ଦୈତ୍ୟମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହୋଇ, "ଭଲ କହିଲେ! ଭଲ କହିଲେ!" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏହିପରେ ସେ ବେଶ୍ରମ ହୋଇ ପାରିୟାତ୍ର ପର୍ବତର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗୁହାକୁ ଗଲେ। ସେଇ ପର୍ବତ ଗୁହା ସମସ୍ତ ଋତୁର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ଔଷଧୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲା, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଖଣିଜ ଝରଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗୁହା ଓ ନିବାସସ୍ଥଳୀ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନଟ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଚାରିପାଖରେ ଘନ ଜଙ୍ଗଲ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ତଳେ ରକ୍ଷିତ ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଚିଡ଼ିଆ ଏଠାରେ ଚଉଁଚିଅଉଁ କରୁଥିଲେ। ଏଠି ଅନେକ ସ୍ରୋତ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜଳାଶୟ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା। ଏମିତି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଗୁହାକୁ ସେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ଏଠିରେ ଉଚ୍ଚତମ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଥିଲା—ଉପବାସ, ପଞ୍ଚତପ ତପସ୍ୟା, ପତ୍ର ଓ ପାଣିରେ ଜୀବନ ଯାପନ; ଏଭଳି ଶତ-ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଚାଲିଥିଲା। ପରେ ପ୍ରତିଦିନ ସେ ନିଜ ଶରୀରରୁ ମାଂସ କଟି ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ଏହିପରି ସେ ମାଂସହୀନ ହେଇଗଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ମାଂସହୀନ ହେଲେ ଏବଂ ଅପାର ତପୋବଳ ଅର୍ଜନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଯାଇଲେ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦେଖି ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଅଶାନ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲେ; କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମା ଏହା ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ତାରକାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାଙ୍କର ନିବାସ ଠାରୁ ଆସିଲେ; ଏବଂ ପାରିୟାତ୍ର ପର୍ବତର ଗୁହାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍ନିଗ୍ଧ କଥାରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—"ବସ, ବତ୍ସ, ଏବେ ତୁମ ତପସ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ; ଏବେ କୌଣସି ଆଶୀର୍ବାଦ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ। ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁ ନିଅ।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି କଥାରେ, ଦୈତ୍ୟ ତାରକା ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ହାତ ଜୋଡି, ନମ୍ର ହୃଦୟରେ କହିଲେ—"ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଦେବମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଜାଣନ୍ତି, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି; ଲୋକେ ସାଧାରଣତଃ ଫଳ ବା ପ୍ରତିଶୋଧ ପାଇଁ ଜୟ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ଆମର ଜନ୍ମ ଓ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଶତ୍ରୁତା ଅଛି; ଦେବତାମାନେ ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ି ଆମ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ବିନାଶ କରିଛନ୍ତି। ଏହିପାଇଁ ମୋର ନିଶ୍ଚୟ—ମୁଁ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଧାରକ ହେବି।" "ମୋତେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ରରୁ ଅଜୟ କର; ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ମୋର ହୃଦୟରେ ବଢ଼ିଛି। ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ, ଦେବମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାନ ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନାହିଁ।" ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱକାରୀ, ତାରକାକୁ କହିଲେ—"ମୃତ୍ୟୁ ବିନା ଦେହଧାରୀ ପ୍ରାଣୀ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ, ଦୈତ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତେଣୁ ମୃତ୍ୟୁ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଁ।" ଏହାପରେ, ତାରକା ଦେଖିଲେ ଯେ ମୃତ୍ୟୁ ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ, ତେଣୁ ଗର୍ବରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ଚିନ୍ତା କରି, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ—"ମୋ ମୃତ୍ୟୁ କେବଳ ଏକ ଶିଶୁ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ହେବା ପରେ ସାତ ଦିନ ପରେ ହେଉ।" ବ୍ରହ୍ମା, ତାଙ୍କର ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା ଥିଲା, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ତାରକା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାରକା ତପସ୍ୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ପ୍ରଭୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ, ଯେପରି ଦେବମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘେରି ରହନ୍ତି। ତାରକା ଦୈତ୍ୟମାନେର ଆନନ୍ଦ ହେଇ, ବିଶାଳ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଧାରଣ କଲେ। ଋତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ତାଙ୍କର ସେବକ ହୋଇଗଲେ; ଶୋଭା, ତେଜ, ଧୈର୍ୟ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଶ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ କୌଣସି ଦୋଷ ନଥିଲା; ତାଙ୍କର ଶରୀର ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଗୁରୁର ଗନ୍ଧରେ ମନ୍ଦାରିତ, ମୁଣ୍ଡରେ ବିଶାଳ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ଚାମର ଡୁଲାଉଥିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ପଥରେ ଦୀପ ହେବାକୁ, ପବନ ଚାମର ହେବାକୁ, ଏବଂ ଯମ ତାଙ୍କର ଅଗ୍ରେ ଚାଲୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଯାଉଥିଲା, ତାରକାସୁର ଅନେକ ଆଶୀର୍ବାଦର ଗର୍ବରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କର ଦୈତ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ କହିଲେ—"ମୋ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ଅର୍ଥ କଣ, ଯଦି ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଜୟ କରିପାରିବି ନାହିଁ? ଦେବତାମାନେ ଓ ଆମ ଶତ୍ରୁତା ଶେଷ ହେଉନାହିଁ ଯାଏଁ, ମୋର ହୃଦୟ ଶାନ୍ତି ପାଇପାରିବ ନାହିଁ।" "ଏପରି ଦେଖ, ଦେବମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଭାଗ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି; ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀକେ ଛାଡ଼ନାହାନ୍ତି, ମୋହରେ ନ ହେବା ଭଳି ଅବସ୍ଥା। ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟାମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗଙ୍ଗନାମାନେ, କମଳ ହାତରେ ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ରମଣୀୟ ବାଗିଚାରେ ମନୋରଞ୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି।" "ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଜନ୍ମ ନେଇ ଶୌର୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଅର୍ଥହୀନ; ଅଜନ୍ମା ତାଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଯେଉଁଜଣେ ପିତାମାତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେନାହିଁ, ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରେନାହିଁ, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଭଳି ଶୁଭ୍ର ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କରେନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଜନ୍ମ ନେଇଲେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୃତ ପରି।" "ଏହିଏ ଦେଖି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିବା ପାଇଁ ଆଠ ଚକା ବିଜୟ ରଥ ତଯାରି କର; ମୋର ଅଜୟ ଦୈତ୍ୟସେନା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ପତାକା ଓ ମୁକୁତା ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଢାକା ଛତା ସଜାଇ ଦେ।" ତାରକାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଗ୍ରସନା ନାମକ ଦୈତ୍ୟ, ଦୈତ୍ୟରାଜଙ୍କ ସେନାପତି, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ସେନା ସଂଗ୍ରହ କଲେ। ଗଭୀର ଢୋଳ ବାଜି, ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଡାକିଲେ; ଏହି ରଥ ଆଠ ଚକାରେ ଶୋଭିତ, ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଟାଣାଯାଉଥିଲା। ସେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଚାରି ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଏହି ରଥରେ ବିଭିନ୍ନ ଅନନ୍ଦ ମନ୍ଦିର ଏବଂ ଗୀତ-ସଙ୍ଗୀତର ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା। ଦେବତାମାନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରଥ ପରି ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନେ—ଦଶ କୋଟି ସଂଖ୍ୟାର, ଭୟଙ୍କର ଶୌର୍ୟରେ—ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।