ଧନର ଠାକୁର ଭଳି ଦୃଢ଼ ଆଘାତରେ ବିସ୍ମୟ ଓ ବିଭ୍ରାନ୍ତିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, କିନ୍ତୁ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ ଆତ୍ମବଳ ସଂଗ୍ରହ କରି, ସେ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ ଉଠାଇଲେ। ତାପରେ, ଧନର ଠାକୁର ହଜାର ହଜାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତ, ଆକାଶ, ମଧ୍ୟଭୂମି, ପୃଥିବୀ ଓ ଦାନବ ସେନାକୁ ଆଛାଦିତ କରିଦେଲା। ସେଠିଏ, ଏହି ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଛାଡ଼ି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳକୁ ଢାକିଦେଲେ; କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଜମ୍ଭ ଏହି ପ୍ରତ୍ୟେକ ବାଣକୁ ଅନେକ ବାଣ ଦ୍ୱାରା କଟିଦେଲେ। ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ ମହାପ୍ରଭାବରେ ଏହି ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ତୀବ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟରେ କାଟିଦେଲେ; ତେବେ, ଦାନବ ରାଜାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଧନର ଠାକୁର, ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବାଣ ବର୍ଷାରେ ଛିଟିଯାଇଦେଲେ। ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ ଏହି କୁକର୍ମ ଦେଖି, ଦାନବ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଲୋହା ଗଦା ନେଇ, ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ ଯକ୍ଷ ସେବକମାନଙ୍କୁ ହଜାର ହଜାର ମାରିଦେଲେ। ଦାନବଙ୍କ ଆଘାତରେ ଯକ୍ଷମାନେ ଚିତ୍କାର କରି, ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ ରଥକୁ ଘେରି ନେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଖି, ଧନର ଠାକୁର ଏକ ଭୟଙ୍କର ବାଣ ନେଇ, ତାହାରେ ହଜାର ହଜାର ଦାନବକୁ ମାରିଦେଲେ। ଦାନବମାନେ ହ୍ରାସ ପାଉଥିବାବେଳେ, ଦାନବ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ଉପଯୋଗୀ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଟାର ନେଇଲେ, ଯାହା ଦାନବ ଦ୍ୱେଷୀଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ଏହି କୁଟାର ଦ୍ୱାରା, ଦାନବ ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ ମହାରଥକୁ ଶତାଧିକ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ମୂଷା କମଳା ଚିରିଦେଏ। ଧନର ଠାକୁର ରଥ ଓ ପଦେ ଦୁଇଥିରେ ଥିବାବେଳେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ନେଇଲେ, ଯାହା ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅହଂକାରୀ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରେ। ଏହି ଗଦା କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ, ବର୍ଷାବର୍ଷ ଆଦରିତ, ବିଭିନ୍ନ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ଦିବ୍ୟ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ଶୁଦ୍ଧ, ଲୋହାର, ଭାରୀ, ଅଚ୍ୟୁତ, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ। ରୁଷ୍ଟ ଧନର ଠାକୁର ଏହି ଗଦାକୁ ଜମ୍ଭଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ଗଦା ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଯାହା ମେଘମାଳା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଦାନବ ଏକ ବିପୁଳ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରି, ଗଦାକୁ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଚକ୍ର, ଖପର, ଶୂଳ, ଭୁଶୁଣ୍ଡୀ, ପଟ୍ଟିଶ ଓ ସୁନାର କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ଭୟଙ୍କର ଶୂରବୀର ହାତ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରି, ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଦାନବଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ ବିଶାଳ ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ଚମକୁଥାଏ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ ଦାନବ ରଥର ଚକ ପାଖରେ ଲୁହେଇ ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ରକ୍ତ ଧାରା ବହିବାରେ ସେ ଅଚେତନ ହେଇଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ ଉକ୍ତିରେ କୁଜମ୍ଭ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରି ବହୁତ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ ବିରୋଧରେ ବାଣର ଜାଲ ବନାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଜାଲକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ବାଣ ଦ୍ୱାରା କଟିଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯକ୍ଷପତି ତାଙ୍କ ଉପରେ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ, ଦାନବ ସେ ବାଣମାଳାକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା କଟିଦେଲେ। ଏହି ବାଣ ବର୍ଷା ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇଯିବା ଦେଖି, ଧନର ଠାକୁର ଅପରାଜୟ, ସୁନାର ଘଣ୍ଟି ଲାଗିଥିବା ଏକ ଶକ୍ତି ଉଠାଇଲେ। ରତ୍ନ ର୍ବାନ୍ଦ ର ଚମକୁଥିବା ହାତରେ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ କୁଜମ୍ଭଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ଶକ୍ତି କୁଜମ୍ଭଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଭେଦିଦେଲା, ଯେପରି ଦୁର୍ବଳ ଲୋଭୀକୁ ଭାଗ୍ୟ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବେ ଆଘାତ କରେ। ଏହି ଶକ୍ତି ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଭେଦି ପୃଥିବୀକୁ ବେସିଗଲା; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଦାନବ ଅସ୍ଥିର ହେଇପଡ଼ିଲେ। ତାପରେ, ଦାନବ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଥର ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଦୀର୍ଘ ଦଣ୍ଡ ନେଇ, ତାହାରେ ଧନଦାଙ୍କ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଅସ୍ତ୍ର ସମ ଚିରଣ ଶବ୍ଦରେ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଧନଦାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଉତ୍ତମଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରେ। ଏହି ଦଣ୍ଡ ଆଘାତରେ ଧନେଶ ଅଚେତନ ହୋଇ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପତାକା ପରି ରଥ ମଞ୍ଚରେ ଲୁହେଇ ପଡ଼ିଲେ। ଧନେଶଙ୍କୁ ଏପରି ଦୁର୍ବଳ ଦେଖି, ମନୁଷ୍ୟର ଠାକୁର ନିରୃତି, ତଳୱାରଧାରୀ ଦେବତା, ରାତିର ସେନା ସହ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେ ବହୁତ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବରେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପୀ କୁଜମ୍ଭଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଏବଂ ରାକ୍ଷସପତି କୁଜମ୍ଭଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଆଦେଶ ଦେଲେ, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବାଣ ଧାରଣ କରିଥିବା ସେନାକୁ ଆଦେଶିତ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କ ରଥରୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଝାପି ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଅଳଙ୍କାର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲେ, ଏବଂ ତଳୱାର ଆକାଶରେ ଅଖୋଲା ପଦ୍ମ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା, ସେ ଚାରିପାଖରେ, ପଛେ, ତଳେ, ଉପରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ରୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ଅଠି ଅଠି, ଭୃକୁଟି ଚମକାଉଥିବା, ରକ୍ତବିନ୍ନ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସେ ଦାନବମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଲଟିଦେଲେ। ଏହିପରି ତାଙ୍କ ସେନା ପ୍ରାୟ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବା ଦେଖି, କୁଜମ୍ଭ ଧନଦାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ରାକ୍ଷସ ପତିଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏପରି ବେଳେ, ଜମ୍ଭ ସ୍ୱଚେତନ ହୋଇ, ଧନର ଠାକୁରଙ୍କ ସେବକମାନଙ୍କୁ ଜୀବନ୍ତ ଧରି, ହଜାର ହଜାର ଜଣକୁ ରଶିରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଦାନବମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଦେହଧାରୀ ରତ୍ନ, ଦିବ୍ୟ ଯାନ ଓ ହଜାର ହଜାର ଉଡ଼ୁଥିବା ରଥକୁ ଅପହରଣ କଲେ। ଧନେଶ ସ୍ୱଚେତନ ହୋଇ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦୀର୍ଘ ତାପସ୍ୱ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ରୁଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କ ଆଖି ଲାଲ୍ ହେଲା। ଦିବ୍ୟ ଗରୁଡ଼ାସ୍ତ୍ରରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଧନୁରେ ବାଣ ଚଢ଼ାଇ, ଏହି ଶତ୍ରୁ ନଶ୍ଟକାରୀ ବାଣ ଦାନବ ସେନାରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କ ଧନୁରୁ ଧୁଆଁର ମେଘ ବାହାରିଲା; ତାପରେ ଅସଂଖ୍ୟ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ଚିଙ୍ଗାରି ବିକୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଚାରିପାଖରେ ଆକାଶକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଦେଲା; ଏବଂ ଦୀରେ-ଦୀରେ, ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଅନେକ ରୂପରେ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିରେ ପରିଣତ ହେଲା।