ଏହି ସମୟରେ, ରଥରୁ ବେଗରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ବୀର, ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଆକାଶରେ ଅଖୋଲା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପରି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତଳୱାର ଉଠାଇ, ଚାରିପାଖରୁ, ପଛ, ତଳ, ଉପର—ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଛିନ୍ଧି ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଅତି କ୍ରୋଧରେ ଠୋଠ ଚାପି ଧରିଥିଲେ, ଭୃକୁଟି ଚମକୁଥିଲା, ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ସେଠାରେ ବିନାଶ ପାଇଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଜ ସେନା ପ୍ରାୟ ନଶ୍ଟ ହେଉଥିବା ଦେଖି, କୁଜମ୍ଭ ଧନଦାଙ୍କୁ ଛାଡି ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଜମ୍ଭ ନିଜ ହୋଷ ଫେରିଆସି, ଧନ-ପତିଙ୍କ ଦୂତମାନେ ହଜାର-ହଜାର ଜଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଧରିଲେ। ଦାନବମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜୀବନ୍ତ ମଣି ଓ ଦେବୀୟ ଯାନ, ରଥ ଦଳବଦ୍ଧ ଭାବେ ଦଳି ନେଲେ। ଧନେଶ୍ୱର ହୋଷରେ ଆସି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରାଗରେ ଲାଲ ହେଲା, ଗରମ ଶ୍ୱାସ ଛାଡିଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ଗରୁଡ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଧନୁରେ ବାଣ ଧରି ଦାନବ ସେନା ଉପରେ ଛାଡିଲେ। ପ୍ରଥମେ ଧନୁରୁ ଧୂଆଁ ଉଠିଲା, ତାପରେ ଅଗ୍ନିର ଅନେକ ଚିଙ୍ଗାରି ତିରିଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଆକାଶକୁ ଚାରିଦିଗରେ ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳାରେ ଦହିଦେଲା, ଏବଂ ଧୀରେ ଧୀରେ ଏହା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କଲା। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ହେଲା, ରୂପ ହୀନ ହେଲା; ଆକାଶରେ ତୁମ ଦୀପ୍ତି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଦେଖାଗଲା। ଏହା ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ କୁଜମ୍ଭ ପଦେ ପଦେ ଧନଦାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଧନ-ପତି ଭୟାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ପଳାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପଳାଇବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ମଣିମାଳିତ ମୁକୁଟ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲା, ସୂର୍ୟର ଚକ୍ର ପୃଥିବୀରେ ଝରିପଡିବା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ଶୂରବୀର ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ନିଜ ନାୟକ ପଳାଇଗଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁକୁଟ ପାଖରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରାଣ ଦେବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। ଏପରି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯକ୍ଷମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ମୁକୁଟକୁ ଘେରି ଦଢ଼ ଭାବେ ଦଁଡାଇ ରହିଲେ। ଧନ-ପତିଙ୍କ ଦୂତ, ଗର୍ବିତ ଏବଂ ଧନୀ ନାୟକମାନେ ଏଠାରେ ଦଁଡାଇ ଥିଲେ; ଏହା ଦେଖି, କୁଜମ୍ଭ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଭୂଷୁଣ୍ଡି ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ପାହାଡ଼ ପରି ଭାରୀ, ମୁକୁଟ ରକ୍ଷାକାରୀ ଯକ୍ଷମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ। ସେମାନେ ଚାରିଦିଗରେ ଉଡ଼ିଗଲେ, ଦାନବ ମୁକୁଟକୁ ନିଜ ରଥରେ ରଖିଲେ; ଧନ-ପତିଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ବିଜୟୀ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଧନ, ମଣି, ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ଜୀବମାନେ ନେଇ, ଦାନବ ଜମ୍ଭ, ଦୈତ୍ୟ ରାଜମାନଙ୍କ ସିଂହ, ନିଜ ସେନା ସହ ଚାଲିଗଲେ; ଧନ-ପତି ବିଗଢ଼ା ଚୂଡ଼ା, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଏହା ପରେ, କୁଜମ୍ଭ ସହ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ରାତିର ଚର ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଏବଂ ରାକ୍ଷସ ରାଜା, ନିଜ ଅପରାଜିତ କଳା ମାୟା ଉପରେ ଭରସା କରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେ ଦୈତ୍ୟାଧିପତିଙ୍କୁ ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଦେଲେ; ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଓ ସେନା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ରହିଲା ନାହିଁ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଏକ ପଦକ୍ଷେପ ମଧ୍ୟ ଚାଲିପାରିଲେ ନାହିଁ; ତାଲେ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷାରେ ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଚୁର୍ଣ୍ଣିଭୂତ ହେଲା। ଏହି ସେନାର ମୌଣ୍ଟମାନେ ଘନ ଧୂଆଁ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ବିନାଶ ପାଇଲେ, ଏବଂ କୁଜମ୍ଭର ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଦୈତ୍ୟରାଜ ମହିଷ, ପ୍ରଳୟ ମେଘ ପରି କଳା, ସବିତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ, ଯାହା ଅନେକ ଉଲ୍କାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଅସ୍ତ୍ର ବିସ୍ତାରିତ ହେବା ସହିତ, ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହେଲା। ତାପରେ ଚିଙ୍ଗାରି ଚିହ୍ନିତ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କଲା, ଶରତ ଋତୁର ପ୍ରସ୍ତର ଝିଲିକା ଲାଗି ଖିଲିଥିବା ଲାଲ ପଦ୍ମ ଦଳି ଥିବା ହ୍ରଦ ପରି। ଅନ୍ଧକାର ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ଦୈତ୍ୟପତିମାନେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ଏବଂ ତୀବ୍ର ଇଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କର ସେନା ସହ ଦେବତାମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଦ୍ଭୁତ କୌଶଳ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। କ୍ରୋଧରେ, ସେମାନେ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ, ସର୍ପାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି, ଭୟଙ୍କର ଧନୁ-ବାଣ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। କୁଜମ୍ଭ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ସେନା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଏଠିକୁ ଦେଖି, ରାକ୍ଷସ ରାଜା— ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା, ଭୟଙ୍କର ନାଗ ପରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ; ଧନୁ ଉଠାଇ, ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ଛାଡିବା ଦୃଶ୍ୟ କେହି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ନିଜ ଚିନ୍ତାପ୍ରବଳ ଗତିର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଅଗଣିତ ବାଣକୁ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଏକ ତୀବ୍ର, ଶୋଭାବନ୍ତ ଶର ଦ୍ୱାରା ଅମରମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପତାକାକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏକ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କ ରଥଚାଳକକୁ ତଳେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ; କୁଜମ୍ଭଙ୍କ ଏହି କୌଶଳ ଦେଖି, ରାକ୍ଷସ ରାଜା— ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରାଗରେ ଲାଲ ହେଲା, ଦାନବ ରଥରୁ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଶୀଘ୍ର ଏକ ତଳୱାର ଉଠାଇଲେ, ଯାହା ଶରତ ଆକାଶ ପରି ସ୍ଫଟିକ ଥିଲା। ଦଶଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଣ୍ଡି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଢାଳ ନେଇ, ଦୈତ୍ୟ ଭୟାନକ ଶକ୍ତିରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ରାକ୍ଷସ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଆଘାତ କଲେ; ଏହି ଆଘାତରେ ସେ ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ, ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲା। ଦାନବ ଏକ ସ୍ଥିର ପାହାଡ଼ ପରି ନିର୍ମମ ଭାବେ ଦଁଡାଇ ରହିଲେ; କିଛି ସମୟ ପରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟପତି ନିଜ ହୋଷ ଫେରିଆସିଲେ। ଏହାପରେ, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରଥ ଚଢ଼ି ନିରୃତିଙ୍କୁ ବାମ ହାତରେ ଚୁଲି ଧରି ତାଙ୍କୁ ଦଳି ଧରିଲେ, ଦୈତ୍ୟ ତାଙ୍କର ଗୋଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଚାପି ଧରିଥିଲେ। ଏହି କ୍ରୋଧରେ, ସେ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡ କାଟିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; କିନ୍ତୁ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଜଳର ଦେବତା ବରୁଣ ଶୀଘ୍ର ଆସି— ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କ ଦୁଇ ହାତକୁ ପାଶ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଦେଲେ; ଏପରି ଭାବେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହେଇଗଲା।