ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ଭଗବାନଙ୍କ ଚରଣରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ—ମୋ ମନରେ କଦାପି ଦାନବୀୟ ସ୍ୱଭାବ ନ ଆସୁ, ମୋ ଲୋକଗୁଡ଼ିକ ଅବିନାଶୀ ରହୁ, ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଁ, ଏବଂ ମୋ ଦେହ ଅବିରତ ରହୁ। ଏହି ଅନୁରୋଧ ପରେ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ “ତଥାସ୍ତୁ” କହି, ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ତପସ୍ୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ତାପରେ ତିନି ଭୋଜନ ଚାହିଁ, ନିଜ ଅଶ୍ରମରେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ମିଳିଲେ ନାହିଁ। ଭୋକରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ଘନ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଫଳ ଏବଂ କନ୍ଦମୂଳ ଆଣିବାକୁ ଯିବାବେଳେ, ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭୟଭୀତ ଏବଂ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ, ଅଞ୍ଚଳରେ ମୁହଁ ଢାକି ଅଞ୍ଶୁ ଝରାଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାନବନାୟକ ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ସ୍ନେହଭରା କଥାରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ— “କିଏ ତୁମକୁ ଏଭଳି ଦୁଃଖ ଦେଲା? କିଏ ମୃତ୍ୟୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି ତୁମକୁ ଅପମାନ କଲା? କିମ୍ବା ଆଉ କଣ ଆଶା ଅଛି, ଯାହା ପୂରଣ କରିପାରିବି? ଦ୍ରୁତ କହ, ସୁନ୍ଦରୀ।” ତାହାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ— “ମୁଁ ଭୟଭୀତ, ତ୍ୟାଗିତ, ପୀଡ଼ିତ ଏବଂ ପୁନଃପୁନି ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପୀଡ଼ିତ ହୋଇଛି। ମୋ ଦୁଃଖର କେବେ ଶେଷ ନାହିଁ ବୋଲି ଦେଖି, ମୁଁ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଛି। ମୋ ପୁଅ ତାରକଙ୍କୁ ଦିଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରକ୍ତିମ ହେଲା। ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ସମର୍ଥ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୁନି ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣି, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ସ୍ନିଗ୍ଧ କଥାରେ ପଚାରିଲେ— “ପୁତ୍ର, ତୁମେ ପୁନି ଏମିତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କାହିଁକି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ତୁମେ ଭୋଜନ ଆଶାରେ ଅଛ, ମହାବ୍ରତୀ, କହ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଭୋଜନ ତ୍ୟାଗରେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ଏହି ଫଳ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟାରେ ମିଳିଥାଏ। ଅପ୍ରାପ୍ତ ବାସନା ତ୍ୟାଗ ତେତେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ, ଯେତେ ଆସିଥିବା ବାସନାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ହାତ ଜୋଡ଼ି କହିଲେ— “ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଧ୍ୟାନରୁ ବାହାରି ଆସି, ମୁଁ ମୋ ରାଣୀକୁ ଦେଖିଲି, ସେ ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲି, ‘ତୁମେ କାହିଁକି ଏଭଳି ଅଛ? କ’ଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?’ ସେ ତତ୍ୱାର୍ଥ କଥାରେ କହିଲେ— ‘ମୁଁ ଭୟଭୀତ, ତ୍ୟାଗିତ, ଉତ୍ପୀଡ଼ିତ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିରନ୍ତର ଦୁଃଖିତ। ଏହି ଦୁଃଖର ଶେଷ ନାହିଁ ଦେଖି, ମୁଁ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବି। ମୋ ପୁଅ ତାରକଙ୍କୁ ଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖ ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି।’ ଏହିପରି ଶୁଣି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଅ ଲାଗି ଦୁଃଖିତ ହେଲି, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲି।” ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି କଥା ଶୁଣି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦାନବନାୟକଙ୍କୁ କହିଲେ— “ବସ୍, ପୁତ୍ର, ଏବେ ତପସ୍ୟା ଚାଲିବ ନାହିଁ। ତୁମର ପୁଅ ତାରକ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ, ସେ ବିଶେଷ ବଳଶାଳୀ ହେବେ। ଦେବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧମ୍ମିଲାଙ୍କ ମୁକ୍ତି ହେବ।” ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ଗୁରୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଅନନ୍ଦ ଚିତ୍ତରେ ନିଜ ରାଣୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ଦୁହେଁ ହର୍ଷରେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ। ସୁନ୍ଦରୀ ବରାଙ୍ଗୀ, ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରୋପିତ ଗର୍ଭକୁ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କଲେ। ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ବରାଙ୍ଗୀ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେହିପରି ଦାନବନାୟକ ତାରକ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରି, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କଲେ। ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସମୟରେ ପୃଥିବୀ କପିଲା, ସମୁଦ୍ର କମ୍ପିଲା, ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଉପ୍ରେ ଉପ୍ରେ ହଲା, ଭୟଙ୍କର ପବନ ବହିଲା। ମହାର୍ଷିମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, କ୍ରୂର ପଶୁମାନେ ହୁଁକାରିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅପ୍ରଭା ହେଲେ, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଧୂସର ହେଲା। ତାରକଙ୍କ ଜନ୍ମରେ, ସମସ୍ତ ଦାନବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆସି, ଅନନ୍ଦ ହେଲେ। ଦାନବୀମାନେ ନୃତ୍ୟ ଏବଂ ସଙ୍ଗୀତରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ, ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ମହାଉତ୍ସବ ଉଲ୍ଲାସ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ବରାଙ୍ଗୀ ନିଜ ପୁଅକୁ ଦେଖି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଜୟକୁ କିଛି ମାନ୍ୟତା ଦେଲେ ନାହିଁ। ନବଜାତ ଦାନବନାୟକ ତାରକ ବହୁତ ଶୌର୍ୟଶାଳୀ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦାନବ—କୁଜମ୍ଭ, ମହିଷ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦାନବଙ୍କ ରାଜା ବାପାଇଁ ଅଭିଷେକ କଲେ। ବଡ଼ ରାଜ୍ୟ ମିଳିବା ପରେ, ତାରକ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ କଥା କହିଲେ— “ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏକାଠି ଚିନ୍ତନ କର। ଦେବତାମାନେ ଆମ ଗୋତ୍ରକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି; ଦାନବମାନେ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଆମର ଚିର ଶତ୍ରୁତା ଅଛି। ଆଜି ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ, ନିଜ ବଳରେ ଦେବତାମାନେକୁ ଜିତିବାକୁ ଯିବା। କିନ୍ତୁ, ତପସ୍ୟା ବିନା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ମୁକାବିଲା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ତପସ୍ୟା କରିବି, ତାପରେ ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ। ତାପରେ ଆମେ ଦେବତାମାନେକୁ ଜିତି, ତିନି ଲୋକର ଉପଭୋଗ କରିବା। ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟ ପାଏ, କିନ୍ତୁ ଚଞ୍ଚଳ ମନୁଷ୍ୟ ସଫଳତାକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରେ ନାହିଁ, କାରଣ ସମୃଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର।" ଏହିପରି ତାରକଙ୍କ ଉଚିତ ଉପଦେଶ ସମସ୍ତ ଦାନବ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣିଲେ।