ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେଖାଗଲା ଯେ, ଦାନବ ସେନା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଯାଉଛି। ଏହା ଦେଖି ରୁଦ୍ରମାନେ ଗର୍ବରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଏକାପରେ ଏକ କଥାହେଲେ— “ହଁ, ହଁ! ଦାନବରାଜାଙ୍କୁ ଧର! ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛି, ଏବେ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କର! ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡରେ ତାଙ୍କୁ ଟାଣ, ତାଙ୍କର ମୂଳସ୍ଥାନ ଭଙ୍ଗ କର!” ଏହି କଥା ଶୁଣି ରୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କପାଳୀ, କ୍ରୋଧରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ବାଉଁ ହାତରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡ ଧରି, ତାହାକୁ ସଫା କଲେ। ଭୃକୁଟି ଚମକାଇ, କପାଳୀ ଶୁଭ୍ର ବଣ୍ଡ ବଳେ ଧରି ଦାନବରାଜାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ଦାନବରାଜାଙ୍କ ହାତୀ-ଦେହୀ ରୂପକୁ ପାଶ୍ୱରେ ଆଘାତ କଲେ; ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦଶ ରୁଦ୍ର ନିଖୁତ ଲୋହା ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼ ଦାନବ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡରେ ଛିଦ୍ର କଲେ; ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ଝରିଲା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଲା। କଳାବର୍ଣ୍ଣ ଦାନବ ଏତେ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିତ ହୋଇ, ଶୁଭ୍ର ଶରତ୍କାଳୀନ ହ୍ରଦ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଯାହା ଚାରିପାଖରେ ଲାଲ ଓ ନୀଳ କମଳ ଫୁଲିଥାଏ। ତାଙ୍କର ଧୂସର ଦେହଟି ରୁଦ୍ରମାନେ ହଂସ ପରି ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଥିଲେ; ଦୁଃଖିତ ଦାନବ ତାଙ୍କ ପକ୍ଷଧ୍ୱଜ କମ୍ପିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ହାତୀ-ଦାନବ ତାଙ୍କର ଦଶ ଦନ୍ତରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନାଭିରେ ଆଘାତ କଲେ; ଦୁଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇ ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ନଅ ରୁଦ୍ର ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ସେମାନେ ଅମରମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦେହକୁ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ କଲେ, ଭୟହୀନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଲେ। ଅଟବରେ ମୃତ ମହିଷକୁ ନିଆଁଗୁଡ଼ିକି ଯେପରି ଘେରି ରହେ, ସେପରି ଦାନବପ୍ରଧାନ କପାଳୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ କ୍ରୋଧିତ ଦାନବ ତେଜ ଗତିରେ ନଅ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପାଖରେ ଯାଇ, ପାଦ, ଦନ୍ତ ଓ ସୁଣ୍ଡରେ ତାଙ୍କୁ ଦଳନ କଲେ। ତୀବ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ, ଏବେ କପାଳୀ ଅମରମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ। ସେ ହାତୀ-ଦାନବକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଘୁରାଇଲେ; ଏହି ଦାନବ ଦୁର୍ବଳ ଓ ମୃତ୍ୟୁସନ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବ ମନୋବଳ ହରାଇ, ବିଜୟ ଚେଷ୍ଟା ତ୍ୟାଗ କଲେ; ତାପରେ ତାଙ୍କୁ ପତିତ ଦେଖି, କପାଳୀ ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ଛିଣି, ଭୟଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ। ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରୁ ରକ୍ତ ଝରୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, କପାଳୀ ଏହି ଚର୍ମରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହେଲେ; ଦାନବ ନିହତ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବନାୟକମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ହଜାରେ ହଜାରେ ପଳାଇଗଲେ। କପାଳୀଙ୍କ ହାତୀ-ଚର୍ମ ବସ୍ତ୍ର ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦାନବ ଭୟରେ ଭାଗିଗଲେ। ମହାନ ଦାନବରାଜା ନିହତ ହେବା ପରେ, ଭୂମିରେ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଦାନବରାଜା ଏକ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କର ଢୋଳ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇ, ପ୍ରଳୟ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ସେ ତେଜରେ ଦେବସେନାକୁ କମ୍ପିତ କରି ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଯେଉଁଠି ନିମିଙ୍କର ହାତୀ ଯାଉଥିଲା, ସେଠି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଯାନ ଛାଡ଼ି ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ; ଦେବହାତୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ହାତୀର ଗନ୍ଧରୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଲେ। ଦେବସେନା ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଅଷ୍ଟ ଦିଗପାଳ ଓ କେଶବ ସହିତ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଥିଲେ। ନିମିଙ୍କ ହାତୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ପାଖକୁ ଆସିଲାବେଳେ, ତିକେ ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଭୟଙ୍କର ରୋଦନ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା। ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା ସତ୍ତ୍ୱେ ଏହି ହାତୀ ଦୃଢ଼ ରହିପାରିଲା ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ହାତୀ ପଳାଇଯିବାବେଳେ, ପାକଶାସନ ତାହାରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଭୁଲ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ସେ ଦାନବରାଜାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଶତକ୍ରତୁ ତାଳରେ ନିମିଙ୍କୁ ଭଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ। ମୁଷଳ ଦ୍ୱାରା ହାତୀର ଗାଲରେ ଆଘାତ କଲେ; କିନ୍ତୁ ନିମି ଭୟହୀନ ଓ ଶୂର ଥିଲେ, ସେ ଏହି ଆଘାତକୁ ଗଣ୍ୟ କଲେ ନାହିଁ। ସେ ଏବେ ଏୟରାବତଙ୍କୁ ଗଦାରେ କଟିରେ ଆଘାତ କଲେ; ଏହି ଆଘାତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଲୁଟି ପଡ଼ିଲା। ସେଇ ପାହାଡ଼ ସମାନ ହାତୀ ପଛରେ ପାଦ ଦେଇ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଲେ; ତାଙ୍କର ଚାପଳତାରେ ତୁରନ୍ତ ଉଠିଗଲେ, ଦେବତାଙ୍କର ମହାହାତୀ ନିମିଙ୍କ ହାତୀକୁ ଭୟ କରି ତୁରନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତୀବ୍ର ବାତାସ, ଧୂଳି ଓ କଣ୍କଡ଼ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ବହିଲା। ନିମିଙ୍କ ହାତୀ ଶତ୍ରୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ, ଦୃତଗତି ପାହାଡ଼କୁ କମ୍ପାଇଲେ; ରକ୍ତ ଝରୁଥିବା ଦେହରେ ସେ ପିଗ୍ଧ ଧାତୁ ହ୍ରଦ ଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଧନର ଦେବତା ତାଙ୍କର ଭାରି ଗଦା ଦାନବରାଜାଙ୍କ ହାତୀ ଉପରେ ବଳେ ଛାଡ଼ିଲେ; ଦାନବରାଜା ମୁଣ୍ଡରେ ପଡ଼ିଲେ। ହାତୀ ଗଦା ଆଘାତରେ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲା; ତାଙ୍କର ଦନ୍ତରେ ଭୂମିକୁ ଛିଦ୍ର କରି, ପାହାଡ଼ ପରି ଲୁଟିପଡ଼ିଲା। ଏହି ହାତୀ ପତିତ ହେବା ସମୟରେ, ଦେବସେନାରୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସିଂହଦ୍ୱନି ଉଠିଲା, ହାତୀମାନଙ୍କ ରଣଧ୍ୱନି ଚାରିପଟେ ଗଞ୍ଜିଲା। ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ହିନ୍ହିନାଟି ଓ ଧନୁର ତାଣିବା ଧ୍ୱନିରେ ମହା ହାତୀ ନିହତ ଓ ନିମି ପଛ ଫେରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ସିଂହଦ୍ୱନି ଶୁଣି, ଜମ୍ଭ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଆଗୁନି ଘିଅ ଢାଲିଦେଲେ ପରି ଆଗ୍ନିଶିଖା ପରି ତେଜ ହେଲେ। ଦେବତାଙ୍କୁ ନେଇ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହେଲା; ଧନୁରେ ଶର ଧରି, “ଦୃଢ଼ ହୁଅ!” ବୋଲି ରଥଚାଳକୁ ପ୍ରେରଣା କଲେ। ତାଙ୍କର ରଥ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚାଲିଲା, ତାହାର ତେଜ ଏକ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼ରେ ଉଦୟ ହେବାପରି ଚମକୁଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପତାକା, ଘଣ୍ଟା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ପରି ଛତ୍ର ସହିତ ଶୋଭିତ ଏହି ରଥ ଆଗକୁ ଆସୁଥିଲା। ଦେବସେନାର ହୃଦୟରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରି, ଧନୁରେ ଶର ଧରି, ଜମ୍ଭ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶତକ୍ରତୁ ଭୟହୀନ ହୋଇ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତେଲ ଲଗା ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକୃତି ଶର ନେଇ, ଧନୁ ବଳେ ଧରି ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଲେ।