ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୁଇ ପକ୍ଷର ସେନାମାନେ ମୁହଁମୁହିଁ ହେଉଥିଲେ । ଘୋଡ଼ା ଗଡ଼ିଏ ରଥ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲା, ରଥ ଏକ ପଦାତିକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲା । ଏଠିଏଁ, ହାତୀ ପଦାତିଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ରଥୀ ରଥୀଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଏଉଁଠି ହାତୀ ଅନେକ ଘୋଡ଼ାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଉଥିଲେ । ଏକ ପଦାତି ଅନେକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀଙ୍କ ସହିତ ମୁକାବିଲା କରୁଥିଲା । ସେମାନେ ବେଣ୍ଡ, ଗଦା, ମୁସଳ, ପରଶୁ, ତଳୱାର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ । ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଞ୍ଚ, ତଳୱାର, ଶୁଳ, ମୁସଳ, ମୃତଦେହ, ଗଦା, ଚକ୍ର, ଶଳା, ବୃହତ୍ ଶୁଳ, ଏବଂ ଧଳା ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ ହେଉଥିଲା । ଶରଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଥିଲା—କେତେ ଶରର ମୁଣ୍ଡ ଶସ୍ରାକାର, କେତେ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର, କେତେ ଚଉଡ଼ା ଧାର, କେତେ ଶତଦଳ ଫୁଲ ଭଳି ମୁଣ୍ଡ, କେତେ ନିର୍ମଳ ଶୁକପିକ ଭଳି ମୁଣ୍ଡ ଥିଲା । ଏମିତି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶସ୍ତ୍ରବର୍ଷା ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକି ଯାଉଥିଲା । ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଏବଂ କଳହରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରୁନଥିଲେ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରବଳ ଶସ୍ତ୍ରବର୍ଷା କରୁଥିଲେ । ସେମାନେ ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଥିବା ବସ୍ତୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଅପରକୁ ଦୃଷ୍ଟିକରୁଥିଲେ—ଏଠି ଧ୍ୱଜ, ଅସ୍ତ୍ର, ଛତ୍ର, ଏବଂ କଣା ଲାଗିଥିବା ମଣ୍ଡ ଚିହ୍ନି ଯାଉଥିଲା । ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି, ଏବଂ ପଡ଼ିଥିବା ଦେହମାନେ ଭୂମିକୁ ଏମିତି ଢାକି ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଜଳାଶୟରେ ପଡ଼ିଥିବା ପଦ୍ମ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଅନେକ ହାତୀ ଭଙ୍ଗ ଦନ୍ତ, ଭଙ୍ଗ ଚୂଡ଼ା ଏବଂ ଛିନ୍ନ ସୁଦୀର୍ଘ ସୁଣ୍ଡ ନେଇ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଭୂମିରେ ଚୁଆଁ ରହି, ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯାଉଥିଲେ । ଭଙ୍ଗ ଯୋକ୍, ଅକ୍ଷ, ଚକ୍ର ଥିବା ରଥ ଚୁର୍ଣ୍ଣବିଚୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା; ହଜାର ହଜାର ଘୋଡ଼ା ପଡ଼ି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା । ଏହାପରେ ଭୂମି ରକ୍ତ ଝରା ନଦୀରେ ଅତିକ୍ରମ୍ୟ ହେବା ଅଶକ୍ୟ ହେଲା; ଏହି ରକ୍ତର ଭ୍ରମର ନଦୀ ମାଂସାଶୀମାନେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ପିଶାଚମାନଙ୍କର କ୍ରୀଡ଼ାଭୂମି ହେଇଗଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଯମ, କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହେଇ, ଅଗ୍ନିସମାନ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶର ଧାରା ବର୍ଷାଇଲେ । ଏହି ଅନେକ ଶର ଆଘାତରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗ୍ରାସନ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଧନୁ ତାଣିଲେ । ସେ ପାଞ୍ଚଶହ ଭୟଙ୍କର ଶର ଦ୍ୱାରା ଯମଙ୍କୁ ଆହତ କଲେ । ଯମ ଏହି ଶର ଓ ଗ୍ରାସନଙ୍କର ପ୍ରଭୁତ୍ବ ଦୃଢ଼ତା ଦେଖି, ପ୍ରବଳ ଶରବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରାସନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ମୃତ୍ୟୁର ଏହି ଶରବର୍ଷା ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲା । ଗ୍ରାସନ, ଦାନବମାନଙ୍କ ନାୟକ, ସ୍ୱଯଂ ଶର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶରବର୍ଷାକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କଲେ । ଯମ ଏହି ଫଳଶୂନ୍ୟ ଶରବର୍ଷା ଦେଖି, ଗ୍ରାସନଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ନিক্ষେପ କଲେ । ଏହି ଗଦା ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଉଡ଼ି ଆସୁଥିବା ସମୟରେ, ଦାନବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲସିତ ହେଲେ । ଗ୍ରାସନ ବାମ ହାତରେ ଗଦାଟି ଧରି ନେଲେ । ସେ ଏହି ଗଦାକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଯମଙ୍କ ମହିଷ ଉପରେ ପ୍ରହାର କଲେ, ଯାହା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା । ତାପରେ ଯମ, ତାଙ୍କର ମହିଷ ପଡ଼ୁଥିବା ବେଳେ ତାହାରୁ ଲାଫି ଉଠି, ଗ୍ରାସନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଏକ ଶୁଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବଳ ଆଘାତ କଲେ । ଏହି ଆଘାତରେ ଗ୍ରାସନ ଅଚେତନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ଚୁଆଁ ହେଲେ । ଗ୍ରାସନଙ୍କୁ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଜମ୍ଭା ଯମଙ୍କ ହୃଦୟ ଉପରେ ଗଦା ଆଘାତ କଲେ, ଯାହାରେ ଯମଙ୍କ ମୁଁହ ରୁ ରକ୍ତ ବହିଲା । କୃତାନ୍ତଙ୍କୁ ଦଳିଦେଉଥିବା ଦେଖି, ଧନର ଦେବତା କୁବେର ଗଦା ଧରି ହଜାର ହଜାର ଯକ୍ଷ ସମୂହ ନେଇ କ୍ରୋଧରେ ଜମ୍ଭାଙ୍କ ଉପରେ ଆଗ୍ରସର ହେଲେ । ଜମ୍ଭା, ଦାନବ ସେନାରେ ଘିରି ଥିବା ସମୟରେ, କ୍ରୋଧିତ କୁବେରଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୃଦୁ କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ବାଣୀ କହିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଗ୍ରାସନ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରୁ ହୁଷ୍ ହୋଇ ଉଠିଲେ ଏବଂ ରତ୍ନ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ଭୂଷିତ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କ୍ଷମତା ସମ୍ପନ୍ନ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଯମଙ୍କ ଉପରେ ନিক্ষେପ କଲେ । ଏହି ଅପାର ଗଦାକୁ ଦେଖି, ମହିଷାସନ ଯମ ତାଙ୍କର ସ୍ୱଯଂ ଭୟଙ୍କର ଗଦାକୁ ବିପକ୍ଷରେ ନিক্ষେପ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲା । କ୍ରୋଧରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ଯମ ଅଗ୍ନିମାଳାରେ ଜ୍ୱଳମାନ ଦଣ୍ଡ ଆକାଶରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା । ଦୁଇଏ ଗଦା ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଟକ୍କର ମାରିଲେ, ଯେଉଁଠି ଦିଗମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଯାଇଥିଲା । ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭୟଭୀତ ହେଲା, ମାନେ ଏହି ଦୁନିଆ ଧ୍ୱଂସ ହେବାକୁ ଯାଉଛି । ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ ଏହି ଗର୍ଜନ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଆକାଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଲ୍କାରେ ଭରିଗଲା । ଆକାଶରେ ଏହି ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ଗଦାର ଟକ୍କରରୁ ଗଦାଟି ଧ୍ୱଂସ ହେଲା; ତାପରେ ଦଣ୍ଡ ଗ୍ରାସନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା । ଦୁର୍ଜନଙ୍କୁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଯେପରି ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେପରି ଏହି ଆଘାତରେ ଗ୍ରାସନ ଦିଗ ଅନ୍ଧକାର ଦେଖିଲେ । ସେ ଅଚେତନ ଭାବରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ଧୂଳିରେ ଢାକିଗଲେ । ଦୁଇପକ୍ଷର ସେନା ମଧ୍ୟରୁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରନ୍ଦନ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା । କିଛି ସମୟ ପରେ, ଗ୍ରାସନ ହୁଷ୍ ହେଇ ତାଙ୍କର ଶରୀର ଭଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ, ଭୂଷଣ ଓ ବସ୍ତ୍ର ବିକୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା । ସେ କାରଣ ଓ ଫଳ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ଏବଂ ଏହି ଅବମାନ ଏମିତି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ମାତ୍ର ଠୁ ଉପଜେ ବୋଲି ବିଚାର କଲେ । "ମୋ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ସେନା ମୋର ପରାଜୟରେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଛି; ଲୋକ ଯାହା ଚାହେଁ କରୁନ୍ତୁ, କାରଣ ଏହି ଜଗତର ଘଟଣା ଅପେକ୍ଷିତ ଭିନ୍ନ ହୋଇଥାଏ ।" "ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ଧନ କେବଳ କଳ୍ପନା ଏବଂ ଗର୍ଜନ ଅନୁସାରେ ଅଛି, ସେ କିଛି ନୁହେଁ," ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗ୍ରାସନ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଉଠିଲେ । ମୁହଁ ଚିପି, ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ନେଇ, ସେ ଏକ ପର୍ବତ ସମ ଦଣ୍ଡ ଧରିଲେ, ଯାହା କାଳ ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଚାଳନା କରୁଥିବା ରଥରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ସମ୍ମୁଖରେ ଅନ୍ତକା (ମୃତ୍ୟୁ) ନ ଆସିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯମଙ୍କ ସହିତ ମୁହଁମୁହିଁ ହେଲେ ।