ଦାନବରାଜା କାଳନେମି ତାଙ୍କ ରୋଷରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଦକ୍ଷତା ଦେଖାଇ, ଆସୁଥିବା ମୁଷଳକୁ ଆକାଶରେ ଶତଶଃ ବାଣରେ ଚିରି ଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଶୁଳ ଧରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଦାନବର ହୃଦୟକୁ ବିଦ୍ରୂତ କଲେ। କିଛି ଖ୍ଷଣ ପରେ, ମୂର୍ଛା ହରାଇ, ମହାଦାନବ କାଳନେମି ସୁନା ଘଣ୍ଟି ଲାଗିଥିବା ଧାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୁଳ ଧରିଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦିତିପୁତ୍ର କାଳନେମି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବାମହାତକୁ ମାରିଦେଲେ; ଶୁଳର ଘାଏଁ ରକ୍ତ ଝରିବାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବାହୁ ଲାଲ ପଦ୍ମମଣିର କଙ୍କଣ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ଏବେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ମହାଧନୁ ଧରିଲେ। ସତରେ ଶର ମଧ୍ୟରୁ ଛଅଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦାନବର ହୃଦୟକୁ ବିଦ୍ରୂତ କଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ତିନିଟି ବାଣ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ଚାରିଟି ବାଣରେ ଚାରିଏ ଚାଳକକୁ, ଏକ ଶରରେ ପତାକାକୁ, ଦୁଇଟି ବାଣରେ ଧନୁଷ ଏବଂ ତାରକୁ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶରରେ କାଳନେମିଙ୍କ ବାମହାତକୁ ଆଘାତ କଲେ। ହରିଙ୍କ ଇରନ୍ ଟିପ୍ ବାଣରେ ହୃଦୟ ଭିନ୍ନ ହେବାରେ, ଦାନବ ରକ୍ତରେ ଭିଜି, ମନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କଲେ। ସେ ବେପରୁଆ ହୋଇ, ବାତାସରେ ହଲୁଚୁକ ଗଛ ଭଳି କମ୍ପିତ ହେଲେ; ଏପରି ଅସ୍ଥିର ଦେଖି, କେଶବ ତାଙ୍କ ଗଦା ଧରିଲେ। ତେବେ, କାଳନେମି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଗଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ମୁଣ୍ଡ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ମୁକୁଟ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଦାନବ ରକ୍ତ ଧାରା ଝରାଇଲେ, ଯେପରି ଗିରିରୁ ଧାତୁ ଝରେ। ଅବସ୍ଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ, ଜୀବନ ସୂତ୍ର ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ, ସେ ଭଙ୍ଗ ରଥରେ ଚିତ୍ତ ହରାଇ ପଡ଼ିଲେ; ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ତାପରେ ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ହସି, କହିଲେ: "ଯା, ଦାନବ, ଏଠାରେ ତୁମେ ମୁକ୍ତ ହେଲ; ଭୟ ଛାଡ଼ି ଚିରଞ୍ଜୀବ ହେଉ। କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ର ଆମେ ନିଜେ ତୁମର ଅନ୍ତ କରିବି।" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, କାଳନେମିଙ୍କ ରଥଚାଳକ ତାଙ୍କୁ ଦୂରକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କଳା ଯକ୍ତାଲ୍ ପଙ୍ଖା, ଅମୃତ ଛତ୍ର, ପଞ୍ଚବର୍ଣ୍ଣ ପତାକା ଓ ଭଙ୍ଗ ହାତୀ ମସ୍ତକ ଅଳଙ୍କୃତ ଏକ ବିଶାଳ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ନିମି ହରିଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ହାତୀର ପାଦ ଚାରିପାଖରେ, ଶିରୋମଣି ଓ କବଚଧାରୀ ୨୭,୦୦୦ ଦାନବପୁତ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ମଥନ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ, ଜମ୍ଭକଉଁଟି ଉଠରେ, ଶୁମ୍ଭ ମହାମେଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅନ୍ୟ ଦାନବନାୟକମାନେ ନାନା ଅସ୍ତ୍ର ନିଏ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସହ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ନିମି ଗଦାରେ, ମଥନ ମୁଷଳରେ, ଶୁମ୍ଭ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୁଳରେ, ଗ୍ରସଣ ଯଥା ଜାବେଲିନ୍ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। କ୍ରୋଧିତ ମହିଷ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଜମ୍ଭ ଶୁଳରେ, ଅନ୍ୟମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଯେତେବେଳେ ଛାଡ଼ାଯାଉଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ହରିଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲା, ଯେପରି ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶ ଯୋଗ୍ୟ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ମନରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଚଳ ଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ଏବେ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରି, ଶତ୍ରୁଦେଶୀ ଶର୍ପ ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ନେଇ, କ୍ରୋଧରେ ଦେବତା ସମାନ ଶକ୍ତିରେ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ନିମିକୁ ୨୦ଟି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ବାଣରେ, ମଥନକୁ ୧୦ଟି, ଶୁମ୍ଭକୁ ୫ଟି ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ। ମହିଷଙ୍କୁ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଛାତିରେ, ଜମ୍ଭକୁ ୧୨ଟି ଶରରେ, ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକୁ ୮ଟି ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ରୁତତା ଦେଖି, ଦାନବମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଉଚ୍ଚରଣ କଲେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ମହାନ୍ତ କଲେ। ତେବେ, ଦାନବ ନିମି ଏକ ପ୍ରଶସ୍ତ ଶରରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧନୁଷ କାଟିଦେଲେ, ମହିଷାସୁର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଥିବା ବାଣକୁ କାଟିଦେଲେ। ଜମ୍ଭ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଗରୁଡ଼କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଶୁମ୍ଭ ମହାପର୍ବତ ସମ ଶରୀରରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ବାହୁକୁ ଭାରି ଆଘାତ କଲେ। ଧନୁଷ କଟିଯିବା ପରେ, ଗୋବିନ୍ଦ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଧରି, ମହାସମରେ ମଥନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହା ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ ନିମି ତାହାକୁ ବାଣରେ ଚିରିଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ପ୍ରାର୍ଥନା ସଫଳ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ବିଘ୍ନ ହୁଏ। ତେବେ, ବିଷ୍ଣୁ ଦିବ୍ୟ ମଣିରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଧରି, ତାହାକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଦାନବ ନିମିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହା ଆକାଶରେ ଯିବା ସମୟରେ, ତିନି ଦାନବ ଏହାକୁ ବାଧା ଦେଲେ: ଜମ୍ଭ ଗଦାରେ, ଗ୍ରସଣ ତଳୱାରରେ, ଏବଂ ମହିଷ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୁଳରେ ଏହାକୁ ଅଟକାଇଲେ। ଏପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶୁଳ ଧରି, ଏହାର ମୁଣ୍ଡ ମେଘସ୍ପର୍ଶୀ, ଆଠ ଘଣ୍ଟିର ଧ୍ୱନି ଉଠୁଥିବା ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଜମ୍ଭ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଦାନବପୁତ୍ର ହାତୀ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଆକାଶରେ ଧରି ନେଲା; ଏହା ଦେଖି, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହାକୁ ଏକ ଶିକ୍ଷା ଭାବେ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ ଧରି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ସଜାଇ, ତାହାରେ ଏକ ଅଗ୍ନିଶର୍ପ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଚଳନ ଅଚଳନ, ଢାଙ୍କିଗଲା; ସମସ୍ତ ଆକାଶ ବାଣରେ ଭରିଗଲା। ପୃଥିବୀ, ଦିଗବିଦିଗ ଏବଂ ମଧ୍ୟଦିଗ ବାଣର ଜାଲରେ ଢାଙ୍କିଗଲା; ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ମହାତ୍ମ୍ୟ ଦେଖି, ଦାନବ ସେନାପତି ଗ୍ରସଣ ଦହିଗଲେ। ତେବେ, ଗ୍ରସଣ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଭୟଙ୍କର, ସଂସାର ଦହନ କରୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ସନ୍ତୃପ୍ତ ହେଲା।