ଯମଙ୍କୁ ଅଚେତନ ଦେଖି, ଦେମନ୍ଟି ତାଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଲେ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ବିଜୟ ଲାଭ କରି, ଏକ ଭୟାନକ ରୋର୍ କରିଲେ। ସେ ନିଜ ସେନା ଉପରେ ଯାଇ, ପର୍ବତ ପରି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ି ଆସିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଧନାଦ, ଧନର ମହାପତି, ତାଙ୍କୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଅଂଶରେ ବିଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଅଗ୍ରଶରୀ ତୀରରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦିଗ୍ଗୁଡିକ ଅଟୁଆଗଲା, ଦେମନ୍ର ସେନା ବିନାଶ ହେଲା; ଏବେ ଧନାଦ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଜମ୍ଭ ଦେମନ୍ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ଜମ୍ଭଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଏକ ହଜାର ଅଗ୍ନିପରି ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ କରିଲେ, ତାଙ୍କର ସାରଥିକୁ ଏକ ଶତ ତୀରରେ ଘାୟଳ କଲେ, ତାଙ୍କର ଧ୍ୱଜକୁ ଦଶ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ଜମ୍ଭଙ୍କର ହାତକୁ ପଚାତ୍ତି ତୀର, ଧନୁକୁ ଦଶ ତୀରରେ ମୟୂର ପିଞ୍ଜ, ତେଲ ଲଗାଯାଇଥିବା ନିକ୍ଷିପ୍ତ ତୀରରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ଦେମନ୍ର ସିଂହକୁ ଏକ ତୀରରେ, ଜମ୍ଭଙ୍କୁ ଦଶ ତୀରରେ ଘାୟଳ କଲେ; ଜମ୍ଭ ଏହି ଅତି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କୌଶଳ ଦେଖି, ଭୟ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଦୃଢ଼ କରିଲେ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଜୀବନାଂଶରେ ବିଦ୍ଧ କରୁଥିବା ତୀର ନେଲେ। ଜମ୍ଭ, ଧନୁକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଧନାଦଙ୍କର ଛାତିକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ସାରଥିକୁ ଏକ ଦୃଢ଼ ତୀରରେ ହୃଦୟରେ ଘାୟଳ କଲେ, ଧନୁର ତାରକୁ ଏକ ତେଲ ଲଗାଯାଇଥିବା ତୀରରେ କାଟିଦେଲେ। ପ୍ରବଳ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଧନାଦଙ୍କର ଛାତିକୁ ଦଶ ତୀରରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଏକ କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହି ଘାୟଳତାରେ ଧନାଦ ଗଭୀର ବିମୂଢ଼ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଆତ୍ମସ୍ଥିରତା ପୁନର୍ଦ୍ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ଧନୁକୁ ଟାଣିଲେ। ଧନାଦ ହଜାର ହଜାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଦିଗ୍ଗୁଡିକ, ଆକାଶ, ମଧ୍ୟ ଦିଗ, ଭୂମି ଏବଂ ଦେମନ୍ର ସେନାକୁ ଆବୃତ କଲେ। ସେ ତୀରଗୁଡିକୁ ବେଗରେ ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ତ କଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦିଅ ଆବୃତ ହେଲା; ଜମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ତୀରକୁ ଅନେକ ତୀରରେ କାଟିଦେଲେ। ଧନାଦଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିଶେଷରେ ଏହି ତୀରଗୁଡିକୁ ବେଗରେ କାଟିଦେଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଧନାଦ, ଦେମନ୍ର ରାଜାଙ୍କ କୃତ୍ୟରେ ରୁଷ୍ଟ, ତୀରର ବର୍ଷାରେ ସେନାଗୁଡିକୁ ବିକିରଣ କଲେ। ଏହି କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଦେମନ୍ ଏକ ଭୟାନକ ଲୋହା ଗଦା ନେଲେ, ସୁନାରେ ଭୂଷିତ, ଏବଂ ଯକ୍ଷମାନେ ଧନାଦଙ୍କର ସେନାକୁ ହଜାର ହଜାର ମୃତ୍ୟୁ ଦେଲେ। ଦେମନ୍ ତାଙ୍କୁ ମାରୁଥିବା ବେଳେ, ଯକ୍ଷମାନେ ଧନାଦଙ୍କର ରଥକୁ ଘେରି ଭୟାନକ ଚିତ୍କାର କରିଲେ। ସେମାନେ ଅତ୍ୟାଚାରିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଧନାଦ ଏକ ଭୟାନକ ବୃଶୁଣ୍ଡୀ ନେଲେ ଏବଂ ତାହାରେ ହଜାର ଦେମନ୍କୁ ମାରିଦେଲେ। ଦେମନ୍ମାନେ ହ୍ରାସ ପାଉଥିବା ବେଳେ, ଦେମନ୍ କ୍ରୋଧରେ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ କୁଟାର ନେଲେ, ଦେମନ୍ଦ୍ୱେଷୀଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଟାରରେ ଧନାଦଙ୍କର ବଡ଼ ରଥକୁ ଶତ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ କାଟିଦେଲେ, ଯେପରି ଧୂସର କପଡ଼କୁ ଉନ୍ଦୁ କାଟିଦେଇଥାଏ। ଧନାଦ, ରଥ ଏବଂ ପଦେ, ଏକ ଭୟାନକ ଗଦା ନେଲେ, ଏହି ଗଦା ଅଭିମାନୀ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ନଶ୍ଟ କରେ। ଏହି ଗଦା ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଅପରାଜିତ, ବର୍ଷାବର୍ଷ ଆଦରିତ, ବିଭିନ୍ନ ଚନ୍ଦନରେ ଲିପ୍ତ, ଦିବ୍ୟ ଫୁଲରେ ଭୂଷିତ। ଶୁଦ୍ଧ, ଲୋହାରେ ତିଆରି, ଭାରି, ଅପରାଜିତ, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ—କ୍ରୋଧିତ ଧନାଦ ଏହି ଗଦାକୁ ଜମ୍ଭଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ତ କଲେ। ଏହି ଗଦା ଆସୁଥିବା ବେଳେ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ଝୁପୁଡ଼ି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦେମନ୍ ଅସ୍ତ୍ରର ବର୍ଷା କରି ଗଦାକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଚକ୍ର, ଖପର, ବୃଶୁଣ୍ଡୀ, ପଟିଶ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷିତ ବାହୁରେ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର—ସେ ଭୟଙ୍କର ସାହସ ଦେଖାଇଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅକ୍ଷମ କରି, ଭୟାନକ ଗଦା ଦେମନ୍ର ଛାତିରେ ପଡ଼ିଲା, ପର୍ବତ ଗୁହାରେ ବଡ଼ ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ପରି ଚମକିଲା। ଏହି ଗଦାରେ ଦେମନ୍ ଭୟାନକ ଭାବରେ ରଥର ନାବି ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ରକ୍ତ ଧାରା ବହିଲା ଏବଂ ସେ ଅଚେତନ ହେଲେ। ଜମ୍ଭ ମୃତ୍ୟୁ ହେଇଛି ଭାବି, କୁଜମ୍ଭ ଭୟାନକ ରୋର୍ କରି, ଧନାଦଙ୍କର ଉକ୍ତିରେ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଧନାଦଙ୍କୁ ଆବୃତ କରି ତୀରର ଜାଲ ବିଛାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଜାଲକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅର୍ଦ୍ଧ-ଚନ୍ଦ୍ର ତୀରରେ କାଟିଦେଲା। ଏହାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯକ୍ଷପତି ତୀରର ବର୍ଷା କରିଲେ, ଦେମନ୍ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଏହି ବର୍ଷାକୁ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ବର୍ଷା ବିଫଳ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଧନାଦ ଏକ ଅପରାଜିତ ବୃଶୁଣ୍ଡୀ ନେଲେ, ଦିବ୍ୟ ସୁନା ଘଣ୍ଟାରେ ଭୂଷିତ। ରତ୍ନ ଭୂଷିତ ଭାହୁର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଏହି ବୃଶୁଣ୍ଡୀକୁ କୁଜମ୍ଭ ଉପରେ ବେଗରେ ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ତ କଲେ। ଏହି ବୃଶୁଣ୍ଡୀ କୁଜମ୍ଭଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଭୟାନକ ଭାବରେ ବିଦ୍ଧ କଲା, ଯେପରି ଦୁର୍ବଳ ଲୋକ ଧନ ଲାଭରେ ଅଭିଶାପ ପାଏ। ହୃଦୟକୁ ବିଦ୍ଧ କରି, ବୃଶୁଣ୍ଡୀ ପୃଥିବୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲା; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ, ଭୟଙ୍କର ଦେମନ୍ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ। ଦେମନ୍ ଏକ ଦୀର୍ଘ ଶିଳା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପିକ୍କୁ ନେଲେ, ଏବଂ ତାହାରେ ଧନାଦଙ୍କର ଛାତିକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ, ଅସ୍ତ୍ର ପରି ଉକ୍ତି କରି, ଦୁଷ୍ଟ ଦେମନ୍ ସୁଜନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଘାୟଳ କଲେ, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ସଜ୍ଜନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରେ। ଏହି ପିକ୍ର ଆଘାତରେ ଧନେଶ ଅଚେତନ ହେଲେ ଏବଂ ରଥର ତଳେ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲେ, ଭାଙ୍ଗି ଧ୍ୱଜ ପରି। ଧନେଶ, ନରପତିଙ୍କୁ ଏପରି ଦେଖି, ନିରୃତି, ତଳୱାର ଧାରୀ ଦେବତା, ରାତିର ସେନା ସହିତ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ସେ ବେଗରେ କୁଜମ୍ଭ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଭୟାନକ ପ୍ରତାପରେ; ଏବଂ କୁଜମ୍ଭଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାକ୍ଷସପତି— ସେ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଆଦେଶ କଲେ, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ଏହିପରି ଆଦେଶ ଦେଖି, ତୀର ଏବଂ ଭୟାନକ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସଜିତ ସେନା...