ଯେତେବେଳେ ତାରକା ଦାୟତ୍ୟ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟରେ ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଶୁଣିଲେ, ସେ ନମ୍ରତା ସହିତ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଦୁଇହାତ ଜୋଡି ନମ୍ର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ— "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି। ଲୋକମାନେ ସଦା ଫଳ କିମ୍ବା ପ୍ରତିଶୋଧ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଏବଂ ବିଜୟ ଲାଗି ଉଦ୍ୟମ କରନ୍ତି। ଆମର ଜନ୍ମ ଓ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଶତ୍ରୁତା ଅଛି। ଦେବତାମାନେ ଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଆମ ଦାୟତ୍ୟମାନେକୁ ବିନାଶ କରିଛନ୍ତି। ମୋର ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ହେଉଛି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେବି। "ମୋର ଏକମାତ୍ର ଇଚ୍ଛା—ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରରୁ ଅଜୟ ହେବି। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବରକୁ ଆପଣ ଦିଅନ୍ତୁ, ଏହି ମୋର ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅଛି। ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଏହି ବର ଦିଅନ୍ତୁ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାନ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରେନାହିଁ।" ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଦାୟତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାୟତ୍ୟ, ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ବିନା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିପାରିବେନାହିଁ। ତେଣୁ ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବର ଚୟନ କର, କାରଣ ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରୁନାହିଁ।" ତାରକା, ଦାୟତ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଏହି କଥା ଭାବି, ଅହଂକାରରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ କହିଲେ, "ମୋ ଜନ୍ମରୁ ସପ୍ତମ ଦିନ ପରେ ମାତ୍ର ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବି।" ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ମନର ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ବର ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାରକା ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଲେ। ତାରକା ତପସ୍ୟା ସମାପ୍ତ କରିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦାୟତ୍ୟମାନଙ୍କର ନାୟକମାନେ ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଏମିତି ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଥାନ୍ତି। ଦାୟତ୍ୟମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ତାରକା ସାଧାରଣ ରାଜ୍ୟରେ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ଶାସନରେ ଋତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜ ଗୁଣରେ ଦେହ ଧାରଣ କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ତାଙ୍କ ସେବକ ହେଲେ; ଶୋଭା, ତେଜ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଗୁଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଦୋଷରହିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଦେହରେ ଚନ୍ଦନ ଲାଗିଥିଲା, ମୁଣ୍ଡରେ ବଡ଼ ମୁକୁଟ୍ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଶୁଭ୍ର ବାହୁବଳୟ ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲା, ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ। ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଚାମରା ଦେଉଥିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ପଥରେ ଦୀପ ଭାବେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲେ, ପବନ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ ପଙ୍ଖା ହେଉଥିଲା। ମୃତ୍ୟୁ ନିଜେ ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଚାଲୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଅନେକ ବରର ଗର୍ବରେ ତାରକା ଏକ ଦିନ ନିଜ ଦାୟତ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ରାଜ୍ୟ କିପରି ଉପଯୋଗୀ, ଯଦି ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଜୟ କରିପାରିବିନାହିଁ? ଦେବତାମାନେକୁ ଜୟ କରି ଏହି ଶତ୍ରୁତା ଶେଷ କରିବା ଛଡ଼ା ମୋର ହୃଦୟ କେମିତି ଶାନ୍ତି ପାଇବ? ଏଯାଁପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ନିଜ ଯଜ୍ଞ ଭାଗ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ଶ୍ରୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତିନାହିଁ, ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ ଅଛନ୍ତି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅନୁରାଗିଣୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ହସ୍ତେ ପଦ୍ମ ଧରି, ମଦିରା ପିଇ, ମନୋହର କ୍ରୀଡ଼ା ଓ ବାଟିକାରେ ତାଙ୍କୁ ମୁହଁ ଦେଉଛନ୍ତି। "ଏହି ଜନ୍ମ ମିଳିଲା ପରେ ଯିଏ ପ୍ରାକ୍ରମ କରିନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ନିରର୍ଥକ; ଅଜନ୍ମା ତାଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଯିଏ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେନାହିଁ, ବନ୍ଧୁଜନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେନାହିଁ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ସମ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରେନାହିଁ, ସେ ଜନ୍ମିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ତେଣୁ, ଶୀଘ୍ର ମୋ ପାଇଁ ଅଷ୍ଟଚକ୍ର ବିଜୟ ରଥ, ଅପରାଜିତ ଦାୟତ୍ୟ ସେନା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚୀର ତୋଳିତ ପତାକା, ମୁକୁତା ଜାଳ ଛତ୍ର ସଜାଇ ତିଆରି କର।" ତାରକାଙ୍କ ଏହି ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଦାୟତ୍ୟ ସେନାପତି ଗ୍ରସନା ସଠିକ୍ ଭାବେ ସେନାକୁ ଏକତ୍ର କଲେ। ଗଭୀର ଢୋଳ ବାଜି, ଦାୟତ୍ୟମାନେକୁ ତୁରନ୍ତ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ; ଏକ ଅଷ୍ଟଚକ୍ରୀ ରଥ, ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଏହି ରଥ ଏଣିକି ଆଣିଲେ। ଏହି ରଥ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲା, ଚାରି ଯୋଜନ ବ୍ୟାପକ, ଅନେକ ରଙ୍ଗ ଓ ସଙ୍ଗୀତର ମଧୁର ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରୁଥିଲା। ଏହି ଦାୟତ୍ୟ ସେନା, ଦଶ କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରଥ ସଦୃଶ, ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଥିଲେ ଜମ୍ଭ, ପରେ କୁଜମ୍ଭ, ତାପରେ ମହିଷ, କୁଞ୍ଜର, ମେଘ, କାଳନେମି, ଏବଂ ନିମି। ମଥନ, ଜମ୍ଭକ, ଶୁମ୍ଭ—ଏହି ଦଶ ଦାୟତ୍ୟ ନାୟକ ଓ ଅନେକ ଶତାଧିକ ଭୂମିକମ୍ପନ କ୍ଷମତାସମ୍ପନ୍ନ ଦାନବ ଏହି ସେନାରେ ଥିଲେ। ଏହି ଦାୟତ୍ୟମାନେ ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଦେହ, ଭୟାନକ ପ୍ରାକ୍ରମ, ନାନା ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ। ତାରକାଙ୍କ ପତାକା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭାପ୍ରଦ, ଗ୍ରସନାଙ୍କ ପତାକାରେ ମକର ଚିହ୍ନ ଥିଲା। ଜମ୍ଭଙ୍କ ପତାକା ଲୋହାର ଦାନବ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା, କୁଜମ୍ଭଙ୍କରେ ଗଧା ଚିହ୍ନ ଥିଲା। ମହିଷଙ୍କ ପତାକାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶଳା, ଶୁମ୍ଭଙ୍କରେ କଳା ଲୋହାର ଗୃଧ୍ର ଚିହ୍ନ ଥିଲା। ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କର ପତାକା ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ଥିଲା; ଶତାଧିକ ଶୀଘ୍ର ବାଘ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଗ୍ରସନାଙ୍କ ରଥ ଶତ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଝଙ୍କାର ଘଣ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିଲା; ଜମ୍ଭଙ୍କ ଭୟାନକ ରଥ ମଧ୍ୟ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଥିଲା। କୁଜମ୍ଭଙ୍କ ରଥ ଦାନବ ମୁହଁ ଗଧା ଦ୍ୱାରା, ମହିଷଙ୍କ ଉଟ, କୁଞ୍ଜରଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଥିଲେ। ମେଷଙ୍କ ରଥ ଚିତାଳ ଦ୍ୱାରା, କାଳନେମିଙ୍କ ରଥ ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ହାତୀ, ନିମି ମଦମାତା ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ଚାରି ଦାନ୍ତ, ସୁଗନ୍ଧିତ, ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ହାତୀ, ଅନେକ ହସ୍ତ ଲମ୍ବା କଳା ଘୋଡ଼ା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଏହି ଦାୟତ୍ୟ ସେନାରେ ଥିଲେ। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ ଶୁଭ୍ର ଚାମରା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା; ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେହ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଲିପ୍ତ, ନାନା ଫୁଲର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ମଥନ, ଦାୟତ୍ୟନାୟକ, ପାଶ ଧରି ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ; ଜମ୍ଭକ ଝଙ୍କାର ଘଣ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଉଟ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।