ଏକ ସମୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ତୀବ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦିତିଙ୍କର ଗର୍ଭକୁ ସାତ ଭାଗରେ ଭାଗ କଲେ। ପରେ ମଘବନ୍ ଏହି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗକୁ ପୁନଃ ସାତ ଭାଗରେ ବିଭଜିତ କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରୋଷରେ, ଏହି ସାତ ଭାଗ ପୁନଃ ସାତ ଭାଗରେ ଭାଗ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଦିତି ଜାଗିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋର ସନ୍ତାନକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଏହା ଶୁଣି, ଭୟଭିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଦିତିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଢ଼ି ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, “ମା, ଆପଣ ସ୍ୱପ୍ନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ଚୁଲ ଚାଲି ତଳେ ଦବାଇ ଥିଲେ। ସାତ ଥର ଦ୍ୱାରା ସାତ ଥର ମୋର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କର ଗର୍ଭକୁ ବିଭଜିତ କରିଛି।” ଏହା ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚଉନ୍ଵା ପଚାସ ଥର ହତ ହେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବମାନେ ପୂଜିତ ସ୍ଥାନ ପାଇବେ।” ଦିତି ଏହି ଉତ୍ତରକୁ ମନେ ରଖି, ତାଙ୍କର କଳା ରାତି ପରି ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭା ପ୍ରଦାନ କରି, ପୁନଃ ତାଙ୍କର ପତି କଶ୍ୟପଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଜାପତି, ମୋତେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅ ଦିଅ—ଏମିତି ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବେ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହତ ହେବେ ନାହିଁ।” କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖିତ ପତ୍ନୀକୁ କହିଲେ, “ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଲେ, ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ପାଇବେ।” ତିନି କହିଲେ, “ତୁମର ପୁଅ ଅଟୁଟ ଏବଂ ଲୋହା ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ, ତାଙ୍କର ନାମ ହେବ Vajrāṅga।” ବର ପାଇଁ ଦିତି ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ, ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଶୁଭା ଦିତି ଏକ ଅଜୟ, ଅପରାଜିତ, ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଭେଦ୍ୟ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଜନ୍ମ ସହିତ Vajrāṅga ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନ ଅर्जନ କରି, ମାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମା, ମୁଁ କଣ କରିବି?” ଦିତି ଆନନ୍ଦରେ, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ପୁଅକୁ କହିଲେ, “ମୋର ଅନେକ ପୁଅ, ହେ ଶତାକ୍ଷ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇଛନ୍ତି। ତୁମେ ଯାଉ, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତିଶୋଧ ନିଅ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହତ କର।” Vajrāṅga ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ। ସେ ଅବିନାଶୀ ଦୀପ୍ତିର ଫନ୍ଦା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ବାନ୍ଧି, ତାଙ୍କୁ ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇ ଆସିଲେ, ଏକ ବାଘ ଯେପରି ଛୋଟ ହରିଣକୁ ନେଇ ଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମହାତପସ୍ବୀ କଶ୍ୟପ ଦିତି ଓ Vajrāṅga ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ବେଟା, ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଛାଡି ଦିଅ; ଏହିପରି ବନ୍ଧି ରଖିବାରେ କଣ ଲାଭ?” ବ୍ରହ୍ମା ଏହିପରି କହିଲେ, “ପୂଜ୍ୟ ଜନଙ୍କୁ ହତ କରିବା ଅପମାନ। ଆମ କଥା ଶୁଣି ଯେଉଁ ମାନେ ଛାଡାଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ ସମାନ। ଶତକ୍ରତୁ ଆମ ଦୟାରେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଭାର ବହିବେ; ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରତିଦିନ ମୃତ ପରି ହେବେ। ବଡ଼ ଏକ ଅଧିନ ଅଛି ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ୱେଷ ରଖିନାହିଁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି Vajrāṅga ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ମୋର କାମ ଶେଷ ହେଲା; ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ ହେଇଛି। ଆପଣ ଦେବ ଓ ଅସୁରଙ୍କର ନାୟକ, ମୋର ପ୍ରପିତାମହ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବି; ଶତକ୍ରତୁକୁ ମୁକ୍ତ କରାଯାଉ। ମୋର ମନ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗି ରହୁ, ଏବଂ ଅଶାନ୍ତି ନ ଆସୁ।” ଏହିପରି କହି, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ,” ସେ ନିରବ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ତପସ୍ୟା କରିଛ; ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ, ତୁମର ଜନ୍ମର ଫଳ ପୂରଣ ହେଲା।” ଏହା ପରେ, କମଳାକ୍ଷ ବ୍ରହ୍ମା ଏକ କମଳାକ୍ଷୀ କନ୍ୟାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, Vajrāṅgaଙ୍କୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ନାମ ଦେଲେ Varāṅgī। ବ୍ରହ୍ମା ବିଦାୟ ନେଲେ; Vajrāṅga ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଲେ। ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ନାୟକ Vajrāṅga, କମଳାକ୍ଷ, ଶୁଦ୍ଧ ମନ, ବଡ଼ ତପସ୍ବୀ, ହଜାର ବର୍ଷ ହାତ ଉଠାଇ ତପସ୍ୟା କଲେ। ସେ ଏହି ସମୟରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ପଞ୍ଚ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଉପବାସ, ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଏକ ତପସ୍ୟାର ତାଲ ହେଲେ। ପରେ, ଜଳରେ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ; ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ Varāṅgī ତୀରରେ ଉପବାସ, ମୌନ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରି, ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ବଡ଼ ବାନର ରୂପ ଧରି Varāṅgīଙ୍କର ଆଶ୍ରମରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଜଳପାତ୍ର, ଘଡ଼ା, ଡୋଲା ଭୟ ଦେଇ ବିକ୍ରମ କଲେ; ପରେ ମେଘ ରୂପ ଧରି ବଡ଼ ଉତ୍ପାତ କଲେ। ପରେ, ସେ ସାପ ରୂପ ଧରି ଦୁଇ ଚରଣକୁ ବାନ୍ଧି ଦୂରକୁ ଟାଣି ନେଲେ, ତାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ। Varāṅgī ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ କିଛି ଅପକାର ହେଲା ନାହିଁ; ପରେ, ଶିଆଳ ରୂପ ଧରି ଆଶ୍ରମକୁ ଅପବିତ୍ର କଲେ। ମେଘ ରୂପ ଧରି ଆଶ୍ରମକୁ ଭିଜାଇଲେ; ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ଉପଦ୍ରବ କରି, ପାକଶାସନ ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲେ। Varāṅgī ତପସ୍ୟା ବନ୍ଦ କଲେ ନାହିଁ; ତିନି ପର୍ବତକୁ ଦୋଷୀ ଭାବି, ଶାପ ଦେବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି ଦେଖି, ପର୍ବତ ମାନବ ରୂପ ଧରି, ଭୟଭିତ ମନରେ, ସେଇ ଶୁଭା, ସୁନ୍ଦରୀ କୁହିଲେ, “ହେ Varāṅgī, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ; ମୋତେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ସେବା କରନ୍ତି। ଏହି ବିପଦ ପାକଶାସନ ରୋଷରେ କରୁଛି।” ଏହିପରି, ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷ ହେଲା; ଏହି ସମୟରେ, କମଳଜ ବ୍ରହ୍ମା, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଜଳରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା Vajrāṅgaଙ୍କୁ ଆସି କହିଲେ, “ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ କରିବି; ଉଠ, ଦିତିପୁତ୍ର।