ଧନର ଠାକୁର କୁବେର, ପଦେ ଓ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଭୟଙ୍କର ଏକ ଗଦା ଧରିଥିଲେ—ଏହି ଗଦା ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ମହାସମରରେ ସଂହାର କରିଥାଏ। ଏହା ଅସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅପରାଜେୟ, ବର୍ଷକାଳ ଧରି ପୂଜିତ, ଶରୀର ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ଗଦା ଶୁଦ୍ଧ, ଲୋହାରେ ତିଆରି, ଭାରି, ଅବିଫଳ, ସୁନାର ତାଳରେ ଅଳଙ୍କୃତ। କ୍ରୁଧ୍ଧ କୁବେର ଏହି ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଜମ୍ଭା ରାକ୍ଷସଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ଗଦା ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଯାହା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ମାଳା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଜମ୍ଭା ଏହାକୁ ଅଟକାଇବା ପାଇଁ ଏକ ବର୍ଷା ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ—ଚକ୍ର, ଖପର, ବଣ୍ଡି ଓ ପଟିଶ ଭଳି ଶସ୍ତ୍ର, ସୁନା ଚୂଡ଼ା ଥିବା ଭୁଜା ଦ୍ୱାରା ଶୂରବୀର ଭାବେ ଛାଡ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେଇ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଷ୍ଫଳ କରି, ତା ଉପରେ ଗଦା ବଡ଼ ଉଲ୍କା ପରି ଚମକି ଜମ୍ଭାଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଏହି ଭୟାନକ ଆଘାତରେ ଜମ୍ଭା ରଥର ଚକା ଉପରେ ଢଳିପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ଝରିପଡ଼ିଲା, ଅଚେତନ ହେଇଗଲେ। ଜମ୍ଭାଙ୍କୁ ମୃତ ଭାବି, କୁଜମ୍ଭା ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କରି, କୁବେରଙ୍କ କଥାରେ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କୁବେରଙ୍କ ୟକ୍ଷ ସେନାପତିଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ତୀରର ଜାଲ ବିଛାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତୀର ଜାଲ କୁ ଧାରାଳ କୃଷ୍ଣାନୁ ତୀର ଦ୍ୱାରା କୁଟିଦେଲେ। ତାପରେ ବଳବାନ କୁବେର ତାଙ୍କୁ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ, ଏହି ତୀର ବର୍ଷାକୁ ଦାନବ ତିକ୍ତ ତୀର ଦ୍ୱାରା କୁଟିଦେଲେ। ଏହି ତୀର ବର୍ଷା ନିଷ୍ଫଳ ହେବାକୁ ଦେଖି, କୁବେର ଏକ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଳ ଧରିଥିଲେ, ଯାହା ସୁନାର ଘଣ୍ଟିରେ ଶୋଭିତ। ରତ୍ନ ଚୂଡ଼ାର ତେଜରେ ଚମକୁଥିବା ଭୁଜା ଦ୍ୱାରା ସେ ଏହାକୁ ଉଠାଇ, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ କୁଜମ୍ଭାଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ଶୁଳ କୁଜମ୍ଭାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଦୟାହୀନ ଭାବେ ଭେଦିଦେଲା, ଯେପରି ଦୁର୍ବଳ ଲୋକ ଧନଲୋଭରେ ନଶ୍ୱର ହୁଏ। ଶୁଳ ହୃଦୟ ଭେଦି ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁଲା; କିଛି ଖଣ୍ଡ ପରେ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଦାନବ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ। ତାପରେ ଦାନବ ଏକ ଦୀର୍ଘ ଭାଲା ଧରି, ତାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଥର ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଧନଦାଙ୍କ ଛାତିକୁ ଘାତ କଲେ। ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ଶସ୍ତ୍ର ସମାନ ଚୋଟିଆ କଥା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମିକ ଧନଦାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଘାଉ କଲେ, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରେ। ଏହି ଭାଲା ଆଘାତରେ ଧନେଶ ଅଚେତନ ହୋଇ, ରଥ ତଳରେ ଭାଙ୍ଗି ଯିବା ପତାକା ପରି ଢଳିପଡ଼ିଲେ। ଧନେଶଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ଦେଖି, ନୀରୃତି—ଖଡ଼ଗଧାରୀ ଦେବତା, ନିଶାଚର ସେନା ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ୍ୟ ପ୍ରତାପଶାଳୀ କୁଜମ୍ଭାଙ୍କୁ ଦୃତ ଗତିରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ରାକ୍ଷସ ରାଜା କୁଜମ୍ଭାଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଶସ୍ତ୍ର ଓ ତୀରରେ ଭରିଆ ଏହି ସେନାକୁ ଦେଖି, ସେ ରଥରୁ ଦ୍ରୁତ ଲାଫ ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଅଳଙ୍କାରର ତେଜରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଚମକୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଖଡ଼ଗ ଆକାଶରେ ଅଖୋଲା ପଦ୍ମ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସେ ଚାରିପାଖରେ, ପଛେ, ତଳେ, ଉପରେ ଶତ୍ରୁମୁଖ କାଟିଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କଲେ। ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଠୋଠ ଚାପିଥିଲା, ଭୃକୁଟି ଚଢ଼ିଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତାବ୍ଲି, ଭୟଙ୍କର ରୋଷରେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ସମରେ କାଟିଦେଲେ। ତା’ପରେ ନିଜ ସେନା ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବା ଦେଖି, କୁଜମ୍ଭା ଧନଦାକୁ ଛାଡ଼ି ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅଚେତନ ଥିବା ଜମ୍ଭା ଶୁଧି ପାଇ, ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ ସେବକମାନଙ୍କୁ ଜୀବନ୍ତ ଧରି, ହଜାରେ ହଜାରେ ଦଳା ଦେଲେ। ଦାନବମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଜୀବନ୍ତ ରତ୍ନ, ଦିବ୍ୟ ଯାନ ଓ ରଥ ହଜାରେ ହଜାର ଦଳି ନେଲେ। ଧନେଶ ଶୁଧି ପାଇ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦୀର୍ଘ ଉଷ୍ଣ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତାବ୍ଲି ଥିଲା। ସେ ଦିବ୍ୟ ଗରୁଡ଼ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଧନୁରେ ତୀର ଧରି, ଶତ୍ରୁବିନାଶୀ ଏହି ତୀର ଦାନବ ସେନାରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କ ଧନୁରୁ ଧୂମ୍ର ମେଘ ବାହାରିଲା; ତା’ପରେ ଅନେକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଚିଙ୍ଗାରି ଲାଗିଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଆକାଶକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଦେଲା; ଧୀରେ ଧୀରେ ଏହା ଅନେକ ଆକୃତିର ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତି ହେଲା। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନାକାର ହେଲା, ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଗଲା; ତା’ପରେ ଆକାଶରେ ତୁମ ତେଜ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ଦେଖାଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ବଳଶାଳୀ ଦାନବ କୁଜମ୍ଭା ପଦେ ଧନଦାଙ୍କ ଉପରେ ଗର୍ଜନା କରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦାନବ ସିଧାସଳଖ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଧନର ଠାକୁର ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପଳାଇବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ରତ୍ନ ମୁକୁଟ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ର ଆକାଶରୁ ଝରିପଡ଼ିଲା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ମହାନ ଠାକୁର ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛୁଆଁଟିବାକୁ ଦେଖି, ଶୂରବୀର, ଉଚ୍ଚଜନ୍ମ ୟକ୍ଷମାନେ, ମୁକୁଟ ଆଗରେ ଯୁଦ୍ଧ କରି ମରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଧରି, ଯୁଦ୍ଧେ ଉତ୍ସୁକ ୟକ୍ଷମାନେ ମୁକୁଟକୁ ଘେରି ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ ଗର୍ବିତ ଓ ଧନୀ ସେବକମାନେ ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ; ଏହା ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଭୁଶୁଣ୍ଡି ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ପାହାଡ଼ ପରି ଭାରି, ମୁକୁଟ ରକ୍ଷକ ବିରାଟ ବିରମାନେକୁ ଚୁର୍ମାର କରିଦେଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଚିଛିଣି ଦେଇ, ଦାନବ ମୁକୁଟକୁ ନିଜ ରଥରେ ରଖିଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଧନର ଠାକୁରକୁ ହରାଇ, ଦେବମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଜୟଲାଭ କଲେ। ସମସ୍ତ ଧନ, ରତ୍ନ, ଜୀବନ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ନେଇ, ଦାନବ ରାଜା ଜମ୍ଭା ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଚାଲିଗଲେ; ଧନର ଠାକୁର କୁବେର ଅଳାଗ ପଡ଼ି, ମୁଣ୍ଡ ଖୋଲାଇ, ଦେବ ଠାକୁରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୁଃଖିତ ଭାବେ ଗଲେ।