ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଯମ ତାଙ୍କର ମହିଷ ଉପରୁ ଲାଫି ପଡ଼ି, ତାଙ୍କ ବଜ୍ର ସଂଘାଟରେ ଗ୍ରାସନଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦଳି ଦେଲେ। ଏହି ଭୟାନକ ଆଘାତରେ ଗ୍ରାସନ ଅଚେତନ ହେଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଗ୍ରାସନଙ୍କ ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପୀ ଜମ୍ଭ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ। ଯମ ତାଙ୍କ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଜମ୍ଭଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏହି ଘାତରେ ଯମଙ୍କ ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା। କୃତାନ୍ତଙ୍କୁ ଏପରି ଦଳି ଦେଖି, ଧନର ଦେବତା କୁବେର ତାଙ୍କ ଗଦା ଧରି, ଲକ୍ଷ-ଲକ୍ଷ ଯକ୍ଷମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଜମ୍ଭଙ୍କ ଆଗରେ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ଜମ୍ଭ, ଦାନବ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା, କୁବେରଙ୍କ ଏହି କ୍ରୋଧ ଦେଖି, ଶାନ୍ତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗ୍ରାସନ ପୁଣି ସ୍ଚେତନ ହେଇ, ରତ୍ନ ଓ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣରେ ଶୋଭିତ, ଦୁଶ୍ମନଙ୍କୁ ଦଳିବାକୁ ସକ୍ଷମ ଭାରି ଏକ ଗଦା ଯମଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ଅପାର ଶକ୍ତିର ଗଦାକୁ ଦେଖି, ମହିଷାସନୀ ଯମ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗଦାକୁ ବିପକ୍ଷରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲା। କ୍ରୋଧିତ ଯମ ତାଙ୍କ ଦଣ୍ଡକୁ ଅଗ୍ନିମାଳାରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆକାଶକୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ବର୍ଷାମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା। ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ରର ମହାସଂଘାଟ ହେଲା, ପର୍ବତ ସମ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଭୟଭୀତ ହେଇ ବିନାଶର ଆଶଙ୍କା କରିଲା, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ ଗର୍ଜନ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଆକାଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପିଣ୍ଡରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏହି ଭୟାନକ ଘର୍ଷଣରେ ଗ୍ରାସନଙ୍କ ଗଦା ଧ୍ୱଂସ ହେଲା, ଏବଂ ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ଗ୍ରାସନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଲାଗିଲା। ଧନ ଉପରେ ଅପଶୁକ୍ରିୟା ଯେପରି ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେପରି ଏହି ଆଘାତ ଗ୍ରାସନଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଲିପ୍ତ କରିଦେଲା। ସେ ଅଚେତନ ହୋଇ ଧୂଳିରେ ଢାକା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଦୁଇ ଦଳରୁ ଭୟାନକ କ୍ରନ୍ଦନ ଉଠିଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଗ୍ରାସନ ପୁଣି ସ୍ଚେତନ ହେଲେ ଏବଂ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଭୂତୁଡ଼ା ଅବସ୍ଥାରେ, ଭୂଷଣ ଓ ପୋଶାକ ବିଖଣ୍ଡିତ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ କାରଣ ଓ ପରିଣାମ ବିଷୟରେ, ବୁଝିଲେ ଯେ ଏପରି ଅପମାନ ମହାନ୍ତଙ୍କ ଅବହେଳାରୁ ହୁଏ। ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ସେନା ତାଙ୍କ ପରାଜୟରେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଛି; ଲୋକେ ଯେପରି ଚାହାଁନ୍ତି, ଏହି ଅପୂର୍ବ ଘଟଣା ଏମିତି ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ଧନ କେବଳ କଳ୍ପନା ଓ ଅଭିମାନରେ ଅଛି, ସେ କିଛି ନୁହେଁ—ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗ୍ରାସନ ସହସ୍ର ଉଠି ଦଢ଼ି ହେଲେ। ଗ୍ରାସନ ଦୃଢ଼ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ, ମୁଁହ ଚାପି, କାଳଦଣ୍ଡ ସମ ଏକ ଭାରି ଗଦା ନେଇଲେ, ଯାହା ପର୍ବତ ସମ ଭାରି ଥିଲା। ରଥ ଚଳାଇ ତେଜୀରେ ଯାଉଥିବା, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ତକଙ୍କୁ ନ ପାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଯମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆସି, ତାଙ୍କ ଗଦାକୁ ଘୁମାଇଲେ। ବଡ଼ ଗତିରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ଗଦାକୁ ଯମଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ; ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଗଦାକୁ ଦେଖି, ଯମଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଭୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗ୍ରାସନ ମୁଦ୍ଗର ନାମକ ଭୟଙ୍କର ଯୋଧ୍ୟାକୁ ଚତୁର୍ୟତାରେ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ, ଯେଉଁଥିରୁ ସେ ଭୟଙ୍କର ଯୋଧ୍ୟାମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ହଟିଗଲେ। ତାପରେ ଗ୍ରାସନ ଯମଙ୍କ ହଜାର ସେବକଙ୍କୁ ଦଳିଦେଲେ, ଏବଂ ଏହି ଭୟାନକ ଦଳର ନାଶ ଦେଖି, ଗ୍ରାସନ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ତୁଳି, ଏହି ସେନାକୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ ଯେ, ଯମଙ୍କ ମାୟାରେ ହଜାର-ହଜାର ଯମ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଗ୍ରାସନ ନିଜକୁ ସଂଯମ କରି, ତୀର୍ଥରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। କ୍ରୋଧରେ ଭୟାନକ ଦିନାନ୍ତ ଭୟ ସମ, ସେ କିଛିକୁ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା, କିଛିକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। କିଛିକୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା, କିଛିକୁ ଗଦା ବର୍ଷାରେ ଦଳିଦେଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟାନକ ଶକ୍ତିର ଭଳି ଜାଭେଲିନ ଆଘାତରେ ଚୋଟ ଖାଇଲେ। ଅନେକ ଯମସେବକ ତାଙ୍କ ବାହୁରେ ଲଟକିଗଲେ, କିଛି ତାଙ୍କୁ ପଥର ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଦେଇ ମାରିଲେ। କିଛି ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗକୁ ଦାନ୍ତ ଦେଇ କାମ୍ଡିଲେ, ଅନ୍ୟେ ସେବକମାନେ ତାଙ୍କ ପିଠିକୁ ମୁଠି ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଆକ୍ରମଣରେ, ଗ୍ରାସନ କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରମତ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରି ଭୂମିରେ ଅନେକଙ୍କୁ ଦଳିଦେଲେ। ପୁଣି ଉଠି, ଯେଉଁମାନେ ସେବକମାନଙ୍କୁ ଧରିଥିଲେ, ସେମାନେଠାରେ ମୁଠି ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଏହି ସେବକମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗ୍ରାସନ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ଯମ ନିଜ ମହିଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଗ୍ରାସନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଯମ ଆସୁଥିବା ବେଳେ, ଗ୍ରାସନ ତାଙ୍କ ଗଦାରେ ଯମଙ୍କ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶତ୍ରୁନାଶକ ଅନ୍ତକ ସେଠିକୁ ଅବହେଳା କଲେ। କ୍ରୋଧରେ ଯମ ରଥର ମୁଣ୍ଡରେ ଥିବା ବାଘମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ; ଦଣ୍ଡ ଆଘାତରେ ବାଘମାନେ ଅଧ ଚଳିତ ହେଲେ ଏବଂ ରଥ ଏକପାଖକୁ ହଟିଗଲା। ଦାନବଙ୍କ ମନ ମନୁଷ୍ୟର ଭଳି ଅସ୍ଥିର ହେଲା; ରଥ ଛାଡ଼ି ଦାନବ ଭୂମିରେ ପଦଯାତ୍ରା କଲେ। ସେ ଯମଙ୍କୁ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଯମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ପକେଇ, ହାତାହାତି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଗ୍ରାସନ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଯମଙ୍କ ଗୋଢ଼ିକୁ ଧରି ବେଗରେ ଘୁମାଇଲେ, ଯେପରି ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ। ଯମ ମଧ୍ୟ ଦୁଇହାତରେ ଦାନବଙ୍କ ଗଳାକୁ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରୁ ଉଠାଇ ଶକ୍ତିରେ ଘୁମାଇଲେ। ଦୁଇଏ ନିଷ୍ଠୁର ଭାବେ ମୁଠି ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଦାନବ ରାଜାଙ୍କ ବିପୁଳ ଦେହ ଦେଖି, ଯମଙ୍କ ହାତ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲା। ଯମ ଦାନବକୁ କାନ୍ଧ ଉପରେ ରଖି ବିଶ୍ରାମ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ଦାନବ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ପରାଜିତ କଲେ। ସେ ଯମଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ପାଦ ଓ ହାତ ଦେଇ ପୁନିପୁନି ଦଳିଲେ, ଯାହାରେ ଯମଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଅଧିକ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା।