ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଲୋଭୀ ଓ କ୍ରୁର ଲୋକ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ସମର୍ଥନ ମିଳିଯାଏ, ସେ କେବେ ଶାନ୍ତ ହେବାକୁ ପାରେନି; ଏମିତି ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ଯେତେବେଳେ ସନ୍ଦେହ ହରାଇଦିଏ, ସେମାନେ କେବେ ଅନୁଗତ ହେବାକୁ ପାରେନି। ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିଳନ ଅସମ୍ଭବ, କାରଣ ସେମାନେ ନିଜ ସମର୍ଥନ ପାଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଜନ୍ମ କିମ୍ବା କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବିଭକ୍ତ ହେବାକୁ ପାରନ୍ତିନି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଆଯିବାରେ କୌଣସି ଲାଭ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଏକମାତ୍ର ବିକଳ୍ପ ରହିଯାଏ—ଦଣ୍ଡ; ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ମନୋନୁକୂଳ ଲାଗେ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ମିଳନ କେବେଉଁ ସଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ। କ୍ରୁର ଲୋକମାନେ ସଦା ଭାବନ୍ତି ଯେ, ମହାନ ହୃଦୟ ଲୋକମାନଙ୍କର ସମ୍ମିଳନ ଦୃଢତା ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ଦୁର୍ବଳତା, ସାଧୁତା କିମ୍ବା ଅତିକ୍ରମିତ ଦୟା। ଦୁଷ୍ଟମାନେ ସବୁବେଳେ ଭାବନ୍ତି ଯେ, ଏହି ସମ୍ମିଳନ ଭୟରୁ ହେଉଛି; ତେଣୁ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ବଶ କରିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ଆକ୍ରମଣ ହୁଏ, ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରନ୍ତି; ଏହା ସେମାନଙ୍କର ମହାନ ବ୍ରତ। ଦୁଷ୍ଟ କେବେ ନିଜ ଦୁଷ୍ଟତା ଛାଡ଼ି ସତ୍ପୁରୁଷ ହେବାକୁ ପାରେନି। କେତେବେଳେ ଏକ ଭଲ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚାହିଁପାରେ; ଏହିପରି ଭାବେ ମୋ ମନେ ବୁଝିପାରୁଛି। ଏବେ ଆପଣ ଏଠାରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଅନ୍ତୁ। ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇଁ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ଯଥାସ୍ତୁ," ଏବଂ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ତାହା ଭାବି, ଦେବମଣ୍ଡଳୀର ମଧ୍ୟରେ କହିଲେ, "ହେ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଦେବମାନେ, ମୋ କଥା ଧ୍ୟାନଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଆପଣମାନେ ଯଜ୍ଞ ଉପଭୋକ୍ତା, ଆତ୍ମାରେ ତୃପ୍ତ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ୱଭାବର। ନିଜ ମହତ୍ତ୍ୱରେ ସ୍ଥିତ ଥିବା ଆପଣମାନେ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷକ; ଏବଂ ହେ ଦେବସ୍ୱାମୀମାନେ, ଦୈତ୍ୟନାୟକମାନେ କୌଣସି କାରଣ ବିନା ଆପଣଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ମିଳନ ଓ ଅନ୍ୟ ବିଧି ବ୍ୟର୍ଥ; ଏଠି ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ। ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ—ମୋର ସେନା ଏକତ୍ର କର। ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ପୂଜିତ ହେଉ, ଅସ୍ତ୍ରଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କର, ଅମରମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଯାନ ଓ ରଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର। ଯମକୁ ସେନାପତି କରି ନିଯୁକ୍ତ କର, ଏହା ସତ୍ବରା ହେଉ।" ଏଭଳି ଆଦେଶ ପାଇଁ, ଦେବମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦଶ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗିଥିବା, ସୁନାର ଘଣ୍ଟି ଲାଗିଥିବା, ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁଣ ଥିବା ଏକ ରଥ ସମସ୍ତେ ମିଶି ଆଣିଲେ। ମାତଳି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ ରଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଯମ ନିଜ ମହିଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି ସେନାର ମୁଣ୍ଡେ ଦଢ଼ିଲେ। ସେ ଚାରିଦିଗରୁ ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନେ ଘେରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି, ଆକାଶକୁ ପୂରିଦେଲେ। ଅଗ୍ନି ଏକ ମେଷ ଉପରେ ବସି, ହାତରେ ବଣ୍ଡା ଧରିଥିଲେ; ବାୟୁ ହାତରେ ଅଙ୍କୁଶ ନେଇ, ତାଙ୍କର ଅତୁଳନୀୟ ବେଗ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ଜଳଦେବତା ନିଜେ ଏକ ବଡ଼ ସର୍ପ ଉପରେ ବସିଥିଲେ; ରାକ୍ଷସ ସ୍ୱାମୀ ମଣିଷ ଦ୍ୱାରା ତାଣାଯାଉଥିବା ରଥ ଉପରେ ଆକାଶରେ ଗମନ କରୁଥିଲେ। ଭୟଙ୍କର ଦେବତା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଧରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦଢ଼ିଲେ; ଧନର ଦେବତା କୁବେର ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି, ମୁଷଳ ଧରିଥିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରମାନେ ଚାରି ପ୍ରକାର ସେନା ସହିତ, ରାଜାମାନେ ଓ ସୁନା ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସହିତ ଦଢ଼ିଲେ। ସୁନା ଓ ହଳଦିଆ ଉପର୍ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ରଥ, କବଚ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଶୋଭିତ, ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବେରୁଣ୍ଡ ଓ ମକର ଚିହ୍ନ ଥିବା ପତାକା ଉତ୍ତୁଙ୍ଗ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା। ରାକ୍ଷସମାନେ ଲାଲ୍ ଉପର୍ବସ୍ତ୍ର, ରକ୍ତବର୍ଣ ଚୁଳି, ଗୃଧ୍ର ପତାକା, ଶୁଦ୍ଧ ଅଳଙ୍କାର ଧରି ଶୂରବୀର ଭାବରେ ଦଢ଼ିଲେ। ସେମାନେ ହାତରେ ମୁଷଳ, ତଳୱାର, ଗଦା ଧରି, ରଥ ଉପରେ ପଗଡ଼ି ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ବଡ଼ ସର୍ପମାନେ ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିଗୋଳା ଓ ବିଜୁଳି ଛାଡ଼ୁଥିଲେ। ଯକ୍ଷମାନେ କଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରି, ତୀବ୍ର କପିଲା ଉଲ୍ଲୁ ପତାକା ଓ ସୁନା ମଣି ଅଳଙ୍କାର ଧରି ଦଢ଼ିଲେ। ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ସେନା ଚିତା ବାଘ ଚର୍ମ ଉପର୍ବସ୍ତ୍ର, ଗୃଧ୍ର ରେଶମ ପତାକା, ଅସ୍ଥି ଅଳଙ୍କାର ଧରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ମୁଷଳ ଧରି, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା କିନ୍ନରମାନେ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ଓ ଧଳା ପତାକା ଧରି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀର ଧ୍ୱନିରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ତୀବ୍ର ବଣ୍ଡା ଧରି, ମୁକୁତରେ ମୁକ୍ତା ମାଳା ଓ ଚାନ୍ଦିର ହଂସ ଅଳଙ୍କାର ଥିଲା। ଜଳଦେବତାଙ୍କ ପତାକା ଧୂମ୍ର ଅଗ୍ନିର ଭୟଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଥିଲା; କୁବେରଙ୍କ ପାଇଁ ପଦ୍ମମଣି ଏବଂ ବଡ଼ ମଣିର ଶାଖା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତାକା ଧଳା ବାଲ୍ ଓ ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସର୍ପ ଓ ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ଦୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଦେବସେନା ତିନି ଲୋକରେ ଅଜୟ ଥିଲା; ଏହାର ବିଭାଗ ତିରିସି କୋଟି ଦେବମାନେ ଥିଲେ। ଧଳା ବାଲ୍ ହିମାଳୟ ଶୃଙ୍ଗ ଭଳି, ସୁନା ଲୋଟସ ମାଳା, ରଙ୍ଗିନ କୁମ୍କୁମ ଚିହ୍ନ, ଗାଳରେ ଗୁଛ ଗୁଛ ଚୁଳି ଶୋଭିତ। ଏଇରାବତ ନାମକ ହାତୀ ଉପରେ ଦଢ଼ି, ଅଜୟ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଳଙ୍କାର, ବସ୍ତ୍ର, ବିଶାଳ ଚଦର ଓ ବାହୁବନ୍ଦ ଧରି, ହଜାର କବିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗରେ ଚମକୁଥିଲେ। ସେନା ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀରେ ଭର୍ତ୍ତି, ଧଳା ଛତା ଓ ପତାକାର ଶାରି, ଅଜୟ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରର ଆଭାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅପାର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ଗର୍ଜନ, ଶଂଖ ଓ ଢୋଳର ଧ୍ୱନି, ବିଜୁଳି ଭଳି ଉପକରଣର ଗର୍ଜନ, ହାତୀର ଇଂଦ୍ରଘୋଷରେ ଆକାଶ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ଘୋଡ଼ାର ହିନ୍ହାଡ଼, ରଥର ଚକ୍ର ଗଡ଼ଗଡ଼ାହଟ, ଧନୁଷର ତାଣ, ଏବଂ ଶୂରମାନଙ୍କର ରଣହୁଙ୍କାରରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଉପଦ୍ରବ ଉଠିଲା। ଦୁଇ ସେନା ମୁହଁମୁହିଁ ହେବା ସମୟରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଜୟ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲେ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।