ଯୁଦ୍ଧର ମଝିରେ, ଯମ ତାଙ୍କର ସେନା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିବା ଓ ସ୍ୱୟଂ କ୍ଳାନ୍ତ ଦେଖି, ନିଜ ମହିଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ, ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିଲେ। ଯମଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଗ୍ରାସନା ତାଙ୍କୁ ଗଦାରେ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶତ୍ରୁନାଶକ ଅନ୍ତକ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅବହେଳା କଲେ। ଏହାର ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ, ଯମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ରଥର ମୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ବାଘମାନେ ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ମାରିଲେ; ଦଣ୍ଡର ଘାତରେ ବାଘମାନେ ଆଘାତପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ରଥ ଅର୍ଦ୍ଧଚ୍ୟୁତ ହେଲା। ଏହା ଦେଖି, ଦାନବର ମନ ମଧ୍ୟ ଏକ ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପରି ବିଚଳିତ ହେଲା; ସେ ତାଙ୍କ ରଥ ଛାଡ଼ି, ପଦେ ପଦେ ଭୂମିକୁ ଯାଇଲେ। ତାପରେ ଦାନବ ଯମଙ୍କୁ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଯମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସସ୍ତ୍ର ପ୍ରତ୍ୟାଗତ କରି, ହାତରେ ହାତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଗ୍ରାସନା ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଯମଙ୍କୁ ଧୋତିରେ ଧରି, ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଘୁରାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେପରି ଏକ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ। ଯମ ମଧ୍ୟ, ଦାନବଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଗଳାରେ ଧରି, ଭୂମିରୁ ଉଠାଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଘୁରାଇଲେ। ଏହିପରି, ଦୁଇଁଜଣ ନିର୍ମମ ଭାବେ ଏକାପରେ ଏକ ମୁଷ୍ଟିଘାତ ଦେଉଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଦାନବର ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରମାଣ ଦେଖି, ଯମଙ୍କ ହାତ କ୍ଳାନ୍ତି ହେଲା। ଏବେ, ଯମ ଦାନବଙ୍କୁ ନିଜ କାନ୍ଧ ଉପରେ ରଖି ବିଶ୍ରାମ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; ଏହା ଦେଖି, ଦାନବ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଳାନ୍ତି ହୋଇ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତ କରିଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ପଦ ଏବଂ ହାତରେ ଧରି, ପୁନିପୁନି ଭୂମିରେ ଆଘାତ କଲେ, ଯେଉଁଠାରୁ ଯମଙ୍କ ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ବହିଲା। ଯମ ଜୀବନ୍ତ ନ ଦେଖି, ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ବିଜୟ ପାଇଁ ବଡ଼ ଗର୍ଜନ କଲେ। ଏହାପରେ, ସେ ନିଜ ସେନାରେ ଯାଇ, ପାହାଡ଼ ପରି ଅଚଳ ହୋଇ ଦଢ଼ି ହେଲେ; ଏଠି ଜମ୍ଭ, ଧନ-ଧାନ୍ୟର ମାଳିକ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ତାଙ୍କର ମୂଳ ଅଂଶକୁ ଆଘାତ କଲେ। ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା ଏବଂ ସେନା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା; ଏହି ସମୟରେ, ଧନର ଦେବତା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଦାନବ ଜମ୍ଭଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଏକ ହଜାର ଅଗ୍ନିସ୍ପର୍ଶ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଘାତ କଲେ, ରଥଚାଳକୁ ଶତ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଝଣ୍ଡାକୁ ଦଶ ବାଣରେ। ତାଙ୍କ ହାତକୁ ପଚାସ ତିନି ବାଣରେ, ଧନୁକୁ ଦଶ ବାଣରେ, ମୟୂରପିଛ ଅଳଙ୍କୃତ, ତେଲ ଲିପ୍ତ ସରଳ ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ। ସେ ଶିଂହକୁ ଏକ ବାଣରେ ଏବଂ ଜମ୍ଭଙ୍କୁ ଦଶ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଘାତ କଲେ। ଏହି ଦୁର୍ଲଭ କୌଶଳ ଦେଖି, ଜମ୍ଭ ମନକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ, ଯଦିଓ ଅଳ୍ପ ଭୟ ଥିଲା, ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ମୂଳ ଅଂଶକୁ ବିନାଶ କରିଥିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଧରିଲେ। ଜମ୍ଭ, ଧନୁକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, କ୍ରୋଧ ଭରି, ଧନର ଦେବତାଙ୍କ ଛାତିରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଆଘାତ କଲେ। ରଥଚାଳକଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଏକ ଦୃଢ଼ ବାଣରେ ଘାତ କଲେ ଏବଂ ଏକ ତେଲ ଲିପ୍ତ ବାଣରେ ଧନୁର ତାର କାଟିଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ କଠୋର ବାଣରେ ଧନର ଦେବତାଙ୍କ ଛାତିକୁ ଦଶ ଘାତ କରି, ନିଷ୍ଠୁର କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଘାତ ପାଇଁ, ଧନର ଦେବତା ଭାରି ଅସ୍ଥିର ହେଲେ; କିନ୍ତୁ କ୍ଷଣମାତ୍ର ପରେ ଆତ୍ମବଳ ଫେରାଇ, ଭୟଙ୍କର ଧନୁକୁ ଟାଣିଲେ। ସେ ହଜାର ହଜାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍, ଆକାଶ, ଭୂମି ଓ ଦାନବ ସେନାକୁ ଆଛାଦିତ କରିଦେଲା। ଏହି ବାଣମାଳା ସୂର୍ଯ୍ୟର ତୀରକୁ ମୁଡ଼ିଦେଲା; ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ ଜମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବାଣକୁ ଅନେକ ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ। ଏହିପରି ଧନର ଦେବତାଙ୍କ ଶୂରତା ଦେଖି, ଜମ୍ଭ ତୀବ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ବାଣ କାଟିଦେଲେ। ଏହି କ୍ରିୟା ଦେଖି, ଧନର ଦେବତା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦାନବ ସେନାକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କଲେ। ଏହି ଅନ୍ୟାୟ ଦେଖି, ଦାନବ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ସୁର୍ଯ୍ୟାଳଙ୍କିତ ଲୋହା ମୁଷଳ ନେଇ, ଧନର ଦେବତାଙ୍କ ଯକ୍ଷମାନେ ହଜାରେ ହଜାରେ ନିମିଷେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଦାନବଙ୍କ ଆଘାତରେ, ଯକ୍ଷମାନେ ଧନର ଦେବତାଙ୍କ ରଥକୁ ଘେରି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଧନର ଦେବତା ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶୂଳ ଧରି, ଦୃତ ଭାବେ ହଜାରେ ଦାନବଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ଦାନବମାନେ ହ୍ରାସ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଦାନବ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଦାନବଦ୍ୱେଷୀ ଏକ ଭୟଙ୍କର ପରଶୁ ଉଠାଇଲେ। ଏହି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପରଶୁରେ, ଦାନବ ଧନର ଦେବତାଙ୍କ ମହାରଥକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ଉଠା ମୃଦୁ କପଡ଼ାକୁ ଚିରିଦେଏ। ଧନର ଦେବତା, ଏବେ ପଦେ ଏବଂ ରଥରେ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଧରିଲେ, ଯାହା ମହାସଙ୍ଗ୍ରାମରେ ଅଭିମାନୀ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ୍ନ କରେ। ଏହି ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ଦୀର୍ଘବର୍ଷ ଆଦରିତ, ବିଭିନ୍ନ ଚନ୍ଦନରେ ଲିପ୍ତ, ଦିବ୍ୟ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଗଦା ଥିଲା। ଏହି ଶୁଦ୍ଧ, ଲୋହାର, ଭାରୀ, ଅଚ୍ୟୁତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଗଦାକୁ, କ୍ରୋଧିତ ଧନର ଦେବତା ଜମ୍ଭଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ଗଦା ତଡ଼ିତ ମାଳା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦାନବ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ବୃଷ୍ଟି ଛାଡ଼ିଲେ—ଚକ୍ର, ଖପର, ଶୂଳ, ବୁଶୁଣ୍ଡୀ, ପଟିଶ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଙ୍କଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ଭୟଙ୍କର ଶୂରବୀର ତାଙ୍କ ସହ। କିନ୍ତୁ ସେଇ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରି, ଭୟଙ୍କର ଗଦା ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ବଡ଼ ଉଲ୍କା ପରି ଚମକି, ଦାନବଙ୍କ ଛାତିରେ ପଡ଼ିଲା। ଏହାର ଭାରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦାନବ ରଥର ଚକ୍ରରେ ଗିରିପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ରକ୍ତଧାରା ବହିଲା ଓ ସେ ଅଚେତନ ହେଲେ। ଜମ୍ଭ ମୃତ ଭାବି, କୁଜମ୍ଭ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରି, ଧନର ଦେବତାଙ୍କ କଥାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରି ଧନର ଦେବତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଏକ ବାଣ ଜାଲ ବିଚ୍ଛିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଜାଲକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ। ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯକ୍ଷପତି ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ବାଣବୃଷ୍ଟି କଲେ, ଦାନବ ମଧ୍ୟ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ସେଇ ବାଣମାଳାକୁ କାଟିଦେଲେ।