ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ମାନ୍ୟରେ, ଦେମନମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏହି ବର୍ଷା ପାଇଲେ, ତେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଜଳ ମିଳିଥିବା ଶୁଷ୍କ ଗଛର ତରଳ ପରି, ଧୀରେ ଧୀରେ ପୁନଃ ଜୀବନ ପାଇଲେ। ତାପରେ, ବଡ଼ ଦାନବ କାଳନେମି ଏକ ମେଘର ଆକାର ନେଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅଜୟ ଶସ୍ତ୍ରବର୍ଷା ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଭାବେ ବର୍ଷାଇଲେ। ଏହି ଶସ୍ତ୍ରବର୍ଷାରେ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଗଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ମାର୍ଗ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ତେମାନେ ଶୀତରେ ତଣ୍ଡିତ ହୋଇଥିବା ଗାଈମାନଙ୍କ ପରି ହେଇଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏକାଉପରେ ଏକ ପଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କ ହାତ ଦୁଇଟି ପଛରେ ଶିଥିଳ ହେଇଗଲା; ନିଜ ଦୁଃଖରେ ଏଲିଫାଣ୍ଟ ଓ ଘୋଡାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଭୟରେ ଲୁଚିଗଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜ ହାତରେ ମୁହଁ ଢାକି, ଶରୀର କୁମ୍ଭି ହେଇଗଲେ। ଏହି ଅସ୍ଥିର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଶ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ତେମାନେ ଦଶ ଦିଗରେ ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ ଘୁଞ୍ଚିଗଲେ। ଭୂମିରେ ଅନେକ ଦେହ ପଡ଼ିଥିଲା, ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ହାତ କଟିଗଲା, ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଗଲା, ଉରୁ କଟିଗଲା। ରଥ ଉଲଟିଗଲା, ଧ୍ୱଜ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଘୋଡାମାନେ ଅଙ୍ଗ ଭାଙ୍ଗି ଥିଲେ, ଏଲିଫାଣ୍ଟମାନେ ପାହାଡ଼ ପରି ଭୂମିରେ ଛଡ଼ିଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୂମି ରକ୍ତ ଝିଅ ଓ ଅରକ୍ତ ଭାଗରେ ବିକୃତ ହେଇଗଲା; ଏପରି ଦୃଶ୍ୟରେ ବଳୀୟ ଦାନବ କାଳନେମି ବିଜୟୀ ହେଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଗନ୍ଧର୍ବ, ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଯକ୍ଷ, ଛଅ ଲକ୍ଷ ରାକ୍ଷସ ମାରିଦେଲେ। ତିନି ଲକ୍ଷ ତ୍ୱରିତ କିନ୍ନର, ଏବଂ ଭୟହୀନ ଭାବରେ ସାତ ଲକ୍ଷ ପିଶାଚ ମୁଖ୍ୟମାନେ ମାରିଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ଦେବୀୟ ଜନମାନେ ଦଶ ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ଭାବରେ କ୍ଷୋଭରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ମାରିଦେଲେ। ଏପରି ଭିମକୁ ଉପହାସ କରାଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଯୁଦ୍ଧର ଦୁର୍ବଳତାରେ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତା, ଅଦ୍ଭୁତ ଶସ୍ତ୍ର ଓ କବଚରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, କ୍ଷୋଭରେ ତିବ୍ର ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତା, ମୃତ୍ୟୁ ଅଗ୍ନି ପରି ଦାନବକୁ ଷଷ୍ଟି ଷଷ୍ଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତୀବ୍ର ତୀରରେ ଦାନବର ଜୀବନ ସ୍ଥଳରେ ଆଘାତ ହେଲା, ତୀରର ଶକ୍ତିରେ ଦାନବର ଚେତନା ଅଳ୍ପ ଭାବରେ ବିକୃତ ହେଲା। କାଳନେମି ଏକ ଅଷ୍ଟ ଚକ୍ରିୟ ଚକ୍ର ନେଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରକ ଏବଂ ତେଲ ଲାଗିଥିବା; ଏହି ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତାଙ୍କ ରଥର ଯୋକ୍ କାଟିଦେଲେ। ଏପରି, ସେ ଶସ୍ତ୍ର ଏବଂ ତୀର ନେଲେ, ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ପରି ତୀବ୍ର ତୀର ଦେବତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବର୍ଷାଇଲେ, ତେମାନେ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ବେଳେ ତୀର ରେ ଢାକି ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତା ତୀବ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦାନବର ତୀର କାଟିଦେଲେ; ଏହି କୌଶଳ ଦେଖି କାଳନେମି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ କ୍ଷୋଭରେ ତିବ୍ର ହେଲେ। ତାପରେ, ସେ ଏକ ବଡ଼ ଲୌହ କୁହା ନେଲେ, ଯାହା କାଳ ଦଣ୍ଡ ପରି ଭୟଙ୍କର। ତାହାକୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଘୁମାଇ, ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତାଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ; ଏହି କୁହା ଆକାଶ ଦ୍ୱାରା ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତା ତୀବ୍ର ଗତିରେ ରଥରୁ ଲାଫି ଚାଲିଗଲେ; ଏହି ବଡ଼ କୁହା ପହାଡ଼ ପରି ତାଙ୍କ ରଥକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା। ଏହି କୁହା ସୁନା ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଭୂମିକୁ ଫାଟିଦେଲା; ଦାନବର ଏହି କୌଶଳ ଦେଖି, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତା, ଚିକିତ୍ସକ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ କୁଶଳୀ, ବଜ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ ଦାନବ ନାୟକଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ। ତାପରେ ବଜ୍ର ଶସ୍ତ୍ରର ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ବଜ୍ର ଶସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରେ, ଦାନବ ରାଜାର ରଥ, ଧ୍ୱଜ, ଧନୁ, ଚକ୍ର ଓ ସୁନା କବଚ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଦେବସେନା ସମ୍ମୁଖରେ ଏହି କଠିନ କୌଶଳ ଦେଖି, ବଳୀୟ ଦାନବ କାଳନେମି ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ବଜ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା। ବଜ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଲା ପରେ, କାଳନେମି ତୁରନ୍ତ ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜୀବନ୍ତ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ ଦେବତା ଯୁଦ୍ଧର ଭୟରେ, ଅସ୍ତ୍ର ବିନା ଓ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥ ଦିଗରେ ପଦେ ପଦେ ପଳାଇଗଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାଳନେମି ସେମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ, ଦାନବ ସେନା ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥକୁ ଆସିପହଁଚିଲେ। ସେଠାରେ ଦାନବର ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତ ଜନ୍ତୁ ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ; ଦାନବର କ୍ଷୋଭ ଦେଖି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟରେ ଭରିଗଲେ। ପ୍ରମୁଖ ପାହାଡ଼ ଶିଖରମାନେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପରାଜୟ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଶ ନେଇ, ଆକାଶରୁ ଉଲ୍କା ପରି ପଡ଼ିଗଲେ। ଦିଗବିଦିଗରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ମେଘ ଗର୍ଜନ କଲେ, ବିଶାଳ ସାଗର ଉତ୍କଳିତ ହେଲା; ଏହି ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଦେଖି, ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜ ଶୋଭିତ ଭାଗ୍ୟବାନ ଭଗବାନ— ସେ ନାଗଶୟା ଉପରେ ଯୋଗନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗିଉଠିଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ହାତ ଦ୍ୱାରା ଅବିରତ ରବି ଚରଣରେ ତ୍ୟାଗ କରି ଉଠିଲେ। ଭଗବାନ ବଦର ପରି ନୀଳ ଶରୀରରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଚେଷ୍ଟରେ କଉସ୍ତୁଭ ମଣି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦୀପ୍ତ କଙ୍କଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅସ୍ଥିରତା ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ବୈନତେୟକୁ ଡାକିଲେ; ଡାକିଲା ପରେ, ଗରୁଡ଼ ସର୍ପ ଆକାର ନେଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଭଗବାନ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କ ଦେବୀୟ ଅସ୍ତ୍ର ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦେବମାନେ ଉପରେ ଯାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦାନବମାନେ ତିବ୍ର ଗତିରେ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ଦାନବ ନାୟକମାନେ ନବ ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏକ ଦୁଃଖଦାୟି କୁଟୁମ୍ବ ପରି ମନୁଷ୍ୟକୁ ଘେରି ରଖିଥିବା ଭଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଥିଲେ। ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୀଘ୍ର କରାଗଲା; ତାପରେ ଦାନବମାନେ ଆକାଶରେ ଏକ ଆଲୋକ ଚକ୍ର ଦେଖିଲେ। ଏହି ଆଲୋକ ଉଦୟ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଜଳନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି; ଦାନବମାନେ ଏହି ଦୀପ୍ତିର ଉତ୍ସ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲେ— ତେମାନେ ଗରୁଡ଼କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବିପ୍ଲବ କାଳର ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ଅଚ୍ୟୁତ, ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ।