ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ବର୍ଷା କରିଲେ। ଦାନବ ସେନାପତିମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ସେ ଅନ୍ଧା କରିଦେଲେ। ଏହି ତୀବ୍ର ତାପରେ ହାତୀମାନଙ୍କର ଚର୍ବି ଗଳିଗଲା, ସେମାନଙ୍କର କ୍ରନ୍ଦନ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା। ଘୋଡ଼ାମାନେ ତାପରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ହାଁଫୁଥିଲେ, ଯାତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଷ୍ଟ ଭୋଗୁଥିଲେ। ଏଠାଁ ସେଠାଁ, ତୀବ୍ର ତାପରେ ପୀଡିତ ଦାନବମାନେ ପାଣି ଓ ଛାୟା ଖୋଜୁଥିଲେ, କେହି ଗଛ ତଳେ, କେହି ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ଶିତଳତା ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଶିତଳତା ପାଇଁ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇ, ଗଛମାନଙ୍କ ତଣ୍ଡକୁ ଦାହ କରିଦେଲା। ସେମାନେ ଦୂରରେ ତରଙ୍ଗିତ ଜଳ ଦେଖି, ତାହା ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିହୀନ ଦେହ ନେଇ ଜଳ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାହାରେ ତୀବ୍ର ତାପରେ ମୁହଁ ଖୋଲି ଅବସ୍ଥା ହରାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏଠାଁ ସେଠାଁ ଭୂମିରେ ଦେଖାଗଲା ମୃତ ଦାନବନାୟକ, ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ରଥ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା। କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଦେଖାଗଲା ଦାନବମାନେ ବା ଦଉଡ଼ୁଥିବା, କିମ୍ବା ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ରକ୍ତ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଝରୁଥିବା ହଜାର ହଜାର ମୃତ ଦାନବ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ବିନାଶ ଦେଖି, କାଳନେମି ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ, ଆଗ୍ନିମୟ ରୂପେ ଉଠିଲେ। ସେ ଏକ ମେଘପୁଞ୍ଜ ସଦୃଶ ଦେଖାଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଅନେକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହ୍ରଦ ସହିତ, ତାଙ୍କର ଗମ୍ଭୀର ଗର୍ଜନ ସମସ୍ତ ଜଗତର ହୃଦୟକୁ କପାଇଦେଲା। ସେ ଆକାଶ ଢାକି ଦେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ମାୟାକୁ ଦୂର କରି, ଦାନବମାନଙ୍କ ସେନା ଉପରେ ଶିତଳ ଜଳ ବର୍ଷା କରିଲେ। ଏହି ଜଳ ପାଇଁ ଦାନବମାନେ ମନେ ଜଣେ ଶୁଖାଯାଇଥିବା ଚରୁଆ ଦଳ ପରି ପୁନଃ ଜୀବନ ଲାଗିଲେ। ଏହାପରେ, କାଳନେମି ମହାସୁର ମେଘ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅପରାଜିତ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରିଦେଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାରେ ଦାନବମାନେ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ଉପାୟ ନ ଦେଖି, ଶୀତରେ ଦୁଃଖିତ ଗାୟମାନେ ପରି ହେଇଗଲେ। ସେମାନେ ଏକାଉପରେ ଏକ ପଡ଼ିଗଲେ, ହାତ ଦେହ ପଛରେ ଢିଲା ହୋଇଗଲା, ଦୁଃଖରେ ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ ଲୁହି ପଡ଼ିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ରଥ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲେ, କିଛି ନିଜ ଅଙ୍ଗକୁ ମୁଡ଼ି ଦେଲେ। ସେମାନେ ଭୟାତୁର ହୋଇ ଦଶ ଦିଗରେ ଭ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଦେବମାନଙ୍କ ବିନାଶ ଚାଲିଥିଲା। ଭୂମିରେ ଚିହ୍ନଟ ହେଉଥିଲା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଦେହ, ଛିନ୍ନ କରାଯାଇଥିବା ହାତ, ଫାଟିଯାଇଥିବା ମୁଣ୍ଡ, ଓ ଚିରିଯାଇଥିବା ଜଂଘା। ରଥ ଉଲ୍ଟାଯାଇଥିଲା, ଧ୍ୱଜା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ଘୋଡ଼ା ମାନେ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ପରି ହାତୀ ମୃତ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ। ଭୂମି ରକ୍ତ ପାତରେ ବିକୃତ ଓ ଅବିକୃତ ଦୁଇପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ କାଳନେମି ଦାନବ ବିଜୟୀ ହେଲେ। ମାତ୍ର କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଗନ୍ଧର୍ବ, ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଯକ୍ଷ, ଛଅ ଲକ୍ଷ ରାକ୍ଷସ ହତ୍ୟା କଲେ। ତିନି ଲକ୍ଷ ତୀବ୍ର କିନ୍ନର ଓ ସାତ ଲକ୍ଷ ପିଶାଚ ମୁଖ୍ୟକୁ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ଅନେକ ଦେବ ଜନମାନେ, କୋଟି କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଭୀମଙ୍କୁ ଉପହାସ କରାଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ, ଚମତ୍କାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ କବଚଧାରୀ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦାନବ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେମାନେ, ଯମାଗ୍ନି ସଦୃଶ ଭୟଙ୍କର ଦାନବକୁ, ପ୍ରତିଜନ ୬୦ଟି କଟାରା ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ କଲେ। ସେମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଦାନବଙ୍କର ଜୀବନ୍ଦାୟିକ ସ୍ଥାନରେ ଘାଉ କଲେ, ଏହାର ଘାତରେ କାଳନେମିଙ୍କର ଚେତନା ଅଳ୍ପ ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଲା। ତାପରେ ସେ ଏକ ଅଷ୍ଟାର ଚକ୍ର ଧରି, ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ତେଲ ଲଗାଯାଇଥିବା, ମୃତ୍ୟୁସମ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଶ୍ୱିନୀଦେବଙ୍କ ରଥର ଯୋକ୍କୁ କାଟିଦେଲେ। ପୁନି ସେ ବିଷ ନାଗ ସଦୃଶ ଧନୁର୍ବାଣ ନେଇ, ଚିକିତ୍ସକ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବର୍ଷା କରି, ତାଙ୍କୁ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଢାକିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସେଇ ବାଣମାନେକୁ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ସାହସିକ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି କାଳନେମି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ। ସେ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଲୋହା ଗଦା ଧରି, ତାହାକୁ ଦ୍ରୁତ ବେଗରେ ଘୁଞ୍ଚାଇ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଲାଫି ପଡ଼ିଲେ। ଗର୍ଜନା କରୁଥିବା ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଗଦା ରଥକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା। ଭୂମିରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜାଳରେ ଶୋଭିତ ମାଟିକୁ ମଧ୍ୟ ଫାଟିଦେଲା। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ, ଚିକିତ୍ସା ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦାନବନାୟକ କାଳନେମିଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଏବଂ ତିବ୍ର ବଜ୍ର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ଆଘାତରେ, ଦାନବ ରାଜାଙ୍କ ରଥ, ଧ୍ୱଜା, ଧନୁ, ଚକ୍ର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କବଚ ମାତ୍ର କ୍ଷଣେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ସମସ୍ତ ସେନା ଦେଖିଲେ ଏପରି ଦୁର୍ଲଭ କୌଶଳ। ତେବେ, କାଳନେମି ଦାନବ ମହାଶକ୍ତିରେ ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ତାହାର ଶକ୍ତିରେ ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ରକୁ ନିବାରଣ କରିଦେଲେ। ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଉଥିବା ସାଥିକି, କାଳନେମି ତୁରନ୍ତ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବମାନେକୁ ଜୀବନ୍ତ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଅସ୍ତ୍ରବିହୀନ ଓ କମ୍ପିତ ଅବସ୍ଥାରେ ପଦେ ପଦେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥ ଦିଗରେ ପଳାଇଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାଳନେମି ଦାନବ ଏବଂ ଦାନବ ସେନା ଅନୁସରଣ କଲେ। ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏହି ଦାନବଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ଓ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଦାନବର ନିର୍ଦୟତା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଜୀବ ଭୟରେ ଭରିଗଲେ।