ଅତି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚଳିଥିଲା। ଦେମନମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ନାୟକ, ମୃତ କପାଳୀଙ୍କୁ ଛାଡି ଦେଇ, ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ମୃତ ମହିଷ ଉପରେ ଜାକାଲମାନେ ଯେପରି ଏକତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ଦେମନମାନେ ଏକାଉଁ ହେଇ ପଳାଇଗଲେ। ଦେମନ ରାଜା ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ବିପ୍ରତିପ୍ତ ହେଇ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପା, ଦାନ୍ତ ଓ ଶୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଦଳି ଦେଇ ତେଜ ଗତିରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦୀଘା ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତି ହରାଇ ଯିବା ପରେ, କପାଳୀ ଦେମନ ରାଜାଙ୍କର ହାତ ଧରି ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଘୁମାଇଲେ। ଦେମନ ରାଜା ଏତେ ଶ୍ରମିତ ହେଇଗଲେ, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଆଉ ଅନ୍ତିମ ପଡ଼ିକୁ ଆସିଗଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦେମନ ରାଜା ଆପଣାର ଶକ୍ତି ହରାଇ ଯିବା ପରେ ବିଜୟ ପ୍ରୟାସ ଛାଡି ଦେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଖସିବା ସମୟରେ, କପାଳୀ ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ଖୋସି ଏକ ଭୟାନକ ପୋଷାକ ତିଆରି କଲେ। ଦେମନ ରାଜାଙ୍କର ଦେହରୁ ରକ୍ତ ଝରି ଯାଉଥିଲା, ଏହି ଚର୍ମରେ ଉପରେ କପାଳୀ ଏକ ଚଦର ତିଆରି କଲେ। ଏହା ଦେଖି ଦେମନମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକମାନେ ଭୟଭିତ ହେଇ, ହଜାର ହଜାର ଦେମନ ଏହି ଭୟାନକ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ କପାଳୀଙ୍କୁ ଦେଖି ପଳାଇଗଲେ। ଦେମନମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୁଦ୍ରକୁ ଭୂମି ଓ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ଦେଖି, ଦେମନ ରାଜା ନିମି ଏକ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କର ଡ଼ମ୍ଭ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ଏକ ବର୍ଷାଘନ ମେଘ ପରି ଦେଖା ଦେଲେ, ଯାହା ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭିତ ହେଇଯିବେ। ସେ ତେଜ ଗତିରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କଲେ। ନିମିଙ୍କର ହାତୀ ଯେଉଁଠି ଯାଉଥିଲା, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଯାନ ଛାଡ଼ି, ଭୟରେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପରିତ୍ୟାଗ କରି ପଳାଇଗଲେ; ଦେବତାମାନଙ୍କର ହାତୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ହାତୀର ଗନ୍ଧରୁ ଭୟରେ ଦୂରେ ଯାଇଗଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନା ପଳାଇଗଲା, ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଏଠି ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତର ଏଠି ଅଷ୍ଟ ଦିଗପାଳ ଓ କେଶବ ସହିତ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଠିଲେ। ନିମିଙ୍କର ହାତୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ହାତୀ ନିକଟକୁ ଆସିଲା, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ହାତୀ ତେଜ ରୋଷରେ ଆଗକୁ ଆସିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ପ୍ରୟାସ କରି ମଧ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ହାତୀ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଠିପାରିଲେନି; ତାଙ୍କର ହାତୀ ପଳାଇଗଲା, ଏବଂ ପାକଶାସନ ତାହାରେ ଚଢ଼ିଲେ। ପଛ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଦେମନ ରାଜାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ତାପରେ ଶତକ୍ରତୁ ନିମିଙ୍କୁ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ। ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ହାତୀର ଗାଲିରେ ଭୟାନକ ଆଘାତ କଲେ; ନିମି ଭୟହୀନ ଓ ସାହସୀ ଥିଲେ, ଏହି ଆଘାତକୁ ଗଣନା କଲେନି। ନିମି ଏବେ ଏଇରାବତଙ୍କୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା କୋପିଲେ; ଏହି ଆଘାତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ହାତୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ଖସି ପଡ଼ିଲା। ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ହାତୀ, ତାଙ୍କର ପା ଦ୍ୱାରା ପଛର ଭୂମିକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ; ତେଜ ଚାଳାକିରେ ଉଠି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ହାତୀ ନିମିଙ୍କର ହାତୀର ଭୟରେ ତୁରନ୍ତ ପଛକୁ ହଟିଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ଭୟାନକ ପବନ ବହିଲା, ଧୂଳି ଓ କଣା ଭରିଥିଲା। ନିମିଙ୍କର ହାତୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରି, ତେଜ ଗତିରେ ପାହାଡ଼ମାନେ ଉପରେ ଉପକମ୍ପ କଲେ; ରକ୍ତ ଝରିବା ସହିତ, ସେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଗରମ ଧାତୁର ଝିଲିକି ଝିଲିକି ଦେଖା ଦେଲେ। ଧନର ମାଳିକ ଦେବତା, ତାଙ୍କର ଭାରି ଗଦାକୁ ଦେମନ ରାଜାଙ୍କର ହାତୀ ଉପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ନিক্ষେପ କଲେ; ଦେମନ ରାଜା ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ। ହାତୀ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ, ପ୍ରଭୂତ ଭାବରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଇଗଲା; ଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିକୁ ଭେଦି, ପାହାଡ଼ ପରି ଖସି ପଡ଼ିଲା। ହାତୀ ଖସି ପଡ଼ିବା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦଳରୁ ଏକ ବିଶାଳ ସିଂହ ଦ୍ୱନି ଉଠିଲା, ହାତୀମାନଙ୍କର ତୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱନି ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ହେଲା। ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ହିହିଁ ଓ ଧନୁର ତଣ୍ଡ ଦ୍ୱନି ମଧ୍ୟ ଶୁଣାଗଲା; ଏହି ହାତୀଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି ଏବଂ ନିମି ପଛକୁ ହଟିବା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ସିଂହଦ୍ୱନି ଶୁଣି, ଜମ୍ଭ ଭୟଙ୍କର ରୋଷରେ ଦେଖା ଦେଲେ, ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଆଗ ଉପରେ ଭଳି ତେଜ ତାପରେ ଜଳି ଉଠିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ରୋଷରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହେଇଗଲା, ଧନୁରେ ଏକ ବାଣ ଲଗାଇ, ଚାରିପାଖରେ 'ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଠ' ଭାବରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଚାରିଓଟିର ଚାଳକକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ତାଙ୍କର ରଥ ତେଜ ଗତିରେ ଚାଲିଥିଲା, ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼ରେ ଏକ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ପରି ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧରେ ରଥରେ ବ୍ୟାନର ଲାଗିଥିଲା, ଘଣ୍ଟାମାନଙ୍କର ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଧଳା ଛତା ଥିଲା, ଜମ୍ଭ ଏହି ରଥରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାର ହୃଦୟରେ ଭୟ ଭରିଦେଇ, ଧନୁରେ ବାଣ ଲଗାଇ ଆଗକୁ ଆସିଥିବା ଜମ୍ଭକୁ ଦେଖିଲେ। ଶତକ୍ରତୁ ଭୟହୀନ ଭାବରେ ନିଜ ଧନୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧରି, ତେଜ ତିକ୍ତ ତେଲ ଲଗା, ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକୃତି ଏବଂ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ବାଣ ନେଲେ। ତେଜ ଗତିରେ, ବୃତ୍ର ନାଶକ ତାଙ୍କର ଧନୁ ଓ ବାଣକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କାଟି ଦେଲେ; ଏହି ଧନୁ ଛାଡ଼ି ଜମ୍ଭ, ଦେମନମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ହେବା ସହିତ, ଅନ୍ୟ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁ ଓ ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ପରି ତେଜ ତିକ୍ତ ବାଣ ନେଲେ। ସେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦଶ ବାଣ ଦ୍ୱାରା କନ୍ଠମୂଳରେ, ତିନି ବାଣ ହୃଦୟରେ, ଦୁଇ ବାଣ ଦୁଇ କାନ୍ଧରେ ଆଘାତ କଲେ। ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେମନ ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ବାଣ ବର୍ଷା କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେମନ ରାଜା ଶକ୍ରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଆସୁଥିବା ବାଣମାନେ ପୂର୍ବରୁ କାଟି ଦେଲେ। ସେ ଦଶ ଥର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ଶକ୍ରଙ୍କର ବାଣମାନେ କାଟି ଦେଲେ, ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ଏକ ବାଣ ବର୍ଷା ଦେମନ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପରେ ବାହାରିଲେ। ସେ ଉପକଳ୍ପନାରେ ଦେମନ ରାଜାଙ୍କୁ ଏପରି ଢାକିଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଆକାଶକୁ ବର୍ଷାରେ ଢାକିଦେଇଥାଏ; ଦେମନ ମଧ୍ୟ ତିକ୍ତ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବାଣ ବର୍ଷାକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କଲେ। ଯେପରି ବାୟୁ ମେଘକୁ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରେ, ଶକ୍ର ରୋଷ ଓ ଉତ୍ତେଜନାରେ ଏହି ସମୟରେ କିଛି ବୁଝିପାରିଲେନି। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଶକ୍ର ଦେମନ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଗନ୍ଧର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ଚାଲିଲେ; ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଉପରେ ଉଠି, ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ଅଗମ୍ୟ ହୋଇଗଲା।