ଧନର ଦେବତା ଧନଦା ଦେଖିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆସୁଥିବା ବାଣ ବୃଷ୍ଟି କୌଣସି ଫଳ ଦେଉନାହିଁ। ତେଣୁ ସେ ସୁନାର ଘଣ୍ଟି ଲାଗିଥିବା ଏକ ଅପରାଜିତ ଶୂଳ ଉଠାଇଲେ। ତାଙ୍କ ରତ୍ନ ମୁଦ୍ରିକାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭୁଜାରେ ଶୂଳ ଧରି, ତାହାକୁ କୁଜମ୍ଭଙ୍କ ଉପରେ ବେଗରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେଇ ଶୂଳ କୁଜମ୍ଭଙ୍କ ହୃଦୟକୁ କ୍ରୂରତାରେ ଛିନ୍ଦିଦେଲା, ଯେପରି ଭାଗ୍ୟ ଦୁର୍ବଳ ଲୋକଙ୍କୁ ଧନ ଲାଗି ଅନ୍ତ କରେ। ଶୂଳ ହୃଦୟ ଭେଦି ଭୂମିରେ ପହଁଚିଲା; କିଛି ଖଣ୍ଡ ପରେ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଦାନବ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ। ତେବେ, ଦାନବ ଏକ ଦୀର୍ଘ ଭାଲା ଉଠାଇଲେ, ଯାହାର ଶିର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଥରରେ ତିଆରି। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ଧନଦାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟରେ ଘାତ କଲେ। ତା’ପରେ, ଦୁଷ୍ଟ କୁଜମ୍ଭ କଥାରେ ମଧ୍ୟ ଧନଦାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ବେଦନା ଦେଲେ, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଉତ୍ତମଙ୍କୁ ଆଘାତ କରେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଘାତରେ ଧନେଶ ଅଚେତନ ହୋଇ, ରଥରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପତାକା ପରି। ଧନେଶଙ୍କୁ ଏପରି ଦୃଶ୍ୟରେ ଦେଖି, ରାତିର ଦେବତା ନିରୃତି ତାଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଓ ରାତିଚର ସେନା ସହ ବଢ଼ିଆସିଲେ। ସେ ବେଗରେ କୁଜମ୍ଭଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଦେଖି, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ ଦେବାକୁ ଆଦେଶ କଲେ। ଏହି ଭୟାନକ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବାଣରେ ସଜିଥିବା ସେନାକୁ ଦେଖି, ସେ ରଥରୁ ଝପଟି ଉତ୍ତରିଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ଓ ଅଳଙ୍କାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ତଳୱାର ତାରା ଖୋଲିନଥିବା କମଳ ପରି ଜଗମଗ କରୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା, ସେ ସତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମୁହଁ ସବୁଦିଗରେ—ପଛ, ତଳ, ଉପର, ଦାହାଣି—କାଟିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ମୁଁହ ରୋଷରେ ଭିନ୍ନ, ଭୌହ ଭୂକୁଟି ହୋଇଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ରାଗରେ ରକ୍ତିମ; ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନୋ କଟିଦେଲେ। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, କୁଜମ୍ଭ ତାଙ୍କ ସେନା ପ୍ରାୟ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ଧନଦାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଜମ୍ଭ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରୁ ହୁଁଶ ଆସି, ଧନଦାଙ୍କ ସେବକମାନୋ ଜୀବନ୍ତ ଧରି ହଜାରେ ହଜାରେ ଦୌରି ଦେଲେ। ଦାନବମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମୂର୍ତ୍ତିମାନ ରତ୍ନ, ଦେବ ଯାନ, ଓ ହଜାରେ ହଜାରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ରଥ ଦଲିଲେ। ଧନେଶ ପୁନଃ ସ୍ଥିର ହୋଇ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦୀର୍ଘ ତପ୍ତ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରାଗରେ ରକ୍ତିମ ହେଲା। ସେ ଦିବ୍ୟ ଗରୁଡ଼ାସ୍ତ୍ର ଧ୍ୟାନ କରି, ବାଣ ଧନୁରେ ଧରି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ବାଣ ଦାନବ ସେନା ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ପ୍ରଥମେ, ଧନୁରୁ ଧୂଆଁ ବାହାରିଲା; ତା’ପରେ ଅଗ୍ନିର ଅନେକ ତୀବ୍ର ଚିଙ୍ଗାରି ନିସ୍କୃତି ହେଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଆକାଶକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅଗ୍ନିଜ୍ୱାଳାରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କରିଦେଲା; ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ଏହା ଅନେକ ରୂପରେ ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅନାକାର ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଗଲା; ପରେ ଆକାଶରେ ତୁମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ପବିତ୍ର ଭାବେ ଦେଖାଦେଲା। ଏହି ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ କୁଜମ୍ଭ ପଦେ ପଦେ ଗର୍ଜନା କରି ଧନଦାଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦାନବ ସିଧାସଳଖ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଧନର ଦେବତା ଭୟରେ ପଳାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପଳାଇବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ରତ୍ନ ଖচিত ମୁକୁଟ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ର ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଯାଏ। ତାଙ୍କ ମହାନ ନାୟକ ପଳାଇଯିବା ଦେଖି, ଉଚ୍ଚଜନ୍ମ ଓ ବୀର ଯକ୍ଷମାନେ ମୁକୁଟ ପୂର୍ବରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିମରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେମାନେ ଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଧରି ମୁକୁଟକୁ ଘେରି ରହିଲେ। ଧନର ଦେବତାଙ୍କ ଗର୍ବିତ ଓ ଧନୀ ସେବକମାନେ ଏଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁଜମ୍ଭ ରୋଷରେ ଭରିଗଲେ। ସେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଭୂଷୁଣ୍ଡି ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ମୁକୁଟର ରାତିଚର ରକ୍ଷକମାନୋ କୁଚଳିଦେଲେ। ସେମାନୋକୁ ଚିତ୍ରିଭିନ୍ନ କରି, ଦାନବ ମୁକୁଟ ନିଜ ରଥରେ ରଖିଲେ; ଧନର ଦେବତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଧିକୃତ କରି, ଦେବତାମାନୋ ଶତ୍ରୁ ଜୟ ପାଇଲେ। ସମସ୍ତ ଧନ, ରତ୍ନ, ମୂର୍ତ୍ତିମାନ ଧନ ଓ ପ୍ରାଣୀମାନୋକୁ ନେଇ, ଦାନବ ଜମ୍ଭ, ଦୈତ୍ୟମହାରାଜ ଶିଖର, ତାଙ୍କ ସେନା ସହ ବିଜୟ ଉଲ୍ଲାସରେ ଚାଲିଗଲେ; ଧନର ଦେବତା ବିକଳ ଚୂଡ଼ା ଖୋଲି ଦେବତା ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପରେ, କୁଜମ୍ଭ ଏବଂ ରାତିଚରଙ୍କ ପୁତ୍ର ମିଶି, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ନିଜ ଅପରାଜିତ ମାୟାରେ ଭରସା କରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଲାଗିଗଲେ। ସେ ଦୈତ୍ୟନାୟକଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଦେଲେ; ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଓ ସେନା କାମ କରିଲାନି। ସେଠାରେ, ସେମାନେ ଏକ ପାଦ ଚାଲିପାରିଲେନି; ତା'ପରେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରର ବୃଷ୍ଟିରେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମହାସେନା ଅନ୍ଧକାରରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲା; ଦୈତ୍ୟମାନେ ମରିବା ଲାଗିଲେ, କୁଜମ୍ଭଙ୍କ ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲା। ତେବେ, ଦୈତ୍ୟ ରାଜା ମହିଷ, ପ୍ରଳୟ ମେଘ ଭଳି କଳା, ସବିତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା ଉଲ୍କାମାଳାରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ଦହନ୍ତ ସବିତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ବିକାଶ ପାଇ, ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହେଲା। ତା’ପରେ ଚିଙ୍ଗାରି ଚିହ୍ନିତ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଲା, ଯେପରି ଶରତ ଋତୁର ସ୍ପଷ୍ଟ ହ୍ରଦ ରକ୍ତକମଳରେ ଭରିଯାଏ। ଅନ୍ଧକାର ଶମିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଦୈତ୍ୟ ନାୟକମାନେ ପୁନଃ ଦୃଷ୍ଟି ଲାଭ କଲେ ଓ ତାଙ୍କ ସେନା ସହ ଦେବତାମାନୋ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। କ୍ରୋଧରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଓ ସର୍ପାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି, ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ ଓ ବିଷାକ୍ତ ସର ଧରିଲେ। କୁଜମ୍ଭ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ସେନା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ତାଙ୍କ ସହ ଅନୁୟାୟୀମାନୋ ଆଗେଇ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ରାକ୍ଷସ ରାଜା...