ଏହି ମହାସମରରେ, ଦେବତାମାନେ ସୁନା ରଙ୍ଗର ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରଥ, କବଚ ଓ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ବିଭିନ୍ନ ଭାବେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ଚୂଡ଼ା ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା, ବେରିଲ ଓ ମକର ଚିହ୍ନ ଥିବା ପତାକା ବହନ କରୁଥିଲେ। ରାକ୍ଷସମାନେ ଗାଢ଼ ଲାଲ ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର କେଶ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ, ଗିଦ୍ଧ ପତାକା ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଗହଣା ରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ହାତରେ ମୁସଳ, ତଳବାରି, ଗଦା ଧରିଥିଲେ, ରଥ ଉପରେ ପାଗଡ଼ି ପିନ୍ଧି, ବିଶାଳ ନାଗମାନେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମେଘ ଭଳି ଗଜ୍ଜନା କରି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଲ୍କା ଓ ବିଜୁଳି ଛାଡ଼ୁଥିଲେ। ଯକ୍ଷମାନେ କଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରିଥିଲେ। ସେମାନେ ତାମ୍ର ଉଲ୍ଲୁ ପତାକା ବହନ କରୁଥିଲେ, ସୁନା ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ସେ ଦଳ ବାଘଚର୍ମ ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଅଧିକାଂଶ ଗିଦ୍ଧ ପଖ ପତାକା ଓ ହାଡ଼ର ଗହଣା ରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। କିନ୍ନରମାନେ ଭୟଙ୍କର ମୁସଳ ଧରି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀର ଚିତ୍କାର ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଧଳା ପଖର ପତାକା ବହନ କରୁଥିଲେ। ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଭୟଙ୍କର ବଣ୍ଡ ଓ ମୁକ୍ତାମାଳା ରେ ଶୋଭିତ, ରୌପ୍ୟର ହଂସ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ଜଳାଧିପତିଙ୍କର ପତାକା ଧୂମ୍ର ଅଗ୍ନିର ଭୟଙ୍କର ପତାକା ଥିଲା, କୁବେରଙ୍କ ପାଇଁ ପଦ୍ମମଣି ଓ ମହାମଣିର ଶାଖା ପତାକା ଥିଲା। ଯମଙ୍କ ପାଇଁ କାଠ ଓ ଲୋହାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବୃହତ୍ କୁକୁର ପତାକା ଆକାଶକୁ ଉଡିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ରାକ୍ଷସାଧିପତିଙ୍କର ପତାକାରେ ଭୂତମୁଖ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଦେବମାନେ ସୁନାର ସିଂହପତାକା ବହନ କରୁଥିଲେ, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ୟ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ। ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରଙ୍କର ପତାକା ମଣିମୟ କୁମ୍ଭ ଥିଲା, ସୁନାର ହାତୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ରେ ଶୋଭିତ। ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପତାକା ଧଳା ବାଘମାନଙ୍କ ପଖରେ ଶୋଭିତ, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ ଓ ରାତିବାସୀମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ। ଦେବତାରାଜଙ୍କ ସେଇ ସେନା ତିନି ଲୋକରେ ଅଜୟ, ତାହାର ବିଭିନ୍ନ ଦଳ ତିରିଶି କୋଟି ଦେବସେନା ଥିଲା। ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ଭଳି ଧଳା ବାଘମାନଙ୍କ ପଖ, ସୁନାର ପଦ୍ମମାଳା, ଉଜ୍ୱଳ କେଶର ଚିହ୍ନ, ଗଲାରେ ଖେଳୁଥିବା କେଶ ପୁଞ୍ଜରେ ଶୋଭିତ। ଏଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏଇରାବତ ନାମକ ହାତୀରେ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅସାଧାରଣ ଅଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବିଶାଳ ବସ୍ତ୍ର ଓ ବାହୁବନ୍ଦ ରେ ଶୋଭିତ, ହଜାର ଗାୟକ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସେନା ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଧଳା ଛତା ଓ ପତାକା ରେ ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏହି ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରିବା ଅଶକ୍ୟ ଥିଲା। ଏଭଳି ଭୟାନକ ଦେବାସୁର ସଂଗ୍ରାମ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଦୁହିଁ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ରଣ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଶଂଖ ଓ ଢୋଳର ଧ୍ୱନି, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଗର୍ଜନ, ହାତୀର ଗଜ୍ଜନା ମିଶିଗଲା। ଘୋଡ଼ାର ହିନ୍ହାଦ, ରଥର ଚକ୍ର ଚରମରାହଟ, ଧନୁଷ ତାନ, ଏବଂ ରଣବୀରମାନଙ୍କର ରବ ଏକ ଭୟାନକ ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା। ଯେତେବେଳେ ଦୁହିଁ ପକ୍ଷ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଜୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଓ କ୍ରୋଧିତ, ପ୍ରାଣ ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ଘୋଡ଼ା ରଥକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା, ରଥ ପଦାତିକୁ ଆଘାତ କଲା। ହାତୀ ପଦାତି ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲା, ରଥୀ ରଥୀ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କେଉଁଠି ହାତୀ ଅନେକ ଘୋଡ଼ାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା। ଏକ ପଦାତିକୁ ଅନେକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଘେରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଉଲ୍ଲୁକ, ତଳବାରି, ଗଦା, ଉଭାଟି, କୁଟାରୀ, ତଳବାରି ଓ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା। ବାଣ, ତଳବାରି, ଶୁଳ, ହାମାର, ମୃତଦେହ, ଗଦା, ଚକ୍ର, ଶୁଳ, ଶୁଳ, ଧଳା ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା। କାନ ଆକୃତି, କୁଶ, ନରାଚ, ବଛରା ଦାନ୍ତ, ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଶସ୍ତ ଫଳ, ଶତପତ୍ରୀ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଶୁକମୁଖ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ଅଦ୍ଭୁତ ବାଣବୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲା, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାଙ୍କିଗଲା। ଏହି ଅନ୍ଧକାର ରଣଭୂମିରେ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଚିହ୍ନିପାରୁନଥିଲେ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରବୃଷ୍ଟି କଲେ। ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ପଡ଼ିଥିଲା, ସେଠିକୁ ତାକି ଦେଖି, ପତାକା, ଅସ୍ତ୍ର, ଛତା, ଝୁଲିଥିବା କଣ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି, ଏମିତି ଅନେକ ମୃତଦେହ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିଲା, ଯେଉଁଠି ମନେ ହେଉଥିଲା ଆକାଶରୁ ପତିଥିବା ପଦ୍ମ ହିନ୍ସିତ ହୋଇ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଛିଟିଯାଇଛି। ଭଙ୍ଗ ଦନ୍ତ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ମସ୍ତକ, କଟା ଶୁଣ୍ଡ ଥିବା ହାତୀ ଶିଳା ଭଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ରକ୍ତବିସ୍ରାବ କରୁଥିଲେ। ଭଙ୍ଗ ଯୋକ, ଧୁରା, ଚକ୍ର ଥିବା ରଥ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ହଜାର ହଜାର ଘୋଡ଼ା ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ରକ୍ତସ୍ରୋତରେ ଅବାରୋଧିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ରକ୍ତ ଘୁର୍ଣ୍ଣିର ନଦୀ ମାଂସଭୋଜୀମାନେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ରଣଭୂମି ପିଶାଚମାନଙ୍କର ଖେଳଭୂମି ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ହତ୍ୟା ଦେଖି, ଯମ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଅଗ୍ନିସମାନ ବାଣ ବୃଷ୍ଟି କରିଲେ। ଅନେକ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗ୍ରାସନ ଶତ୍ରୁସମ୍ମୁଖୀନ ହେଇ, ଭୟଙ୍କର ଧାଡ଼ରେ ଧନୁଷ ତାଣିଲେ। ପାଞ୍ଚଶ ଶତ ବିକଟ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ଯମଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ଯମ ଏହି ବାଣ ଓ ଗ୍ରାସନଙ୍କର ଅସାଧାରଣ ପ୍ରାକ୍ରମ ଦେଖି, ତିବ୍ର ବାଣବୃଷ୍ଟି କରି ଗ୍ରାସନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ମୃତ୍ୟୁର ଏହି ବାଣବୃଷ୍ଟି ଆକାଶ ମାଡ଼ି ଆସୁଥିଲା। ଗ୍ରାସନ, ଦାନବରାଜ, ତାଙ୍କର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ବାଣବୃଷ୍ଟି କୁ କାଟିଦେଲେ, ଏହାକୁ ଅସଫଳ ଦେଖି, ଯମ ତାହାକୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ। ଗ୍ରାସନଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଯେଉଁ ବାଣ ଝଡ଼ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଥିଲା, ଏହି ଦେଖି ଅନ୍ତକ ତିବ୍ର ଗଦା ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ଗଦା ଆକାଶ ମାଡ଼ି ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଦାନବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲସିତ ହୋଇ, ଏହାକୁ ବାୟା ହାତରେ ଧରିଲେ।