ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଦେବତା, ଚାରିମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମା, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଶାନ୍ତି ଚିହ୍ନିତ ହେଉଥିଲା । ସେ ବୋଲିଲେ, “ବେଟା, ଏତେ ତପସ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ । ଏହି କଠିନ କଷ୍ଟରେ ପଡ଼ନି । ତୁମ ପୁଅର ନାମ ତାରକ ହେବ, ସେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବ ।” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ଧମ୍ମିଲ୍ଲାଙ୍କ ମୁକ୍ତି ନିମନ୍ତେ ବି ଶୁଣିଲେ, ଏବଂ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖରେ ଶିର ନମାଇଲେ । ପଛରୁ ସେ ଗୃହକୁ ଫେରିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଆନନ୍ଦରେ ଆଭାମାନ୍ୟ ହେଉଥିଲା । ରାଜା ଓ ରାନୀ, ଦୁହେଁ ଇଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସ୍ୱୟଂ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ ଖୁସିରେ ରହିଲେ । ସୁନ୍ଦରୀ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ବରାଙ୍ଗୀ, ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଗର୍ଭକୁ ପୂରା ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କଲେ । ଏହି ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ବରାଙ୍ଗୀ ଜଣେ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବା ସହିତ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୟଭୀତ ହେଇଯାଇଲେ । ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଲା, ସମୁଦ୍ର କମ୍ପନ କଲା, ପାହାଡ଼ମାନେ ହିଲିଗଲେ, ଭୟଙ୍କର ପବନ ବହିଲା । ମହାର୍ଷିମାନେ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ, ବନ୍ୟପଶୁମାନେ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ତେଜ ହରାଇଲେ, ଦିଗ୍ବଳୟ ଧୂସର ହେଲା । ସେଇ ମହାରାକ୍ଷସ ଜନ୍ମ ନେବା ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଓ ଦାନବୀମାନେ ଆସି, ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ । ଦାନବୀମାନେ ଖୁସିରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ନୃତ୍ୟ କଲେ । ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ପାଳନ କଲେ । ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ବିଷଣ୍ଣ ହେଇପଡ଼ିଲେ । ବରାଙ୍ଗୀ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇଲେ । ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବିଜୟକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ ନାହିଁ । ତାରକ ନାମକ ନବଜାତ ଦାନବପତି ବହୁତ ପ୍ରବଳ ଓ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ । ସମସ୍ତ କୁଜମ୍ଭ, ମହିଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଯିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ । ଏପରି ମହାରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି, ତାରକ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଠାରେ ଉଚିତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମତୀ କଥା କହିଲେ— “ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ, ମୋର କଥା ଶୁଣ । ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ଓ ନିୟମିତ ଚଳାଚଳ ପାଇଁ ଆମେ ଏକଠି ମନ୍ଥନ କରିବା ଉଚିତ । ଦେବତାମାନେ ଆମ ପରିବାରର ନାଶ କରୁଛନ୍ତି । ଦାନବମାନେ, ଦେବମାନେ ସହ ପ୍ରାଚୀନ ଶତୃତା ଆମ ସ୍ୱଭାବ । ଆଜି ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦେବମାନେକୁ ଜୟ କରିବାକୁ ଯିବା । ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ, ତପସ୍ୟା ବିନା ଦେବମାନେ ସହ ସଂଘର୍ଷ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି, ତା’ପରେ ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ । ତା’ପରେ ଆମେ ଦେବମାନେକୁ ଜୟ କରି, ତିନି ଲୋକର ଭୋଗ କରିବା । ଏକ ସଂକଳ୍ପ ଥିଲେ ଲମ୍ବା ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରୀ ଲାଭ ହୁଏ । ଯେଉଁମାନେ ଅସ୍ଥିର, ସେମାନେ କିଛି ରକ୍ଷା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦାନବ ତାଙ୍କ କଥା ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣିଲେ । ଦୈତ୍ୟମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, “ବହୁତ ଭଲ କହିଲ” ବୋଲି କହିଲେ । ତା’ପରେ ତାରକ ପାରିୟାତ୍ର ପାହାଡ଼ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁହାକୁ ଗଲେ । ସେଠି ସମସ୍ତ ଋତୁର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ଔଷଧିର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା, ଅନେକ ଖଣିଜ ଝରଣା ଓ ଗୁହାରେ ଭରିଥିବା, ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଓ ପ୍ରାଣୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା । ଏହି ଗୁହା ଚାରିପାଖ ଘନ ଜଙ୍ଗଲ ଦ୍ୱାରା ଆଛାଦିତ, ଅଦ୍ଭୁତ କାମନାପୂର୍ଣ୍ଣ ବୃକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଝରଣା ଓ ପୋଖରୀ ରହିଛି । ତାରକ ସେଠି ଯାଇ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ସେ ଉପବାସ କଲେ, ପଞ୍ଚ ତପସ୍ୟା କଲେ, ପତ୍ର ଓ ପାଣି ଖାଇ ରହିଲେ । ଏହିପରି ଶତ-ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ତାରକ ତପସ୍ୟା କରିଲେ । ଦିନେ ଦିନେ ସେ ନିଜ ଶରୀରର ମାଂସ କାଟି ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରିଲେ, ଏଭଳି ଶେଷରେ ସେ ମାଂସହୀନ ହେଇଗଲେ । ଏହିପରି ମହାତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ସଂଚୟ କରିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କ ତପୋଜ୍ୱଳା ତେଜରେ ଜଳିଉଠିଲେ । ଦେବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ । ତାରକଙ୍କୁ ବର ଦେବା ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସି, ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମଧୁର କଥା କହିଲେ, “ବେଟା, ଏବେ ତୁମର ତପସ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ । ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ନାହିଁ । ମନରେ ଯାହା ଇଛା, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ମାଗ ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦାନବ ତାରକ ହାତ ଯୋଡ଼ି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଦେବମାନେର ହୃଦୟ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ କର୍ମ ଜାଣନ୍ତି । ଲୋକମାନେ ଫଳ କିମ୍ବା ପ୍ରତିଶୋଧ ପାଇଁ ଜୟ ଚାହାନ୍ତି । ଜନ୍ମ ଓ କର୍ମରେ ଆମର ଦେବମାନେ ସହ ଶତୃତା ଅଛି । ଦେବମାନେ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ି ଦାନବମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିଛନ୍ତି । ମୋ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ—ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରକ ହେବି । ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ସହ ଅଜୟ ହେବାକୁ ଚାହେଁ । ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଟୁଟ ଅଛି । ପ୍ରଭୁ, ଏହି ବର ଦିଅନ୍ତୁ, ଅନ୍ୟ କିଛି ମୋତେ ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ ।” ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ମୃତ୍ୟୁ ବିନା କୌଣସି ଜୀବ ଥାଇପାରେ ନାହିଁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ । ତେଣୁ ମୃତ୍ୟୁ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ବର ମାଗ । କାରଣ ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରୁନାହା ।” ତା’ପରେ ତାରକ ଭାବିଲେ, ଏବଂ ଅହଂକାରରେ ମୋହିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ମୋ ଶିଶୁ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେବା ପରେ ସାତ ଦିନ ପରେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେଉ ।” ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ମନରେ ଯେଉଁ ବର ଚାହିଲେ, ତାହା ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ । ତାରକ ତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଫେରିଲେ । ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ, ଯେପରି ଦେବମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଘେରି ରହନ୍ତି । ତାରକ ଦାନବମାନେର ଆନନ୍ଦ ହେଲେ, ସେ ମହାଶକ୍ତି ଓ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କଲେ । ଏବେ ଋତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଶୋଭାକୁ ଅଧିକ ବଢ଼ାଇଲେ ।