ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ—ସମ୍ମିଳନ, ନମ୍ରତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ଏଠି କାମ କରିବ ନାହିଁ, କେବଳ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଦ୍ଵାରା ଏହାର ସମାଧାନ ସମ୍ଭବ। ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ସଜାଇବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଶସ୍ତ୍ରମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲା, ଅସ୍ତ୍ରଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଗଲା, ଦେବତାମାନେ ରଥ ଓ ବାହନଗୁଡିକୁ ତୟାରି କଲେ। ସେନାପତି ଭାବେ ଯମଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରାଗଲା। ଦେବତାମାନେ ଶୀଘ୍ର ତୟାରି ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦ୍ଵାରା ଦଶ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ, ସୁନାର ଘଣ୍ଟି ଲଗା, ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣ ସମ୍ପନ୍ନ ଏକ ରଥ ଆଣାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା। ମାତଳି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ ରଥ ତୟାରି କଲେ। ଯମ, ତାଙ୍କର ମହିଷ ବାହନରେ ଚଢ଼ି, ସେନାର ମୁଣ୍ଡ ଅଞ୍ଚଳରେ ଦଢ଼ ହେଲେ। ସେ ଚାରିପାଖରେ ଭୟଙ୍କର ଗଣମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଯେପରି କଳ୍ପାନ୍ତର ଅଗ୍ନିର ଶିଖା, ସେ ଆକାଶକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ। ଅଗ୍ନି, ମେଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ହସ୍ତରେ ବଜ୍ର ଧରିଥିଲେ। ବାୟୁ, ଅନ୍ତକର ଦଣ୍ଡ ଧରି, ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ଗତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ। ସମୁଦ୍ରଦେବ, ବଡ଼ ନାଗ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ରାକ୍ଷସାଧିପତି ମାନବ ଦ୍ଵାରା ଚଲିଥିବା ରଥରେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଗମନ କରୁଥିଲେ। ଭୟଙ୍କର ଦେବତା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଢ଼ ହେଲେ। ବିତ୍ତଦେବ, ସିଂହ ଦ୍ଵାରା ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରି, ଗଦା ଧରିଥିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ଵୟ, ଚାରିପ୍ରକାର ସେନା ଓ ରାଜାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ଏକାତ୍ର ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ସୁନାର ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ରଥ, କବଚ, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ସଜାଯିଥିଲା, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡର ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା ଦିଗନ୍ତ ପ୍ରଭାମାନ୍ୟ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ବେରିଲ ଓ ମକର ଚିହ୍ନ ତଳେ ପତାକା ଫଡ଼ିଉଥିଲା। ରାକ୍ଷସମାନେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ର ଓ ରକ୍ତ ରଙ୍ଗର କେଶ ଧାରଣ କରି, ଗୃଧ୍ର ପତାକା ତଳେ, ଶୁଦ୍ଧ ଅଳଙ୍କାରରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ବିର ତାନ୍ଦବ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ମୁଠି, ତଳୱାର, ଗଦା ଧରି, ରଥରେ ପାଗୁଡ଼ି, ବଡ଼ ନାଗମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଓ ଅଗ୍ନିର ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ଯକ୍ଷମାନେ କଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ୍ୟ ବାଣ ଧରି, କପିଳା ଗୁଧୁକ ପତାକା ତଳେ, ସୁନା ଓ ମଣିରେ ସଜାଯିଥିଲେ। ନିଶାଚର ସେନା ବାଘ ଛାଲର ଉପର୍ଣ୍ଣ ପିନ୍ଧି, ଗୃଧ୍ରପାଙ୍ଖି ପତାକା ତଳେ, ଅସ୍ଥି ଅଳଙ୍କାରରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲେ। ମୁଠି ଧରି, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯିବା, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀର ରବ କରୁଥିବା କିନ୍ନରମାନେ ଧଳା ଉପର୍ଣ୍ଣ ପିନ୍ଧି, ଧଳା ପତାକା ଧରିଥିଲେ। ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶୁଳ ଧରି, ମୁକ୍ତାମାଳା ଓ ଚାନ୍ଦିର ହଂସ ସଜାଯିଥିଲା। ଜଳପତିଙ୍କର ପତାକା ଧୂଆଁ ଓ ଅଗ୍ନିର ଭୟଙ୍କର ଚିହ୍ନ ନେଇଥିଲା, କୁବେରଙ୍କ ପତାକା ରତ୍ନ ଓ ପଦ୍ମମୁକୁତ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ଯମଙ୍କ ପତାକା କାଠ ଓ ଲୋହାରେ ତିଆରି, ବଘ୍ର ଦ୍ୱାରା ଓଠାଯିଥିଲା। ରାକ୍ଷସପତିଙ୍କ ପତାକାରେ ପିଶାଚମୁଖ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଦେବତାମାନେ ସୁନାର ସିଂହ ପତାକା ଧରିଥିଲେ, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାର ଭଳି ଜ୍ଵଳମାନ୍ନ ଥିଲା। ଅଶ୍ୱିନୀମାନଙ୍କ ପତାକା ସୁନା ହାତୀ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିରେ ତିଆରି ମଣିକ ଘଡ଼ା ଥିଲା। ଶତକ୍ରତୁଙ୍କ ପତାକା ଧଳା ଯକ୍ ଲମ୍ବା ଶୋଭିତ, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନିଶାଚରମାନେ ସେଥିରେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଦେବରାଜଙ୍କ ସେନା ତିନି ଲୋକରେ ଅଜୟ, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ସେନା ତିରିଶି କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ ବିଭାଜିତ ଥିଲା। ଧଳା ଯକ୍ ଲମ୍ବା ହିମାଳୟ ଚୂଡ଼ା ପରି, ସୁନାର ପଦ୍ମମାଳା, ଗାଢ଼ କୁମ୍କୁମ ଚିହ୍ନ ଓ ଚୁଲିର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ। ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଇରାବତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ବିରାଟ ଅଳଙ୍କାର, ଅଦ୍ଭୁତ ବସ୍ତ୍ର, ବିଶାଳ କପଡ଼ା ଓ ବାହୁବନ୍ଦ ଧରି, ହଜାର ଗାୟକଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ମଧ୍ୟରେ, ଦିବ୍ୟ ଆଭାରେ ଚମକୁଥିଲେ। ଏହି ସେନା ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଧଳା ଛତା, ପତାକା ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ ଏବଂ ଅପରାଜେୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଭୟାନକ ଭାବେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଦୁହିଁ ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଣୀ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଦେବ-ଦାନବମାନେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଶଂଖ, ଢୋଳ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ହାତୀର ଗଜରାବ ମିଶି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା। ଘୋଡ଼ାର ହିହିଲି, ରଥଚକ୍ରର ଗୁଡ଼ୁଡ଼ୁ, ଧନୁଷ୍ୟ ତାନ୍ତିର ଟଣା, ବୀରମାନଙ୍କ ରବ—ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର କୋଳାହଳ ଛାଇଯାଇଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଦୁହିଁ ସେନା ଏକାଉଠି ହେଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଜୟ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଘୋଡ଼ା ରଥକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା, ରଥ ଅପଦାନୀକୁ ଆଘାତ କଲା, ହାତୀ ଅପଦାନୀକୁ ଯୁଦ୍ଧ କଲା, ରଥୀ ରଥୀ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଅନ୍ୟଠାରେ ହାତୀ ଅନେକ ଘୋଡ଼ା ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲା। ଏକା ଅପଦାନୀ ସହ ଅନେକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଶୁଳ, ଗଦା, ମୁଠି, କୁଟାର, ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା। ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର—ତୀର, ମୁଠି, ଚକ୍ର, ଶୁଳ, ଧନୁଷ୍ୟ, ନାରାଚ, ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର, ଚଉଡ଼ିଆ, ଶତଦଳ ଓ ଶୁଭ୍ର ତୁତି ସଦୃଶ ପରିଣାମ ଦେଉଥିଲା। ଆକାଶରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ରର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବିଗଲା। ଏହି ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ କେହି କାହାକୁ ଚିହ୍ନି ପାରୁନଥିଲେ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରିଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ଯେଉଁଠି ଅସ୍ତ୍ର ଖସିଯାଇଥିଲା, ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଦୃଷ୍ଟି ପକ୍ଷିଥିଲେ। ପତାକା, ଅସ୍ତ୍ର, ଛତା, ରତ୍ନ ଝୁଲିଥିବା ମୁଣ୍ଡ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଅପଦାନୀ, ପଡ଼ିଯାଇଥିବା ଦେହ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ଏକ ଝିଲିକର ଉପରେ ଆକାଶରୁ ପଦ୍ମପତ୍ର ଖସିପଡ଼ିଛି। ହାତୀମାନେ ଭଙ୍ଗ ଦନ୍ତ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଚକ୍ର, ଛିନ୍ନ ସୁନ୍ଦର ଶୁଣ୍ଡ ନେଇ, ପାହାଡ଼ ପରି ଭୂମିରେ ଖସି ପଡ଼ି, ରକ୍ତ ଧାରା ଝରାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ତ୍ରିଲୋକ ଉଦ୍ବିଗ୍ନ ହୋଇଯାଇଥିଲା।