାକ୍ରମ ଧାରୀ ଜମ୍ଭଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପୀଡ଼ିତ, ତଥାପି ଧର୍ମ ସ୍ମରଣ କରି ଭୟଭୀତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦିତିପୁତ୍ର ମୌସଳ ନାମକ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ; ଏହା ପରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଲୋହା ମୁସଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଆଘାତ ହେଲା, ଚାରିପାଖରେ ଗାନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ନଗରକୁ ଆଘାତ କରାଯିଲା। ସେ ଆଉ ଏକ ଗାନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର ଦେବସେନା ଉପରେ ବ୍ୟବହାର କଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଘାତରେ ଶୀଘ୍ର ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ମହାରଥୀମାନେ ବିନାଶ ହେଲେ। ସେ ଶତ, ହଜାର ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ଶୀଘ୍ର ହତ୍ୟା କଲେ; ଏହିପରେ ଦେବେଶ୍ୱର ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଉଦ୍ଧାର ହେବା ସମୟରେ, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପ୍ରକଟ ହେଲା; ତାପରେ ଦେବତ୍ମୟ ଯନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖାଦେଲା, ଯାହାକୁ କେହି ବି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।