ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ କାଳନେମି ଭୟାନକ ବେଗରେ କେତେକ ଦାନବଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ, କେତେକଙ୍କର ବାହୁ, ରଥ ଓ ସାରଥିମାନେ ବି ବିଛିନ୍ନ କରିଦେଲେ। କିଛି ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କର ରଥ ଚକ୍ର ତଳେ ପିସିଗଲେ, ଅନେକଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ଭୟଙ୍କର ଘୁଞ୍ଚ ଦେଇ ମାରିଦେଲେ। ଏପରି ହିଁସ୍ର ପ୍ରହାର ଦେଖି ନେମି, ଦାନବମାନଙ୍କର ମହାପତି, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ଦେଖି, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଵରୂପକୁ ଫେରି ପାଇଲେ। କାଳନେମି କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେମାନେ କିଏ ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତେବେ ଦାନବ ନେମି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ନେମି, ଦେବତା ନୁହେଁ, ମୋତେ ଚିହ୍ନ। ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ମାରିଦେଲୁ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଅପରାଜିତ ଦାନବ ଅଛନ୍ତି, ଦେବତାମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କର, ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରକୁ ଦମନ କରିବା ପାଇଁ।” ନେମିଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ଶୁଣି, କାଳନେମି ମନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଅଧିଷ୍ଠିତ ଏକ ବାଣ ଧନୁରେ ଧରିଲେ। ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର କଣ୍ଟକ ତିନିଜଗତର ଶତ୍ରୁ କାଳନେମି ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ତିନିଜଗତ ଚଳ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଆବୃତ ହୋଇଗଲେ। ଦେବସେନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୟଭୀତ ହେଲା, ସଂଚାର ଅସ୍ତ୍ର ଦମିତ ହେଲା, ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦମିତ ହେବା ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ତେଜ ହରାଇଦେଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମାୟାରେ ଭରସା କରି, ସେ ନିଜର ଅନେକ ଅନେକ ରୂପ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ତାଙ୍କର ଦୁଇ ହାତର ଗଞ୍ଜନ ଘାତରେ ସେ ତିନିଜଗତକୁ ବିକ୍ଷୁଭିତ କରିଦେଲେ। ଦାନବସେନା ରକ୍ତରେ ବେହାଲ ହୋଇଗଲା। ଏଉଁପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟାନକ ଅଗ୍ନି ବର୍ଷା କଲେ, ଦାନବନାୟକମାନଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧ କରିଦେଲେ। ହାତୀମାନଙ୍କର ଚର୍ବି ଗଳିଗଲା, ସେମାନଙ୍କର ଦୟନୀୟ ଚିତ୍କାର ଭୂମିକୁ ଆସିପଡ଼ିଲା। ଘୋଡ଼ାମାନେ ତାପରେ ପିଡ଼ିତ ହୋଇ ହାଫିଯାଉଥିଲେ, ରଥସାରଥିମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ଏଠାଁ ସେଠାଁ ସେମାନେ ତୀବ୍ର ତିଆସାରେ ପାଣି ଓ ଛାୟା ଖୋଜୁଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ଗୁହା ଓ ଗଛ ତଳେ ଶିତଳତା ଆଶା କରୁଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଶିତଳତା ପାଇଁ ବିନତି କରୁଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଛଡ଼ିଗଲା, ଗଛର ତଣ୍ଡକୁ ଜଳାଇଦେଲା। ସମ୍ମୁଖରେ ତରଙ୍ଗିତ ପାଣି ଦେଖି ସେମାନେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିହୀନ ଦାନବମାନେ ସେଇ ପାଣି ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତିଆସରେ ମୁଁହ ଖୋଲି, ମନ ହରାଇ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ରହିଗଲେ। ଏଠାଁ ସେଠାଁ ଭୂମିରେ ମୃତ ଦାନବପତି, ଭଙ୍ଗୁର ରଥ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦେଖାଗଲା। କିଏ କିଏ ଦାନବ ଦୌଡ଼ିବା କିମ୍ବା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ, ରକ୍ତ ଓ ପୋଷାକ ଝରିବା ସହିତ, ହଜାର-ହଜାର ଦାନବ ମୃତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ। ଏପରି ଦାନବ ରାଜମାନଙ୍କର ବିନାଶ ଦେଖି, କାଳନେମି ରୂଦ୍ଧ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁରେ, କ୍ରୋଧରେ ଦହିଯାଇ, ଉଠିଲେ। ସେ ଏକ ମେଘପୁଞ୍ଜ ପରି ଦେଖାଗଲେ, ଅନେକ ଜ୍ୟୋତିର ହ୍ରଦ ସହିତ, ତାଙ୍କର ଗଞ୍ଜନ ଧ୍ୱନିରେ ତିନିଜଗତ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଲା। ସେ ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାୟାକୁ ହଟାଇ, ଦାନବ ରାଜମାନଙ୍କ ସେନା ଉପରେ ଶିତଳ ଜଳ ବର୍ଷା କଲେ। ଏହି ବର୍ଷା ପାଇଁ ଦାନବମାନେ ଦୀର୍ଘ ତ୍ରାସରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ମାଟି ଉପରେ ଶୁଷ୍କ ଅଙ୍କୁର ପରି ପୁନର୍ଜୀବନ ଲାଗିଲେ। ଏହାପରେ କାଳନେମି, ମହାଶୁର, ମେଘ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅପରାଜିତ ଶସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ। ଏହି ଭୟାନକ ଶସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାରେ ଦାନବ ରାଜମାନେ ଉଦ୍ବିଗ୍ନ ହୋଇ, ପଥ ଖୋଜିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଶୀତରେ ପିଡ଼ିତ ଗାୟମାନେ ପରି ହେଲେ। ସେମାନେ ଏକାଉପରେ ଏକ ପଡ଼ିଗଲେ, ହାତ ଅବଶ ହୋଇ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ଥ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ରଥ ମଧ୍ୟରେ ଏଠାଁ ସେଠାଁ ଲୁଚିଯାଉଥିଲେ, ଅନେକ ଦେବତା ନିଜ ହାତରେ ମୁହଁ ଢାକି ଶରୀର ଭଞ୍ଜି ରହିଥିଲେ। ଏପରି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଦଶ ଦିଗରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ବିନାଶ ଚାଲିଥିଲା। ଭୂମିରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଦେହ ପଡ଼ିଥିଲା, ଶସ୍ତ୍ର ଘାତରେ ଯୋଗ ଭଙ୍ଗ, ବାହୁ ବିଛିନ୍ନ, ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଯାଇଥିଲା, ଉରୁ କାଟିଯାଇଥିଲା। ରଥ ଉଲ୍ଟା, ଧ୍ୱଜା ଭାଙ୍ଗି, ଘୋଡ଼ା ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ, ପାହାଡ଼ ପରି ହାତୀ ଭୂମିରେ ଶୟାନ ଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ରକ୍ତର ସ୍ରୋତରେ ବିକୃତ ଓ ଅବିକୃତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବ କାଳନେମି ବିଜୟୀ ହୋଇଥିଲେ। କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଗନ୍ଧର୍ବ, ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଯକ୍ଷ, ଛଅ ଲକ୍ଷ ରାକ୍ଷସକୁ ମାରିଦେଲେ। ତିନି ଲକ୍ଷ ଶୀଘ୍ର କିନ୍ନର, ସାତ ଲକ୍ଷ ପିଶାଚ ନାୟକଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ସେ ହତ କଲେ। ଏହିପରି ଦଶ ଦଶ ମିଲିୟନ୍ ଦେବ ଜନଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ମାରିଦେଲେ। ଏପରି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ଭୀମଙ୍କୁ ଉପହାସ କରାଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଯୁଦ୍ଧର କ୍ଷୟରେ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ କବଚରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁଅଗ୍ନି ସମାନ ଦାନବକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ସାଠିଟି କର୍ଣ୍ଣ ତୀର ମାରି ଘାୟଲ କଲେ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ସେମାନେ ଭୟାନକ ଦାନବର ଜୀବନ୍ଦାୟି ଅଂଶକୁ ଘାତ କଲେ, ତୀର ଘାତରେ ତାଙ୍କର ଚେତନା ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା। ତେବେ ସେ ଏକ ଅଷ୍ଟପ୍ରହର ଚକ୍ର ଧରି, ତେଲ ମାରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଘାତକ ତାହା ଦ୍ୱାରା ଅଶ୍ୱିନୀମାନଙ୍କ ରଥ ଯୋକୁ କାଟିଦେଲେ। ତାପରେ ସେ ଧନୁଷ ଓ ତୀର ତୁଳି, ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ସମ ଭୟାନକ ତୀର ଦେବ ଚିକିତ୍ସକ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଝଡ଼ି ଦେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଆବୃତ କରିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସେଇ ଦାନବ ତୀରକୁ କାଟିଦେଲେ। ଏହି କୌଶଳ ଦେଖି କାଳନେମି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ତେବେ ସେ ଭୟଙ୍କର ଭାରୀ ଲୋହା ଗଦା ଧରି, ଯମଦଣ୍ଡ ସମ ଭୟାନକ ଏହି ଗଦାକୁ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଘୁଞ୍ଚାଇ, ଅଶ୍ୱିନୀମାନଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ଭୟାନକ ଗଦା ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି...