ଏହି ସମୟରେ, ଦାନବ ସେନାପତିମାନେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏହିଁ ହେଉଛନ୍ତି ଦେବତାମାନଙ୍କର ସାର, ଯଦି ଏହାଙ୍କୁ ଜୟ କରାଯିବ, ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହେବେ।” ସେମାନେ ଆଉ କହିଲେ, “ଏହି କେଶବ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଦାନବ ସେନାମାନଙ୍କର ସଂହାରକ। ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞର ଭାଗ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ତାହା ସେହିଁଙ୍କର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି।” ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ଦାନବ ଚାରିପଟେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଘେରି ନିଲେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କାଳନେମି ଓ ଅନ୍ୟ ନଅଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ରଥୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କାଳନେମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସାଠି ଟିଏ ଅଣ୍ଡ, ନିମି ଏକଶଏ ଟିଏ, ମଥନ ଅସୀ ଟିଏ, ଜମ୍ଭକ ସତର ଟିଏ ଏବଂ ଶୁମ୍ଭ ଦଶ ଟିଏ ବାଣ ମାଡ଼ିଲେ। ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦାନବ ନାୟକମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦଶ ଟିଏ ବାଣ ନେଇ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦାନବମାନେର ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆକ୍ରମଣ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଦାନବାରି ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦାନବକୁ ଛଅଟି ଏକାଧାରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧ କଲେ। ଏହିପରେ କାଳନେମି ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତିନିଟି ଅଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ସେଇ ବାଣମାନେ ତାପିଥିବା ସୁନା ପରି ଜଳ୍କି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ହୃଦୟ ଉପରେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଚମକ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା। ଏହି ଆଘାତରେ କିଛିଟା ଅସ୍ତିର ହେଲେ, ଶ୍ରୀହରି ତାଙ୍କ ଗଦା ଧରି ତିବ୍ର ଦ୍ରୁତତାରେ ଘୁଞ୍ଚାଇ ଦାନବ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ କ୍ରୋଧିତ ଦାନବପତି କାଳନେମି ତାଙ୍କର ଚତୁର୍ୟ ଦେଖାଇ, ଶତାଧିକ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଆସୁଥିବା ଗଦାକୁ ଆକାଶରେ ଛିଣ୍ଡି ଦେଲେ। ତାପରେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଶୁଳ ଧରି ଦାନବର ହୃଦୟକୁ ଭୟାନକ ଭାବେ ଆଘାତ କଲେ। କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଚେତନା ଫେରି, ମହାଦାନବ କାଳନେମି ସୁନା ଘଣ୍ଟି ଲଗା ଧାର ଧାରଏ ଶୁଳ ଧରି ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବାମ ହାତକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ବାମ ହାତରୁ ରକ୍ତ ବହି ଲାଗିଲା, ଯେପରି ଲାଲ ରଜନୀଗନ୍ଧା ମାଳା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ଏହିପରେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ରୁତକ୍ରୋଧେ ତାଙ୍କ ପ୍ରବଳ ଧନୁଷ ଧରି, ସତର ଟିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଜୀବନନାଶକ ବାଣ ମଧ୍ୟରୁ ଛଅଟି ଦ୍ୱାରା ଦାନବର ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଆଉ ତିନିଟି ଅଣ୍ଡ ମାଡ଼ିଲେ। ଚାରିଟି ଅଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକ, ଗୋଟିଏ ଫିତାଉଥିବା ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଝଣ୍ଡା, ଦୁଇଟି ଦ୍ୱାରା ଧନୁଷ ଓ ତାରକୁ, ଏବଂ ଆଉ ଗୋଟିଏ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦାନବର ବାମ ହାତକୁ ଆଘାତ କଲେ। ହରିଙ୍କ ଇରନ୍ ଟିପ୍ପି ଅଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟ ଗଭୀର ଭାବେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ, ସେଇ ଦାନବ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ରକ୍ତ ବହାଇ ମନରେ ବିପୁଳ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରିଲେ। ସେ ଝୁମ୍ପି ଯାଉଥିବା କିମ୍ଶୁକ ଗଛ ପରି କମ୍ପିତ ହେଲେ। ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, କେଶବ ତାଙ୍କ ଗଦା ଧରିଲେ। କାଳନେମି ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ଏହି ଗଦାକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଗିରିଲା। ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ମୁକୁଟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଦାନବ ରକ୍ତ ଧାରା ଝରାଇଲେ, ଯେପରି ପାହାଡ଼ରୁ ଧାତୁ ଝରିଯାଏ। ସେ ଅଚେତନ ହେଇ ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଜୀବନ କେବଳ ଅଳ୍ପ ଅଂଶରେ ବାକି ରହିଗଲା। ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ତେବେ ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ମୁସ୍କୁରାଇ କହିଲେ, “ଦାନବ, ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି, ଭୟ ଛାଡ଼ି ଜୀବନ୍ତ ରୁହ। କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ର ମୁଁ ନିଜେ ତୁମର ସଂହାର ହେବି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି କାଳନେମିଙ୍କ ରଥଚାଳକ ତାଙ୍କୁ ଦୂରକୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନିମି ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ, କଳା ଯକ୍ତାଳ ପଙ୍ଖା, ଅମୃତ ଛତ୍ର, ପଞ୍ଚବର୍ଣ୍ଣ ଝଣ୍ଡା ଓ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ହସ୍ତୀ ମୁଣ୍ଡ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଏକ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଭୟଙ୍କର, ମଦୋନ୍ମତ ହସ୍ତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ସେଇ ହସ୍ତୀ ପାଖରେ ଶୁଭ୍ର କିରୀଟ ଓ କବଚପିନ୍ଧିଥିବା ସତାଇଶ ହଜାର ଦାନବ ପୁତ୍ର ଘେରି ରହିଥିଲେ। ମଥନ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ, ଜମ୍ଭକ ଉଣ୍ଟ ଉପରେ, ଶୁମ୍ଭ ବଡ଼ ଛାଗ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅନ୍ୟ ଦାନବନାୟକମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, କ୍ରୋଧରେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ନିମି ଗଦା ଦ୍ୱାରା, ମଥନ ମୁଶଳ ଦ୍ୱାରା, ଶୁମ୍ଭ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୁଳ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଗ୍ରସଣ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କ୍ରୋଧିତ ମହିଷ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଜମ୍ଭ ଶୁଳ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଛାଡ଼ିଥିବା ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଯେପରି ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ସିଖ୍ୟା ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ମନରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେପରି ହରିଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଚଳ ଥିବା ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ସିଧା, ତେଲ ଲଗା, ଜହର ଦାନ୍ତ ପରି ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଉଠାଇଲେ। ଧନୁଷ ଚକ୍ରକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, କ୍ରୋଧରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ତାଲିଲେ। ନିମିଙ୍କୁ କୁଶଳ ଭାବେ କ୍ରୋଧରେ କୋଳେଇଶି ଏକୋଇଶି ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳା ବାଣ, ମଥନଙ୍କୁ ଦଶଟି, ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ଅଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ମହିଷଙ୍କୁ ଏକ ଫିତାଉଥିବା ବାଣ ଦ୍ୱାରା, ଜମ୍ଭଙ୍କୁ ବାରଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଆଠଟି ଅଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତୀବ୍ର ଦ୍ରୁତତା ଦେଖି, ଦାନବମାନେ ରୋଷାବେଶରେ ଗଜଗଜାଇ, ବଡ଼ ପ୍ରୟାସରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର କଲେ। ତେବେ ଦାନବ ନିମି ଚଉଡ଼ା ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧନୁଷ କଟିଦେଲେ, ମହିଷାସୁର ବିଷ୍ଣୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଯାଉଥିବା ବାଣକୁ ବିଛିନ୍ନ କଲେ। ଜମ୍ଭ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଶୁମ୍ଭ ପର୍ବତ ସମାନ ଦେହ ନେଇ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ହାତକୁ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧନୁଷ କଟିଯିବା ପରେ, ଗୋବିନ୍ଦ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଧରି, ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଥନଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ।