ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦାନବ କାଳନେମିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ତାଙ୍କର ମୁକୁଟ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ଧାରା ବହିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଯେପରି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ରୁ ଧାତୁ ଗଳି ଚୁଇଁଝାରି ପଡ଼େ। ସେ ଅଚେତନ ହେଇ ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ଜୀବନ ମାନେ ଅତି କ୍ଷୀଣ ଥିଲା, ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଥିବା ରଥ ଉପରେ ସେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଅଚ୍ୟୁତ, ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦାନବ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ତାପରେ, ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ମୃଦୁ ହସି କହିଲେ, “ଦାନବ, ଏବେ ପାଇଁ ତୁମେ ମୁକ୍ତ। ଭୟ ଛାଡ଼ି ଅବଶିଷ୍ଟ ଜୀବନ ଉପଭୋଗ କର। କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ର ମୁଁ ନିଜେ ତୁମର ଅନ୍ତ କରିବି।” ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି କାଳନେମିଙ୍କ ସାରଥି ତାଙ୍କୁ ନେଇ ରଥ ଦୂରକୁ ଚଲାଗଲେ। ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଗଲା। କଳା ଯକ୍ତାଳ ଚାମରା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଅମୃତର ଛତ୍ର, ପଞ୍ଚବର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଜା ଓ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ହସ୍ତି କପାଳ ସହିତ ଏକ ମହାନ୍ତର ହସ୍ତି ଉପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ନିମି ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ସେହି ହସ୍ତି ଚାରିପାଖରେ ସତେଇ ହଜାର ଦାନବପୁତ୍ର ତାଳ ଧରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମୁକୁଟ ଓ କବଚ ପିନ୍ଧି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ମଥନା ଘୋଡ଼ାରେ, ଜମ୍ଭକା ଉଠରେ, ଓ ଶୁମ୍ଭ ଏକ ବଡ଼ ମେଷରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବ ନାୟକମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସହ ଦୋଷହୀନ କାର୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ନିମି ଗଦା ଦ୍ୱାରା, ମଥନା ମୁଷଳ ଦ୍ୱାରା, ଶୁମ୍ଭ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଗ୍ରସଣା ଯାଁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କ୍ରୁଧ ମହିଷା ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଜମ୍ଭା ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା, ଅନ୍ୟମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଛାଡ଼ିଥିବା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ହରିଙ୍କ ଦେହରେ ଏପରି ପ୍ରବେଶ କଲା, ଯେପରି ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଉତ୍ସାହୀ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ମନରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ବିଷ୍ଣୁ ଅଚଳ ରହି, ନିଜ ଧନୁଷ ଓ ତୀର ତୁଳିଲେ; ସେଗୁଡ଼ିକ ସିଧା, ତେଲ ଲଗା, ଓ ବିଷଧର ସର୍ପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାପରେ, ସେ କ୍ରୋଧରେ ଧନୁଷକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ନିମିକୁ କୁଡ଼ି ଦଗ୍ଧ ତୀର, ମଥନାକୁ ଦଶ, ଶୁମ୍ଭକୁ ପାଞ୍ଚ ତୀର ମାଡ଼ିଲେ। କ୍ରୋଧରେ ସେ ମହିଷାଙ୍କୁ ଏକ ପଖୀ ଲଗା ତୀରରେ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଆਘାତ କଲେ, ଜମ୍ଭାକୁ ବାରଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦେଲେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଆଠଟି କରି ଦେଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତୀବ୍ର ଚେଷ୍ଟା ଦେଖି ଦାନବମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଗର୍ଜନ କରି, ଅତି ଚେଷ୍ଟାରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ହେବାକୁ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦାନବ ନିମି ଏକ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧନୁଷ କଟିଦେଲେ, ମହିଷାସୁର ବିଷ୍ଣୁ ଛାଡ଼ିଥିବା ତୀରକୁ ମଧ୍ୟ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଜମ୍ଭା ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଶୁମ୍ଭ ପର୍ବତ ସମ ଦେହଧାରୀ ହୋଇ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କଲେ। ଧନୁଷ କଟିଯିବା ପରେ, ଗୋବିନ୍ଦ ନିଜ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଧରି, ମହାସଙ୍ଗ୍ରାମରେ ମଥନା ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ ଅସ୍ତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପୂର୍ବରୁ, ନିମି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଗଦାକୁ ଛିଣ୍ଡିଦେଲେ, ଯେପରି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାର୍ଥନା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଏ। ତାପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ମଣିମାଳା ଲଗା ଭୟଙ୍କର ମୁଷଳ ନେଇ ନିମି ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଆକାଶ ମାଝିରେ ଯିବା ବେଳେ ତିନି ଦୈତ୍ୟ ତାହାକୁ ଅଟକାଇଲେ: ଜମ୍ଭା ଗଦା ଦ୍ୱାରା, ଗ୍ରସଣା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା, ମହିଷା ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଇଲେ। ତାପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶୂଳ ନେଲେ, ଯାହାର ଶିର ଭୟଙ୍କର, ଏଠାରେ ଆଠଟି ଘଣ୍ଟା ଲାଗିଥିଲା, ଏହାକୁ ଜମ୍ଭା ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଦାନବ ହସ୍ତି ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଆକାଶରେ ଧରିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହାକୁ ଏକ ଶିକ୍ଷା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ପୁନି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭାରବାହୀ ଧନୁଷ ଧରି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କରି, ତାହାରେ ଏକ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ସେହି ଅସ୍ତ୍ରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ, ଆବୃତ ହୋଇଗଲା; ସମଗ୍ର ଆକାଶ ତୀରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦେଖାଯାଇଲା। ଭୂମି, ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗ ତୀର ଜାଲରେ ଆବୃତ ହେଲା; ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖି ଦାନବନାୟକ ଗ୍ରସଣା ଦହିଯାଇଲେ। ସେ ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିରସ୍ତ କରେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା, ଭୟଙ୍କର ଜଗତ୍-ଦହନ ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ନିରସ୍ତ ହେବା ପରେ, ଦାନବ-ବିଧ୍ୱଂସୀ ବିଷ୍ଣୁ କାଳଦଣ୍ଡ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି ହେଉଥିବା ସମୟରେ ଉତ୍ତଳ ବାତାସ ବହିଲା, ଭୂମି ଅନ୍ଦୋଳିତ ହେଲା, ଦେବୀ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, ଦାନବମାନେ ଭୟ ଓ ଅସ୍ଥିରତାରେ ଆବୃତ ହେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖି, ଦାନବମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଗ୍ରସଣା ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ, ନିମି ଚକ୍ର ନେଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ; ଜମ୍ଭା କାଳଦଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବିରୋଧ କରିବାକୁ ଐଶିକାସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ। ସାନ୍ଧ୍ୟା ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ଏବଂ ଦାନବନାୟକମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବା ପୂର୍ବରୁ, ସେ ଦିନେ କୋଟି କୋଟି ଦାନବ ନାୟକ, ତାଙ୍କ ହସ୍ତି ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ବଧ କଲେ। ଏହିପରେ, ଦାନବ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ କାଳଦଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ; ଏହା ଦେଖି, କ୍ରୋଧ ଓ ପରାକ୍ରମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହରି ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ। ସେ ଚକ୍ରକୁ ଧରିଲେ, ଯାହା ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦ୍ଦୀପ୍ତିମାନ, ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ପରି ଭୟଙ୍କର, ଏହାକୁ ଦାନବ ସେନାପତି ଗ୍ରସଣାଙ୍କ ଗଳା ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ବଜ୍ରପାତ ସମ ଦୃଢ଼ ଓ ଭୟଙ୍କର। ଆକାଶରେ ଏହି ଚକ୍ରକୁ ଦେଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିକୁ ବିରୋଧ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ନିୟତିରେ ଅସଫଳ ଚେଷ୍ଟା ହୁଏ।