ଆକାଶରେ ଭୟାନକ ସଂଘର୍ଷରୁ ଦୁଇଁଟି ଗଦା ଭଙ୍ଗିଗଲା। ତାପରେ ଏକ ଦଣ୍ଡ ଗ୍ରାସନଙ୍କ ମସ୍ତକ ଉପରେ ଘୋର ଭାବେ ପଡ଼ିଲା। ସେହି ଆଘାତ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ଯେପରି ଅପମୃତ୍ୟୁ ଧନକୁ ହରଣ କରେ, ସେହିପରି ଦୁଷ୍ଟ ଗ୍ରାସନ ଉପରେ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଭାବେ ଆସିଲା। ଏହି ଆଘାତରେ ଗ୍ରାସନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକି ଦେଲା। ସେ ମୃତ୍ସିତ ହୋଇ ଧରାପଡ଼ିଲେ, ଧୂଳିରେ ଢାକିଗଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଦୁର୍ବଳ ଦଶା ଦେଖି ଦୁଇଁ ସେନାରୁ ଭୟଭୀତ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରର ଅନ୍ତ୍ୟନାଦ ଉଠିଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ ଗ୍ରାସନ ସଚେତନ ହେଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଭୂତିକ୍ରୁତ, ଅଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ର ବିକୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି। ତାପରେ ସେ କାରଣ ଓ ଫଳ ନେଇ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଏପରି ଅବସ୍ଥାର କାରଣ କ’ଣ? ସେ ବୁଝିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅବମାନ ହୁଏ, ଏପରି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅପମାନ ଆସିଥାଏ। ସେ ଭାବିଲେ, “ମୋ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ସେନା ମୋର ପରାଜୟରେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲା। ଲୋକେ ଯେପରି ଚାହିଁବେ, ତେପରି କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଏହି ଭବିଷ୍ୟତ ଅପେକ୍ଷା କରାଯାଏନାହିଁ।” ସେ ଆଉ ଏହି ଭାବରେ ଭାବିଲେ, “ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ଧନ କେବଳ କଳ୍ପନାରେ ରହିଥାଏ ଓ ସେ ତାହାକୁ ଘୋଷଣା କରେ, ସେମାନେ କିଛି ନୁହଁନ୍ତି।” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗ୍ରାସନ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଉଠିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଗ୍ରାସନ ଏବେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ, ଠୋଠ ଚାପି, ଏକ ପର୍ବତ ସମ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ନେଇଲେ—ଏହା ତ ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ସମାନ। ତାଙ୍କ ରଥ ଦ୍ୱାରା ତିବ୍ର ଗତିରେ ଯିବା ସତ୍ୱେ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ତକଙ୍କୁ ନ ପାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଯମଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ। ଗ୍ରାସନ ତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଘୁମାଇ ଯମଙ୍କ ମସ୍ତକ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଛାଡ଼ିଲେ। ତାହା ଦେଖି ଯମଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଭୟରେ ଭରିଗଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗ୍ରାସନ ଚତୁର ଭାବେ ଭୟଙ୍କର ମୁଦ୍ଗରାକୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ, ତାପରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧାମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ। ଗ୍ରାସନ ଯମଙ୍କ ହଜାର ଉପସ୍ଥିତକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦନ୍ତ ଦୂତମାନଙ୍କ ନିହତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଗ୍ରାସନ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, “ଯମଙ୍କ ମାୟାରେ ହଜାର ଯମ ତିଆରି ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।” ଏହି ଭାବରେ ଆତ୍ମସଂୟମ କରି, ଗ୍ରାସନ ଦୂତମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ରବୃଷ୍ଟି କଲେ। କ୍ରୋଧରେ ସେ ସୃଷ୍ଟି ସମାପ୍ତିର ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—କେତେକୁ ବାଣରେ, କେତେକୁ ଭାଲ ତୀରରେ, କେତେକୁ ଗଦା ଓ ଦଣ୍ଡ ମାରି ଦଳନ କଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଜାଭଲିନର ଆଘାତ ଖାଇଲେ। ଅନେକ ଦୂତ ତାଙ୍କର ବାହୁରେ ଲଟକି ରହିଲେ, କେତେକ ତାଙ୍କୁ ପଥର ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। କେତେକ ଦୂତ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗକୁ ଦାନ୍ତରେ କଟିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଘୁଞ୍ଜି ତାଙ୍କର ପିଠରେ ଘୁଞ୍ଜିଲେ। ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ, କ୍ରୋଧରେ ମତିହାରା ଗ୍ରାସନ ତାଙ୍କ ଶରୀର ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ି ହଜାର ଦୂତକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ। ପୁନି ଉଠି, ଯେଉଁମାନେ ଦୂତମାନଙ୍କୁ ଆଉଟି ଧରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟିଘାତ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଗ୍ରାସନ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ନିଜ ସେନା ନିହତ ଓ ଗ୍ରାସନ କ୍ଲାନ୍ତ, ଯମ ତାଙ୍କର ମହିଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ, ତାଙ୍କ ଦିଗକୁ ଆସିଲେ। ଯମ ସମ୍ନିଧାନ ହେବା ସହିତ, ଗ୍ରାସନ ଗଦା ଦେଇ ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଶତ୍ରୁନାଶକ ଅନ୍ତକ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅବହେଳା କଲେ। କ୍ରୋଧରେ ଯମ ତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ରଥର ବାଘମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ, ଫଳରେ ରଥ ଅଦ୍ଧା ଟାଣି ଯାଇ ଦୂରେ ହଟିଗଲା। ଏହା ଦେଖି ଦାନବ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା। ସେ ନିଜ ରଥ ଛାଡ଼ି, ପଦେ ପଦେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଆସିଲେ। ଦାନବ ତାଙ୍କର ବାହୁ ଦେଇ ଯମଙ୍କୁ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯମ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତାନ କରି, ହାତେ ହାତେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଗ୍ରାସନ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଉତ୍ତେଜିତ କରି, ଯମଙ୍କ କମ୍ବଳ ଧରି ତୀବ୍ର ଭାବେ ଘୁମାଇଲେ, ଯେପରି ମନ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ। ଯମ ମଧ୍ୟ ଦୁଇଁ ହାତରେ ଦାନବର ଗଳା ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରୁ ଉଠାଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଘୁମାଇଲେ। ଏହା ପରେ, ଦୁଇଁଜଣ ଦୟାହୀନ ଭାବରେ ମୁଷ୍ଟିଘାତ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଦାନବ ରାଜା ଗ୍ରାସନଙ୍କ ଅତ୍ୟଧିକ ଦେହ ଦୃଢ଼ତା ଦେଖି, ଯମଙ୍କ ହାତ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲା। ଯମ ଗ୍ରାସନକୁ ଦେହରେ ରଖି ବିଶ୍ରାମ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହି ସ୍ଥିତି ଦେଖି, କ୍ଲାନ୍ତ ଦାନବ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଇ ଯମଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ତଳେ ଫେଲି, ପାଦ ଓ ହାତରେ ଭୂମି ଉପରେ ଘସି ଘସି କୁଟିଦେଲେ, ଯାଏଁକି ଯମଙ୍କ ମୁଁହରୁ ରକ୍ତ ବହିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଯମ ନିର୍ଜୀବ ହୋଇପଡ଼ିଲେ, ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଭୟଙ୍କର ବିଜୟ ଲାଭ କରି ଭୟାନକ ରୋଷ ଧ୍ୱନି କଲେ। ସେ ନିଜ ସେନା ନିକଟକୁ ଯାଇ ପର୍ବତ ସମାନ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଧନର ଦେବତା ଜମ୍ଭ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧରେ, ତୀବ୍ର ତୀର ଦେଇ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣବନ୍ଦୁ ଅଂଶକୁ ଆଘାତ କଲେ। ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଅନ୍ଧକାର ଢାକି ଦେଲା, ଗ୍ରାସନଙ୍କ ସେନା ଧ୍ୱଂସ ହେଲା। ତାପରେ ଧନର ଦେବତା କ୍ରୋଧରେ ଜମ୍ଭ ଦାନବ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ସମାନ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହଜାର ତୀର ଦେଇ ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ସାରଥିକୁ ଏକଶେ ତୀର ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, ତାଙ୍କର ଧ୍ୱଜକୁ ଦଶ ତୀର ଦେଇ ଛିଡ଼ିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ହାତକୁ ପଚାତ୍ତର ତୀର, ଧନୁକୁ ଦଶ ତୀର ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ—ଏହି ସମସ୍ତ ତୀର ମୟୂରପିଛାରେ ଶୋଭିତ, ତେଲ ଲଗା, ଏବଂ ସମତଳ। ସେ ଏକ ତୀର ଦେଇ ସିଂହକୁ, ଦଶ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦେଇ ଜମ୍ଭଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ଜମ୍ଭ ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ମନକୁ ସ୍ଥିର କଲେ, ଯଦିଓ ଅଳ୍ପଭୟ ଥିଲା। ସେ ବିପକ୍ଷୀୟ ପ୍ରାଣବନ୍ଦୁକୁ ଆଘାତ କରିବାକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଉଠାଇଲେ। ଜମ୍ଭ ଧନୁକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, କ୍ରୋଧରେ ଧନର ଦେବତାଙ୍କ ଛାତିରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ସାରଥିକୁ ଏକ ଦୃଢ଼ ତୀର ଦେଇ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ଏକ ତେଲ ଲଗା ତୀର ଦେଇ ଧନୁର ତାରକୁ କାଟିଦେଲେ।