ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଚକ୍ର, ଧୁରା, ଚକ୍ରବାହା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଅନେକ ରଥ ଚୁର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା। ହଜାର ହଜାର ଘୋଡ଼ା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା ଏବଂ ସେମାନେ ମାଂସର ଟୁକୁଡା ହୋଇ ପଡ଼ି ରହିଲେ। ଏତେ ରକ୍ତପାତ ହେଲା ଯେ, ପୃଥିବୀ ରକ୍ତଧାରାରେ ଅପାରଗମ୍ୟ ହେଇଗଲା; ରକ୍ତର ଘୁର୍ଣ୍ଣି ନଦୀରେ ଚାଲିଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ମାଂସଭୋଜୀ ପିଶାଚମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖେଳକୁ ମନେପକାଇଦେଲା। ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଭୂତପିଶାଚମାନଙ୍କ ଖେଳା ଅଞ୍ଚଳ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱଂସ ଦେଖି, ଯମ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଦହନଶକ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ ତୀର ବର୍ଷା କରିଲେ। ଏହି ତୀରବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗ୍ରାସନ ରୂଷ୍ୟାନ୍ତିତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଧନୁଷ୍ୟ ତାଣିଲେ। ସେ ପାଞ୍ଚଶଏ ଭୟଙ୍କର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଯମଙ୍କୁ ଆହତ କଲେ। ଯମ, ଏହି ତୀରବାଣ ଓ ଗ୍ରାସନଙ୍କ ବିଶେଷ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି, ତୀବ୍ର ବାଣବୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରାସନଙ୍କୁ ପ୍ରତିଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଯମଙ୍କର ଏହି ବାଣବୃଷ୍ଟି ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଆଗେଇଯାଉଥିଲା। ଗ୍ରାସନ, ଦାନବମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ତାଙ୍କ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଯମଙ୍କ ବାଣବୃଷ୍ଟିକୁ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ଅସଫଳତା ଦେଖି, ଯମ ଏହି ତୀରଧାରାକୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅବଲୋକନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗ୍ରାସନଙ୍କର ରଥ ଉପରେ ଯେଉଁ ତୀରବାଣ ଲକ୍ଷ୍ୟ ହୋଇଥିଲା, ସେଥିପାଇଁ ଅନ୍ତକ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ବଳପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ଗଦା ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଉଡ଼ି ଆସୁଥିବା ବେଳେ, ଦାନବମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଉପରେ ଏହି ଗଦାକୁ ତାଙ୍କ ବାମହସ୍ତରେ ଧରିଲେ। ଗ୍ରାସନ ଏହି ଗଦାକୁ ନେଇ, କ୍ରୋଧରେ ଯମଙ୍କ ମହିଷ ଉପରେ ଜୋରଦାର ଆଘାତ କଲେ, ଯାହା ଭୂମିରେ ଢେଲିପଡ଼ିଲା। ତାହାପରେ, ଯମ ତାଙ୍କ ମହିଷରୁ ଲାଫି ନେମି, ଗ୍ରାସନଙ୍କ ମୁହଁରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଶୂଳ ଘାତ କଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ଗ୍ରାସନ ଅଚେତନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ଢେଲିପଡ଼ିଲେ। ଗ୍ରାସନଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଜମ୍ଭ ଯମଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଗଦା ଆଘାତ କଲେ, ଯାହାର ପ୍ରଭାବରେ ଯମଙ୍କ ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ବେହେଇଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଧନ-ଧାନ୍ୟର ଦେବତା କୁବେର, ତାଙ୍କ ଗଦା ଧରି ଏବଂ ଶତ-ହଜାର ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ସହିତ, କ୍ରୋଧରେ ଜମ୍ଭଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆଗେଇଯାଇଲେ। ଦାନବସେନାରେ ଘିରିଥିବା ଜମ୍ଭ, କୁବେରଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ଭାବରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ମୃଦୁ ଓ ଜ୍ଞାନମୟ କଥା କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଗ୍ରାସନ ଅଚେତନାବସ୍ଥାରୁ ସ୍ଥିରତା ଫେରି, ରତ୍ନ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ଶତ୍ରୁନାଶକ ଏକ ଭାରୀ ଗଦା ଯମଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ଅପାର ଗଦାକୁ ଦେଖି, ମହିଷାରୁହ ଯମ ଏହିକୁ ପ୍ରତିରୋଧ ପାଇଁ ନିଜ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲା। କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଦଣ୍ଡକୁ ଆଗୁନ ମାଳାରେ ଦହୁଚି, ଆକାଶରେ ଗଦା ସହ ଏହା ମିଶିଗଲା ଏବଂ ଘନ ମେଘର ଗର୍ଜନା ପରି ଧ୍ୱନି ହେଲା। ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିର ଯୁଦ୍ଧ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଧକ୍କା ପରି ହେଲା, ତାଙ୍କ ମୁକାବିଲାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ବଳୟ ଉଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଲା। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ପ୍ରଳୟ ଆସିବାକୁ ଭାବିଲା। କିଛି ଖ୍ଷଣ ପରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଆକାଶ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଲ୍କାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଓ ଦଣ୍ଡର ଆକାଶରେ ମୁକାବିଲାରୁ, ଗଦା ଧ୍ୱଂସ ହେଲା; ତାପରେ ଦଣ୍ଡ ଗ୍ରାସନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କଲା। ଦୁଷ୍ଟ ଧନରେ ଆପଦ ଆସିବା ପରି, ଏହି ଆଘାତ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପଡ଼ିଲା; ଏହି ଆଘାତରେ ସେ ଚାରିଦିଗ ଅନ୍ଧକାର ଦେଖିଲେ। ଗ୍ରାସନ ଅଚେତନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ଧୁଳିରେ ଢେଲିପଡ଼ିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦୁଇ ସେନାରୁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରନ୍ଦନ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଗ୍ରାସନ ଚେତନା ଫେରି, ନିଜ ଦେହ ଭୂତୁଡ଼ା ଅବସ୍ଥାରେ, ଅଳଙ୍କାର ଓ ପୋଷାକ ବିକୃତ ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଳି ହେଉଥିବା କାରଣ ଓ ପରିଣାମ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ଏବଂ ଭାବିଲେ—ମୋ ପରାଜୟରେ ଯେଉଁ ସେନା ମୋ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲେ; ଲୋକେ ଯାହା ଚାହିଁବେ ତାହା କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଏହି ଅପରିକଳ୍ପିତ ଘଟଣାର ଏହି ଗତି। ତଥାପି, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଧନର କେବଳ କଳ୍ପନା କରେ ଏବଂ ତାହାକୁ ଘୋଷଣା କରେ, ସେ କିଛି ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗ୍ରାସନ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଉଠିଲେ। ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଇ, ଗ୍ରାସନ ଟାଇମର ଦଣ୍ଡ ପରି ଏକ ପାହାଡ଼ ସମାନ ଭାରୀ ମୁଶଳ ନେଲେ। ରଥରେ ଦୃତ ଗତିରେ ଏଗୁଚି, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ତକଙ୍କୁ ନ ପାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଯମଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଯିବା ଦେଖି, ଗ୍ରାସନ ତାଙ୍କ ମୁଶଳ ଘୁମାଇଲେ। ବଡ଼ ଗତିରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ମୁଶଳ ଯମଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ; ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁଶଳକୁ ଦେଖି, ଯମଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଭୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗ୍ରାସନ ଭୟଙ୍କର ମୁଦ୍ଗରକୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ସେଉଁଠାରୁ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ ଯମଙ୍କ ହଜାର ଉପସ୍ଥିତକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ଏବଂ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦଳ ନଶ୍ୱ ହୋଇଯିବା ଦେଖି, ଗ୍ରାସନ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ଏହି ଉପସ୍ଥିତ ଦଳକୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ। ସେ ଭାବିଲେ ଯମଙ୍କ ମାୟାରେ ହଜାର ଯମ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଯାଇଛି; ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଗ୍ରାସନ ସେନା ଉପରେ ଅସ୍ତ୍ରବୃଷ୍ଟି କଲେ। କ୍ରୋଧରେ ସେ ପ୍ରଳୟ ସମୟର ଭୟବୀତ ପରି ହୋଇଯିଲେ; କିଛିକୁ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା, କିଛିକୁ ସିଧା ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆହତ କଲେ। କିଛିକୁ ଗଦା ଦ୍ୱାରା, କିଛିକୁ ମୁଶଳ ବୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣିତ କଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ଏହି ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ଜାଭେଲିନ ଆଘାତରେ ଆହତ ହେଲେ। ଅନେକ ଉପସ୍ଥିତ ତାଙ୍କ ବାହୁରେ ଲଟକିଥିଲେ, କିଛି ଗ୍ରାସନଙ୍କୁ ପଥର ଦ୍ୱାରା, କିଛି ଦୃଢ଼ ବୃକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। କିଛି ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗକୁ ଦାନ୍ତରେ କଟିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ପିଠିରେ ମୁଷ୍ଟି ଆଘାତ କଲେ। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଆକ୍ରମଣ ଦ୍ୱାରା, ଗ୍ରାସନ କ୍ରୋଧରେ ଉନ୍ମାଦିତ ହୋଇ, ନିଜ ଦେହକୁ ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ି ହଜାର ଉପସ୍ଥିତକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ।