ସମୟ ଏହିପରି ଦୁଃଖ ଦେଉଥିଲା ଯେ ପ୍ରମୁଖ ପାହାଡ଼ ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରାଜୟ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଶ ନେଇ, ଆକାଶରୁ ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ଭଳି ଖସି ପଡ଼ିଲା। ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ମେଘମଣ୍ଡଳ ଗର୍ଜନ କରିଲା, ବିଶାଳ ସାଗର ଉତ୍ତଳ ହେଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଉଥଳାଇକୁ ଦେଖି, ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜଧାରୀ, ପବିତ୍ର ଭଗବାନ ନିଳା ଶୟନରୁ ଜଗରୁ ଉଠିଲେ। ସେ ନାଗ ଶୟନରେ ଏକାଗ୍ର ଶୟନରେ ଥିଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର କମଳ ହସ୍ତ ସେମାନଙ୍କର ପଦଯୁଗଳକୁ ଅବିରତ ପ୍ରେମରେ ସେବା କରୁଥିଲା। ଭଗବାନ ବଦର ଶରତ କମଳର ନିଳା ରଙ୍ଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ, ଶରୀର ଚମକୁଥିଲା, ଛାତିରେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଚମକୁଥିଲା, ଭାସ୍କର ବାହୁବନ୍ଦ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଥଳାଇ ଦେଖି, ସେ ଗରୁଡ଼କୁ ଡାକିଲେ; ଡାକିବା ସହିତ, ଗରୁଡ଼ ତୁର୍ତ୍ତ ସର୍ପ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଭଗବାନ ଗରୁଡ଼ରେ ଚଢ଼ି, ଯାହାର ଶସ୍ତ୍ର ଭୟଙ୍କର ଆଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଠାରେ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଦେମନମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ଦେମନମାନେ ନୂତନ ବର୍ଷାମେଘ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଜନ୍ମର କୁଟୁମ୍ବରେ ଅବାଧିତ ହେବା ପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଚାରିପାଖରେ ଆକ୍ରମିତ ହେଉଥିଲେ। ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶୁଧ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ସଉଦ୍ରୁତ କରାଯାଇଲା; ଦେମନମାନେ ଆକାଶରେ ଏକ ପ୍ରଭାମଣ୍ଡଳ ଦେଖିଲେ। ଉଦୟ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚମକୁଥିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତୀବ୍ର କିରଣ ଭଳି; ଦେମନମାନେ ଏହି ଆଲୋକର ଉତ୍ସ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲେ। ସେମାନେ ଗରୁଡ଼କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ଏହି ଆଗ୍ନି ଭଳି ଦୀପ୍ତି ଥିଲା, ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ଅଚ୍ୟୁତ, ମେଘମଣ୍ଡଳ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ଦେମନମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରିଲେ, କହିଲେ: "ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଉତ୍ସ; ଯଦି ଏହିଁକୁ ଜିତିବା, ଦେବତାମାନେ ପରାଜିତ ହେବେ।" "ଏହି ଦେମନମାନେ ନାଶ କରିବାରେ କେଶବ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ; ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ତାଙ୍କୁ ଭରସା କରି ଯଜ୍ଞ ଭାଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।" ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ଦେମନମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ହରିଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ଶସ୍ତ୍ରରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। କାଳନେମି ଓ ଅନ୍ୟ ନଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେମନ ରଥୀ, କାଳନେମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସଠି ଅଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଧିଲେ। ନିମି ଏକ ଶତ ଅଣ୍ଡ, ମଥନା ଏଠି ଅସ୍ତ୍ର, ଜମ୍ଭକା ସତରି, ଶୁମ୍ଭା ଦଶ ଅଣ୍ଡ ଶସ୍ତ୍ରରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଅନ୍ୟ ଦେମନମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦଶ ଅଣ୍ଡ ଶସ୍ତ୍ରରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଗରୁଡ଼କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେମନମାନେର ଆକ୍ରମଣ ସହିପାରିନଥିବା ବିଷ୍ଣୁ, ଦେମନ ନାଶକ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେମନକୁ ଛଅ ଅଣ୍ଡ ଶସ୍ତ୍ରରେ ହତ କଲେ। ପୁନି, କାଳନେମି ତିନି ଅଣ୍ଡ ଶସ୍ତ୍ରରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ବିଧିଲେ, ଅଗ୍ରହରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହେଇଥିଲା। ଏହି ଅଣ୍ଡ ଶସ୍ତ୍ର ଗରମ ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ହୃଦୟରେ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ର ଆଲୋକ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ଅଣ୍ଡ ଶସ୍ତ୍ରରେ କିଛି ଅଭିଘାତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ହରି ଗଦା ଧରି, ତାକୁ ଦ୍ରୁତ ଘୁରାଇ, ଦେମନ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ। କ୍ରୋଧିତ ଦେମନ ନାୟକ, ହସ୍ତ ଦକ୍ଷତା ଦେଖାଇ, ଏହି ଆସୁଥିବା ଗଦାକୁ ଶତ ଅଣ୍ଡ ଶସ୍ତ୍ରରେ ଆକାଶରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଏହିପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ରୋଷରେ, ଭୟଙ୍କର ବଣ୍ଡ ଧରି, ଦେମନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଭିଘାତ କଲେ। କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ, ମନ ଆସି, ବଡ଼ ଦେମନ କାଳନେମି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୁଳ ଧରି, ସୁନା ଘଣ୍ଟାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଏହି ଶସ୍ତ୍ରରେ, ଦିତିପୁତ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବାମ ବାହୁକୁ ବିଧିଲେ; ଅଣ୍ଡ ଶସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବାହୁ ରକ୍ତ ଝରି ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ବାହୁ ଲାଲ କମଳ ମଣିର ଚୁଡ଼ା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏହିପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ରୋଷରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ୍ୟ ଧରିଲେ। ସେ ଦେମନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ସତର ମଧ୍ୟରୁ ଛଅ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଣ୍ଡ ଶସ୍ତ୍ରରେ ବିଧିଲେ, ଏବଂ ତିନି ଅଣ୍ଡ ଶସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ କଲେ। ଚାରି ଅଣ୍ଡ ଶସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କର ରଥଚାଳକ, ଏକ ପଙ୍ଖି ଅଣ୍ଡରେ ତାଙ୍କର ପତାକା, ଦୁଇ ଅଣ୍ଡରେ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ତାର, ଏକ ପଙ୍ଖି ଅଣ୍ଡରେ ଦେମନଙ୍କ ବାମ ବାହୁକୁ ବିଧିଲେ। ହରିଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଣ୍ଡ ଶସ୍ତ୍ରରେ ହୃଦୟରେ ଗଭୀର ଆଘାତ ପାଇ, ଦେମନ ଶରୀର ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲା, ମନ ଭୟ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଭରିଗଲା। ସେ ବତାଶରେ ହଲୁଚୁକ ଗଛ ଭଳି କମ୍ପିଗଲା; ଏପରି ଅସ୍ଥିର ଦେଖି, କେଶବ ଗଦା ଧରିଲେ। ଦେମନ କାଳନେମି ଶକ୍ତିରେ ଗଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶସ୍ତ୍ର ଦେମନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ପଡ଼ିଲା। ମୁଣ୍ଡ ଚୁର୍ଣ୍ଣ, ମୁକୁଟ ଭଙ୍ଗ, ଦେମନ ରକ୍ତ ଝରିଲା, ପାହାଡ଼ର ଧାତୁ ଝରିବା ଭଳି। ସେ ଅସ୍ୱସ୍ଥ ହେଲେ, ଜୀବନ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା, ଭଙ୍ଗ ରଥ ଉପରେ ଚାଲିଗଲେ; ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଅନ୍ତେ, ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ହସି ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ: "ଯା, ଦେମନ, ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ; ଭୟ ନାହିଁ, ଜୀବନ ରହ।" "କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ର, ମୁଁ ନିଜେ ତୁମର ଅନ୍ତ କରିବି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, କାଳନେମିଙ୍କ ରଥଚାଳକ ରଥକୁ ଦୂରକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କଳା ଯକ୍ତା ଚାମର, ଅମୃତ ତୋପା ଛତା, ପଞ୍ଚରଙ୍ଗ ପତାକା, ଭଙ୍ଗ ହାତୀ ମୁଣ୍ଡ ତାଲିରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭୟଙ୍କର, ଅତି ଉତ୍ସାହୀ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେମନ ନିମି ହରିଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ସେଠାରେ ଦାନବର ଅଠାଇ ହଜାର ସତ୍ତରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର, ହାତୀର ପାଦ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି, ମୁକୁଟ ଓ କବଚରେ ଚମକୁଥିଲେ। ମଥନା ଘୋଡ଼ାରେ, ଜମ୍ଭକା ଉଠରେ, ଶୁମ୍ଭା ବଡ଼ ମେଁଡାରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅନ୍ୟ ଦାନବ ନାୟକମାନେ, ନିଜ ନିଜ ଶସ୍ତ୍ର ଧରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ରୋଷରେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ନିମି ଦେମନ ଗଦାରେ, ମଥନା ଗଦାରେ, ଶୁମ୍ଭା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ୍ଡରେ, ଗ୍ରସନା ଅନୁଷ୍ଟାନରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ, ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ତୀବ୍ର ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ନେଇଥିଲା, ହରିଙ୍କ ପ୍ରଭା ଓ ଶକ୍ତି ଦେମନମାନେ ଉପରେ ଚାପି ଆସୁଥିଲା।